Positie : Tampagaram, Sorong (West-Papua).


Bij het stadje Seget.

We hebben het even echt wel gehad. Wat is dat toch met Indonesië ? We hebben hier precies geen geluk. Opnieuw slaat het noodlot serieus toe. Eindelijk ontdekt Tony de oorzaak van het schreeuwend, ongezond rammelend lawaai als de motor bolt.
Niet de schroef, niet de schroefas zijn de schuldigen maar wel het rubberen buitenlager van de schroefas. Je kan de as gewoon in het lager heen en weer bewegen. Dit is helemaal fout, totaal niet zoals het hoort. Wat nu?
We hebben een vervang lager aan boord maar om dat te plaatsen moet de boot uit het water.
Het plan om dit in Liapari te doen, een half jaar geleden, lieten we varen omdat het daar praktisch ondoenbaar was, bovendien was het lager toen nog in prima conditie.

Pech dus....of ook weer niet. We zijn nog niet te ver af van één van de in het totaal vijf plekken waar in Indonesië de boot uit het water kan.
Terug varen is nooit plezant maar het is van “moeten”. Laten we hopen dat Wick ons vlug zal kunnen helpen, zodat we niet te veel tijd verliezen.


Ook in het paradijs moet er gewassen worden.


Jakker voor, wat ik Chichen Itza, noem.


En Jakker gezien van bovenop die berg. 

Doorgaan met van West-Misool genieten, wordt nu moeilijk. De vele eilandjes in kalksteen doen erg aan Wayag denken, dezelfde Bora kleurtjes, zo noemen wij die talloze schakeringen van zeegroen naar turkoois blauw.
Ik ontdek zelfs een 24 m diep plekje om te ankeren. Dat vinden we goed te doen ! Vroeger dachten we daar totaal anders over. Weet je nog de tijd toen we niet dieper dan 10 m ankerden ?
De stroming blaast je hier van je sokken, maar we liggen goed vast, dat merken we als er de eerste nacht een fameus onweer overtrekt met keiharde regen. Onze tanks lopen over.


Hier vertrekt de trap naar boven. 

Even uitrusten.



Je krijgt niet genoeg van deze panorama's.

Voor een paar uur krijgen we gezelschap van een heus superjacht. Er is geen tijd om gezellig wat te babbelen, ze komen ons wel een emmer ijs brengen. De gin en rum leveren we zelf. Sundowners als vanouds, met ons tweetjes.
Ook hier kan je op een berg klimmen. Ik noem hem Chichen Itza, hij torent hoog achter ons, oogt als El Castillo, de Mexicaanse piramide. De klim is een trappenloop om u tegen te zeggen, maar liefst 300 treden. Het bijt in je kuiten. Maar het vordert toch sneller dan een echte “handen en voeten” klim.

Kortstondig gezelschap van een superjacht .

Pats, als in een kwade droom, in één klap weg al dat leuks. Tony deed net de vreselijk ontnuchterende ontdekking, we zullen uit het water moeten om het schroefaslager te vervangen.
We moeten ons nu focussen op afspraken maken, voorbereidingen treffen, plannen resoluut omgooien.

Ik betrouw op de HF radio om het eerste contact te leggen in verband met het uit het water halen van Jakker. Hier is geen 4 G, geen Whatsapp. Gelukkig, Wick (dezelfde man van de ankerwinch en Tampagaram ) is ook eigenaar van de haul out Marina Helena. Hij kent ons.
Antwoordt meteen dat we binnen een week of twee eruit kunnen.
Niet zo snel als we hoopten. Dan nadert ook weer het eind van de maand en onze tweede visum verlenging. Bovendien begint binnenkort de NW moeson tijd, inclusief veel tegenwind.
Potverdorie, we hebben onze buik vol. Brainstormen een avond en beslissen om naar huis te vliegen voor een paar maanden. Familie en vrienden weerzien, al is dit niet ons favoriete seizoen daarvoor.  Het werk en de reis zullen wel wachten.  Even de pauzeknop indrukken, moet kunnen.

Positie : Misool  (01°58,61 Z 130°27,89 O) Raja Ampat, West Papua


On the equator.

