Positie : Pinipel, Green Islands, PNG – 04°22,86 Z  154°07,27 O

Dit bericht stuurde ik via Winlink en onze SSB radio door naar Karen, die het vervolgens publiceerde. Voor foto's zal je moeten wachten tot we weer internet hebben, die kan ik nl. niet verzenden. 


"C'est la vie" maakte ons bootleven een stuk makkelijker. Dank je, Sammy, voor het gebruik van jouw Starlink ! 

Nadat we nog de romp met zoutwater poetsten, de pijn in armen en schouders moet je er maar bij nemen, ziet Jakker er weer bijzonder verleidelijk uit.
Andere problemen dienen zich nu aan.
Het zonder internet verbinding moeten stellen, je weet wel, door die kapotte kabel, normaal vinden we dat niet zo een ramp, soms ondervinden we dit zelfs als een verademing. Maar dit keer is de timing wel erg slecht.
We varen nog maar eens naar Gizo en ontdekken dat ze de ATM – het geld kastje in de muur - al terug aan de praat hebben. Diesel kopen, no problem.
Het tanken heeft wel wat voeten in de, door de felle regen zompige, aarde. Eerst in de rij staan om te betalen. 1,8 € /l. Vervolgens pompen 2 jongens de 280 l diesel die we willen kopen eerst in maatbekers van 5 l, gieten die dan in onze 20 l jerrycans (waarvan de afsluitdoppen al meermaals hersteld zijn). Drie keer varen we met Jak heen en weer. Jerrycans in onze tank leeggieten en weer terug voor meer diesel. De laatste lading volle jerrycans binden we vast aan dek.
We verwachten weinig wind, dat is duidelijk.


Diesel tanken ! 

Een pizza hebben we wel verdiend na al dat werk. In het Gizo hotel hangen niet alleen nog steeds de Australische soldaten rond, die de lokale politie trainen, we ontmoeten er ook onze nieuwe buren op de ankerplek. C'est la vie is een Australisch superjacht met 3 jonge mensen (crew) aan boord én de eigenaar, Sammy, een uitbundige, sympathieke Australiër met Griekse roots met zijn Japanse vriendin. Tussen pot en pint nodigt hij ons meteen uit van zijn Starlink internet verbinding gebruik te komen maken. En zo raakt onze visa aanvraag en Vessel Declaration System (VDS) voor de boot, om Indonesië aan te doen, toch nog in orde.
Niet zo vlotjes zoals ik dat hier nu schrijf. Maar ik bespaar je de uitleg over heel veel Whatsapp communicatie heen en weer met verschillende agenten, de uiteindelijke keuze voor één iemand, het frustrerende interactief invullen van een uitgebreid formulier, de lange lijsten van medicijnen, route die we willen varen in Indonesië met ETA en ETD , bewijs verzekering, kopies van vele documenten enz enz.
Tenslotte de betaling via een Wise account, die we ook nog snel snel even hebben aangemaakt en gespekt met geld.
Alles geregeld via de Starlink modem, waarvan we het signaal, als we evenwijdig liggen met onze buur, gewoon aan boord van Jakker ontvangen. Dank Sammy, maar vooral dank Elon Musk. De aankoop van dit revolutionaire systeem lijkt onvermijdelijk. Overal ter wereld internet ontvangst zelfs op de meest afgelegen plekken. Een droom. Verbruikte het maar eens wat minder stroom !

Je voelt het al, het hele Indonesië verhaal neemt dagen in beslag. Dagen steeds afgesloten met biertjes met Sammy, vriendin Nao en de crew. Uiteindelijk is alles goed bevonden en na een laatste afscheidsavond zijn we er klaar voor.


PT 109 (genoemd naar JFK's torpedoboot) , the place to be in Gizo . 


Etentje met de ganse crew van C'est la vie. (De twee captains zitten naast elkaar). 


Gezellige avonden aan boord van C'est la vie. 

Helaas. Ons vertrek uit Gizo, 's namiddags, eindigt al meteen, vlak voor het donker, in de buurt van Liapari in een enorme, langdurige plensbui. Heerlijk dat we daar op onze vertrouwde, veilige ankerplek kunnen schuilen. Minder heerlijk, om 2 u op om onze reis naar de Shortland eilanden verder te zetten.
Als we rond 5 u in de buurt van de Baga antenne even 2G hebben, slaat een Whatsapp bericht van onze agent in als de bliksem. De scan van onze paspoorten is geweigerd door de Indonesische autoriteiten en of we die even opnieuw kunnen maken?
Ongeloof, boosheid...daar doe je niks mee, een oplossing moet er komen. We zien er slechts één : terug naar Gizo naar Sammy, onze Starlink vriend. Nieuwe scans maken (wij vonden de vorige absoluut goed leesbaar in 4 talen ) en versturen. Wachten op goedkeuring. Go.