Voor alle duidelijkheid : onze voorlopig uiteindelijke bestemming (voor volgend jaar ?) is Maleisië en Thailand. We willen deze via de “centrale” weg doorheen Indonesië bereiken, moeten dus maar eens in zuidwestelijke richting beginnen te varen. Maar... de wind staat alweer hard tegen en het is een groot stuk water dat ons wacht. Wedden dat ik je verveel met deze uitleg, die je niks zegt en die je al zo vaak las.
Lang verhaal kort : op dit moment niet mogelijk naar het zuiden, dan zeilen we maar naar het westen, naar Batanta eiland.
Zeilen, ja, de wind is gunstig en het oorpijnigende gerammel van schroef en/of schroefas willen we echt niet horen. Een verblijf in Tampagaram (Sorong) bekomt Jakker slecht. Hetzelfde hels lawaai als vorige keer weerklinkt als we willen vertrekken. Er zit weer erg grof zand tussen de bladen of in het lager, vermoeden we.

Waterval baai, zo staat deze baai in ons logboek vermeld, blijkt een prachtige ankerplek, 14 m diep, vlakbij de jungle en de mangroven. Gratis vogelconcert vanaf 4 à 5 u 's ochtends, het is dan nog donker. Een rivier en een paar watervallen. Ideaal voor een weekje vakantie.
Langs een houten steiger, over de modder van de mangroven gebouwd, loop je in tien minuten naar de eerste waterval. Een perfect zwembadje nodigt uit tot een plons. Van George, de lokale Papua die we er toevallig op een zondag ontmoetten, leerden we dat zij een steen in het water gooien om krokodillen te verjagen alvorens zelf te gaan zwemmen. Die boodschap krijgen kinderen hier mee van hun ouders, zo vertelt hij ons. Het is eens wat anders dan de richtlijn goed rechts en links te kijken alvorens de straat over te steken.


Path to the waterfall.


Waterfall pool, no crocs...for now. 



Eén keer staan we al om 6 u beneden aan het pad dat naar de volgende twee watervallen leidt. Het eerste stuk is steil, daarna brengt een bospaadje je in een half uur naar de bovenliggende stroomversnellingen, het water gutst er over versteende modderformaties. Fascinerend.  Gezeten op een steen, de voeten in het koude water, smikkelen we van het meegebrachte krentenbrood en de koffie. Favoriet blijft echter toch het zwembadje beneden.
Onze wat belabberde zeilersconditie gaat er met sprongen op vooruit nu. Twee keer per dag wandelen en zwemmen, daar hadden we niet vaak de kans toe de laatste tijd.
Sv Huaiqui, de boot waarmee we samen de Ninigo eilanden beleefden, komt nog even langs om afscheid te nemen. Onze wegen scheiden, zij gaan naar het noorden.


Giants of the wood.

Mud turned to stone.


Wij hoppen nog meer west in afwachting van een goed weervenster. Verrassing : in de baai bij Pulau Dayang ligt al een zeilboot en als Tony even gaat kennis maken, komt hij terug met het verhaal dat we, zonder het te weten, in een manta baai beland zijn. Mooi toeval ! Als we 's ochtends vroeg een kijkje gaan nemen, zien we een merkteken van stenen en koraal op de zandbodem. Niet lang daarna dient zich een eerste manta aan. Meteen gaan tientallen poetsvisjes aan de slag om deze grote, sierlijke vis van vervelend ongedierte te ontdoen. Er komt een tweede en een derde klant. Je hoeft geen geschoolde onderzoeker te zijn om de verschillende dieren na een tijdje te herkennen. Eentje heeft een heel erg korte (afgeknipte) staart,  een andere is duidelijk kleiner en erg donker, een derde heeft een bleke verkleuring op zijn rug aan beide zijden van zijn/haar staart. Ga zo maar door, het is zo interessant dat we hier drie dagen blijven en uren met de manta's doorbrengen. We zien ook een grote murene even vrij rond zwemmend alvorens terug in zijn kot te verdwijnen.
Waarom zijn hier zoveel triggerfishes ? Die moet je in de gaten houden, ze happen wel eens naar duikers.


Huge and still so elegant.


The one with the cut tail,


and the one with white spots on his back.