En zo komt het dat we met anderhalve dag vertraging nogmaals de lagune bij Gizo uitvaren in een tweede poging de Shortland eilanden, met de vele oorlogsrelikwieën, te bereiken.

 

Jak  (onzen auto) aan de steiger van PT109.

Positie : Gizo.



Wat een mooie spot om uit het water te gaan ! 

Het leven hangt aan elkaar van verrassingen. Plots verschijnt, als een geschenk uit de hemel het Australisch superjacht C'est la vie, naast ons op de ankerplek. Blijkt dat ze over een Starlink connectie beschikken voor internet en wij er gebruik van mogen maken. Zo kan ik je toch nog één en ander vertellen.

Het volgende gebeurde allemaal gelijktijdig met het uitvallen van het internet en onze tijdelijke terugkeer naar het Stenen Tijdperk. Maar ik vond dat ik je van onze totale afzondering eerst op de hoogte moest stellen. Daarom nu pas het relaas van onze haul out.

“Hij houdt van mij, hij houdt niet van mij, hij houdt van mij, hij....”. Ken je dat spelletje nog? Je zegt het rijmpje op terwijl je bloemblaadjes uittrekt.
Geloof het of niet, maar wij doen de laatste weken net zo een spelletje. Wij reciteren echter : “We gaan uit het water. We gaan niet uit het water. We gaan....”.
Schreef ik in een vorig tekstje nog dat we absoluut NIET uit het water zouden gaan hier in Liapari (nadat we het eerst wel van plan waren ) immers de installatie te krakkemikkig, het verblijf op de “kar” te duur, het werken op een ondergrond van balken met grote openingen ertussen te gevaarlijk en...en...en.
Toch liggen we op dit moment, het is 6u, ochtendschemering en hoog water, (enkel bij hoog water is het er diep genoeg) vóór de helling te wachten om op de kar te varen, de kar die ons vervolgens op rails en door middel van een zware kabel en winch “omhoog” zal trekken uit het water.


6u30 's ochtends ... we zijn er klaar voor. 

Het is vooral Jérôme die ons over de streep heeft getrokken. Hij beweert dat het in Indonesië veel duurder is. Bovendien kost het ons steeds meer moeite om Jakkers baard af te doen, ook al geven we dat aan onszelf niet graag toe . Vooruit, we gaan ervoor. Rij Jakker maar uit het water !
Acht mannen assisteren bij de job, twee zitten constant in het water en controleren hoe de kiel van Jakker op de kar zakt, eerst een beetje scheef, maar dat wordt met houten spieën snel gecorrigeerd.
Twee uur duurt heel de procedure want we gaan echt centimeter voor centimeter vooruit en omhoog.
De splinternieuwe hogedrukspuit kan niet gebruikt worden, de lans is niet meegeleverd. Pech. “Dat lossen we op volgens Solomon style” : geeft Levin, de ploegbaas, meteen de oplossing. Een aantal werkers borstelt en schuurt de romp schoon, zo gauw Jakker uit het water is.


Daar moeten we naar boven.

Twee werkers aan elke kant. 

Strenge kapitein - toezichter .

Langzaam , langzaam.


Aan dit oog hangt het leven van Jakker.

Het machine hok.


Brrr, zo hoog !?

En dan is het aan ons. Men zet een ladder tegen de romp, hup, naar boven. Slik. De oude ladder kraakt, steunt en wiebelt. Durf ik die 6 m omhoog? Met het water in de handen kom ik boven. Maar hoe vaker ik omhoog en omlaag klim, hoe beter het gaat.
Jakker staat echt wel flink wat hoger dan we gewoon zijn. Een groot verschil. Met de verfroller op een steel (van zeiler Iggy geleend) kan Tony tot bovenaan geraken. Normaal heeft hij hiervoor een klein opstapje nodig.
Maar zo ver zijn we nog niet. Eerst moet het roest op de kiel behandeld. Na grondig schuren breng ik een anti-roestlaag aan en later een primer zodat de antifouling kan hechten. Tony schuurt de schroef tot die glanst.


Bungalow with ...


a view. 

Genoeg gewerkt voor vandaag. We stappen naar de luxe van onze bungalow. Genieten van een lekkere douche, een boterhammetje eten, een kingsize zacht bed, een toilet (het onze aan boord is onbruikbaar nu) en snel internet aan deze kant van het eiland. NIET dus want uitgerekend vanmiddag viel het internet leven in de helft van de Salomonseilanden volledig stil. De gebroken glasvezelkabel zorgde daarvoor. Maar daar kwamen we pas veel later achter.

Die eerst nacht trekt er een heuse storm over Liapari met bakken regen die oorverdovend ratelen op ons zinken bungalow dak. De volgende dag schilderen we het onderwaterschip tussen buien door. Zoals we verwachtten, duurt het werk hier langer. Dat komt door het extra klimwerk, dat uiterste voorzichtigheid vraagt. Het is niet gewoon vorderen en telkens de verfpot een beetje vooruit schuiven.