Het weer, we geven het nochtans veel kansen, wordt maar niet beter. We brainstormen wat en besluiten terug te varen naar Selat Sele, het van riffen en eilandjes vergeven kanaal met turbulente stromingen en draaikolken, dat vertrekt ten zuiden van Sorong. Als je dit tot het einde volgt, kom je quasi tegenover Pulau Misool uit.
We vinden een plekje om te overnachten bij Pulau Yefman. Maar net voor donker verkassen we nog snel naar de andere, tegen het naderend onweer beter beschutte, kant van het eilandje. Alle elektronica verdwijnt weer in de oven, gelukkig trekt het onweer over zonder onheil aan te richten.
Volgende stop : het stadje Seget. Van hieruit kan je de zeestraat makkelijk oversteken.
Een tiental vissersboten vieren hier op anker het weekend. Khaled, ook een visser, beweert hij althans, bezoekt ons in zijn kano, voor een praatje en zo blijkt na anderhalf uur, maar vooral voor een biertje. Alcohol is op veel plaatsen verboden in Indonesië. Wij willen geen problemen. Dus “Sorry, Ma'af, Khaled”, geen bier. De vissers vertrekken allemaal in de loop van de zondag. Wij willen hun, als het goed is, morgen volgen.

Nog een berichtje terzijde : het herstelde kettingwiel doet het prima. Captain Tony zou niet zo tevreden grijnzen, als het anders was. De ankerketting loopt soepel af en ook het inhalen is veel makkelijker. Met dank aan Wick.

Positie : Pulau Dayang (Batanta, West – Papua)

In de vissershaven van Sorong. 




Wat zouden we doen zonder taxi chauffeurs ? Klopt, ze brengen je heen naar waar je ook maar vraagt, Imigrasi, havenmeester, de supermarkt. Maar ze weten ook zoveel quasi onvindbare spulletjes op te sporen in een onmogelijke stad als Sorong, speciale batterijtjes, dingen voor de boot. Neddy komt er, door onze vraag, zelfs achter dat benzine jerrycans echt niet te koop zijn hier.
Chauffeur Micky doet het nog straffer, met zijn perfect Engels, tolkt hij voor ons in de intimiteit van het tandartskabinet. De tandarts kent enkel Bahasa (Indonesia). Bilas mulut (mond spoelen) : dat leerden we bij vandaag.
Je hebt het al begrepen we zijn weer terug in Sorong. Vier dagen deden we erover, hoppend van het ene naar het andere eiland. Voort stampend tegen steile golven, meestal harde wind én stroom tegen, langzaam vorderend, vaak betrouwend op onze groene Volvo Penta voor power, riffen, squid boten en parelfarms ontwijkend.
We verpoosden even letterlijk op de evenaar, in het eiland Kawe. In bijlage de verplichte foto met het bewijs. Ook hier weer de prachtigste onder water koraal formaties.


Verplichte foto bij het equator monument !


Jakker ligt er weer helemaal alleen.


Inktvisjes-visser en ....


... parelfarm.

Aandachtig opletten en rondom je turen kost ook heel wat energie. Als we Pef zien opdoemen, de tweede dag, kunnen we niet aan de verleiding weerstaan om, ditmaal langs de andere kant, binnen te glippen voor een break. Perfect timing. Er blijken slechts vier gasten vandaag, daarom pizza night. Vanaf morgen zijn ze tot Kerst volgeboekt.
De wijn, de pizza, de life muziek, de warme gastvrijheid van de staf en de vier gasten maken deze avond onvergetelijk. De levenslust van het Amerikaanse koppel, bijna tachtigers, die recent hun hele hebben en houwen verloren in de brand op Maui (Hawaii), treft ons. Never give up !


Aan de pizza in Raja4divers resort.


Muziek hoort erbij. De band bestaat uit jongens van de staff.

Een lange overtocht over Dampier Strait en een stop in een diepe (in twee betekenissen) baai op Batanta eiland volgen. Maar nog kunnen we de ingang van Tampagaram niet in.
Het is daar lage wal (de wind staat er vol op) en erg ondiep. Je ziet de witte branding van ver. Helemaal niet veilig om er nu binnen te varen, besluit captain Tony. Die golven smijten je gewoon op de kant. Een opper zoeken we bij het eilandje Soop. Tegen onze principes ankeren we op 27 m diepte. Het anker neerlaten is moeilijk, Tony moet met de hand de ketting tegenhouden om te voorkomen dat ze als gek afloopt. Al piepend en krakend haalt de ankerwinch anker en ketting (een serieus gewicht van om en bij de 100 kg ) later weer op. Het is goed dat we het reserve kettingwiel van de ankerwinch kunnen laten herstellen bij Australiër Wick, eigenaar van Tampagaram haven en van een heus atelier.
Later varen we toch nog binnen, nemen daarbij bijna de verkeerde ingang.
Welkom terug in deze “plastic soep” haven.

Jak in de plastic soep haven, één dag voor alles eindelijk opgeruimd werd.

De daaropvolgende week werken we ons programma gestaag af. Gelukkig helpt Ayu (Wicks getalenteerde assistente) ons aan een lokale agent, die een sponsor brief bezorgt, nodig voor de verlenging van ons visum. Raymond Lesmana, onze agent in Denpasar, laat ons in de kou. Hij vergat zowaar tijdig de brief, die wij al vier weken eerder aanvroegen én betaalden, te bezorgen.
Vingerafdrukken en een foto, die horen ook nog in het dossier, vooraleer we drie dagen later de verlenging van het visum in handen krijgen.

Volgende halte : Telkomsel GraPari. Daar moet je je telefoon sim kaart opnieuw laten registreren. Immers de regering blokkeert de simkaart van buitenlanders na twee maanden, dit om fraude, witwassen van gelden, terrorisme te bestrijden. 
Op adem komen doen we steevast in La Terrazza, de pizzeria van Nederlander Alex. Zulke heerlijke satés met pindasaus, pizza en hamburgers, vind je nergens in de stad. Je kan je ook altijd op een leuke babbel verheugen.  

Als de ankerwinch hersteld is en de twee fris gekeurde duikflessen weggestouwd, we ook het teakdek van een nieuw laagje sealer hebben voorzien, kunnen we eindelijk gaan.
De ratten, waarvoor men ons waarschuwde, zijn gelukkig niet langs geweest. De plastic waterflessen die we omheen de landvasten deden en met een touwtje bevestigden dichtbij de boot, deden blijkbaar hun werk.

De ankerwinch is weer bijna als nieuw.

Positie : Tampagaram Marina, Sorong (West-Papua – Indonesia).


Mount Pendito, Wayag. Wat een uitzicht ! 

Raja4Divers Resort (op Pulau Pef) :

“Je komt er aan als gast, voelt je een koning en gaat weg als vriend”, hun slogan. Een cliché ? Maar echt wel waar. Nu zijn wij geen resort mensen en wellicht makkelijk overdonderd, maar je voelt je hier erg snel deel van de familie.
Daar zorgt onder meer de staf van zo een 60 mensen voor. Iedereen is even attent, van general manager, Yvonne, tot het jongetje dat onze dinghy aanneemt. Komt het ook doordat Zwitserse eigenares Maja een mooie mix heeft gevonden tussen Europese en Indonesische toetsen ?
Aan de lange eettafel wordt Duits gesproken, weer eens wat anders dan het standaard cruisers Engels. De maaltijden vormen een speciaal social event voor ons, vaak kluizenaars tegen wil en dank. De gesprekken met de jonge gasten, duikers bovendien, verfrissend interessant.
We doen twee duiken met hen en kunnen zo heel wat klein spul zien. Raja Ampat (Vier Vorsten eilanden)  is immers bekend als macro duikspot.
Naaktslakken, kleine poetsgarnalen, piepkleine visjes en krabbetjes, Gogos onze duikgids zoekt ze voor ons. Zelf dit kleine grut opsporen, lukt maar moeilijk. We merken een zwemmende en een rustende wobbegong (tapijthaai) op, prachtig gecamoufleerde haaien. Wobbegongs zijn verplichte kost hier. Net als het pygmee zeepaardje, dat we echter niet zagen.


De mysterieuze ingang van Hidden Bay Pef island. 


Hidden Bay.


Bungalows verstopt in het groen.


Op de top !


Het resort aan ons voeten.

Eén ding vooraleer je beslist hierheen te komen. De op een klein budget rondzeilende medemens vindt hier stoppen wellicht een te grote aderlating, vandaar de slechte beoordeling die sommige zeilers geven, vermoed ik.
Maar op deze zeer afgelegen plek kwaliteit bieden, dat moet inderdaad handen vol geld kosten.
In Pulau Wayag, onze volgend doel, is niks te koop, kunnen we weer sparen. We stoppen voor één nacht in Miniayfun alvorens langsheen de Eagle Rocks, vier eilandjes quasi in het midden van de zee, koers te zetten naar Wayag. O ja, voor even zijn we weer terug op “ons” noordelijk halfrond, de evenaar ligt nu ten zuiden van ons. 's Nachts kunnen we drie sterren van de Grote Beer onderscheiden.

Wayag, een buitenaardse wereld.

Belangrijk : de zon schijnt als we er aankomen. We varen, opgewonden als kinderen, binnen in een totaal onaardse wereld, nooit-eerder-gezien. Prehistorie ! Jurassic Park! Schiet er door me heen. Woorden om dit te beschrijven, vind ik niet. Ook mijn doorgaans moeilijk te imponeren kapitein is nu helemaal in de wolken.
Echt niet zonder reden opent elke brochure, elke website over Raja Ampat met een foto van de karst eilandjes van Wayag, ontstaan zo een 1,8 miljoen jaren geleden toen de oceaanbodem omhooggestuwd werd.
Je herkent konen, sinusoïde reeksen, champignons, afgeplatte kegels. Allemaal zijn ze prachtig opgesteld. Eén reeks vormt een groot amfitheater, waarin jachten graag ankeren. Wij vinden het er te diep. Wat verder heb je tweeling eilandjes en nog wat konen quasi willekeurig in het turkoois blauwe water neergezet alsof een kunstenaar er zich mee bemoeid heeft. Uren hebben we rondgevaren, rondgedwaald, met open mond. Foto's maken lijkt slappe kost, vergeleken met het echte ding.
Een aller lieflijkste snorkelplek ontdekken we tegenover het “verplichte” klim pad naar de top van Mount Pindito.
Maar eerst zweten we ons te pletter tijdens de klim. Op handen en voeten zoekend naar het niet aangeduide pad. Als je denkt : “Hier stopt het, moet je naar rechts!” Dat hadden we gelezen, klopt ook. De beloning, een onvervalst wauw moment, wacht boven.

We deden het !

Konen, sinusoïden, kegels, champignons ! 

Eindelijk kunnen we ook onze benen trainen op de talloze wandelstrandjes, pas op, enkel bij laag water zijn ze er.
Het bezoek van een bootje met acht mannen : Rangers, militairen en Polisi, verwachtten we al veel vroeger. In moeizaam Engels leggen ze uit dat we hier niks zijn met onze Raja Ampat permit, dat we nog een heel andere permit voor het Nationaal Park nodig hebben en of we dat willen aanvragen en betalen als we weer in Sorong zijn?! Stikkers en papieren worden opgediept en overhandigd en met een vriendelijk Terima Kasih (dank je), verdwijnen ze weer.

De volgende dag met zware regen bezorgt ons helemaal een ongemakkelijk gevoel, mist stijgt op tussen de met tropisch oerwoud begroeide heuvels, je zou zo een Pterodactylus boven je hoofd verwachten.
Nee, prehistorische dieren zien we niet, wij moeten het doen met een drietal prachtig gekleurde ijsvogels die ons op een wandeling begeleiden.

Zes dagen vliegen voorbij. Moederziel alleen op anker in deze archipel, als de laatste stervelingen op aarde ! Tot een Noorse boot ons komt vervoegen. Hun koelkast heeft het begeven, dus genieten we samen van de op Jakker gekoelde Bintang biertjes.

Met frisse tegenzin verlaten we dit laatste, on-wereldlijke paradijsje en keren terug naar de harde werkelijkheid van ons cruisersleven. Bestaat er iets meer wereldlijks dan het organiseren van een visum verlenging in het bureaucratische Indonesië ?

Ook onder water is de natuur prachtig, zie je de dikke  doopvontschelp.


Men telde in Raja Ampat 450 soorten hard koraal !