Wankele stellingen.


Ik doe zo ver en hoog als mijn arm wil.


De oude installatie houdt Jakker goed recht. Voor ons is het moeilijk werken al kruipend over balken.

We geraken er door die regen niet in één dag , werken de volgende dag de tweede laag af. Een druppel antifouling, bijna in Tony's oog, zorgt voor vertraging. Door zijn snelle reactie kwam het giftige spul niet ín zijn oog maar op zijn wimpers terecht. Met het uitspoelen en schoonmaken verliezen we kostbare tijd. Stressen. Maar met zijn oog blijkt alles, ook nadien, ok.
Uiteindelijk ziet Jakker er weer pico bello uit en kan zij om 7u30 zaterdagochtend, nadat Tony Levin en de mannen, met kater na een feestje, uit bed is gaan halen, terug in het water.
Oef. Weer een moeilijk werkje opgeknapt.

Omgekeerde actie.






Laatste fotootje met vrienden, Ignazio en Jérôme, in het Round House (destijds fungerend als atelier om dinghy cover te maken).

Positie : Liapari – Vella Lavella – Salomonseilanden.

Ken je dat? Bovenaan je smartphone verschijnt een symbooltje als een “verboden te parkeren” bord, zo een rond bord met een streep er doorheen. Geen telefoon, geen internet, betekent dit.
Je kan zelfs geen noodoproep doen. Er is helemaal geen enkel signaal ! Vreemd. Dat zagen we hier nog nooit.
Twee dagen zien we dit symbool nu al. Dan begint eindelijk de “coconut radio” (zo noemen ze hier de “tam tam”) berichten te verspreiden.
Nee, er was geen cycloon, geen zware storm, geen overstroming maar er was wel een cargoschip in de haven van Noro dat doodgemoedereerd, met zijn zware anker, de dikke glasvezel kabel, die de helft van de Salomonseilanden voorziet van telefoon en internet; kapot trok. 40 % van de bevolking zit zonder verbinding met de buitenwereld nu. Kleine en grote eilanden zijn helemaal geïsoleerd. Heel erg. Terug naar het stenen tijdperk.
Wat betekent het voor ons?
De ATM in Gizo werkt niet meer. Binnen de kortste keren zullen we zonder geld zitten. Tenzij, tenzij de bank onze euro's  (?) of Nieuw-Zeelandse dollars wil ruilen. “Nee, “zegt Cynthia van het kantoor  hier in Liapari, “in Gizo zitten de bankbedienden werkloos thuis.”
Onze opgestarte procedure om een visum voor Indonesië te bekomen, wordt nu wel heel erg moeilijk verder te zetten. We werkten via Whatsapp met een Indonesische advocaat.
We moeten ook onze boot registreren voor Indonesië en via een, soms instabiel, interactief programma (Vessel Declaration System) tientallen pagina's invullen. Onmogelijk nu.
We kunnen ook niks meer opzoeken, ontvangen geen nieuws meer. Zijn bijna volledig geïsoleerd.

Bijna, want gelukkig hebben we nog onze Ham radio en pactor modem (bij onze laatste trip naar huis hersteld). Wij kunnen dus wel nog mails sturen. Zo heeft Karen onze Indonesische advocaat al kunnen waarschuwen.
Het enige probleem is dat die “onze” mails omwille van hun “vreemd” adres van This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. vaak in de SPAM terecht komen of tenminste gefronste wenkbrauwen opleveren bij de bestemmeling van die mails.
Maar kijk, we hebben toch succes en kunnen de meer dan 80 jaar oude vader van collega zeiler Jérôme in Frankrijk mailen.

Dit is de situatie. Blijkbaar zal het 3 tot 5 weken duren om het euvel te herstellen . Er moet een schip van Azië komen. Stom detail : ons visum verloopt op 6 juni. We wilden ook effectief binnen 2 weken hier vertrekken. Zal dat mogelijk zijn? Zullen we kunnen uitklaren ? Zullen we de nodige diesel kunnen kopen voor onze volgende trip met mogelijk weinig wind?
De volgende dagen gaan we op zoek naar antwoorden op al deze vragen. Je hoort ervan.

Positie : Liapari (07°56,72 Z / 156° 42,78 O).



Stralend blauwe hemel. Enkele donzige wolkjes spiegelen zich in het gladde water. Een briesje zo licht, bedoelt men dit met een “zuchtje” wind ?
Typisch Middellandse Zee-zomer-weer. Wij krijgen een te gek vakantiegevoel en varen, zeilen zelfs, naar Mbanbanga eiland waar je twee hotelletjes vindt. Want behalve zwemmen, snorkelen, duiken, luieren, hoort bij vakantie toch ook af en toe een etentje, een drankje, een cocktail. Pizza, crayfish (langousten), margarita voor mij, B52 voor captain Tony, het gaat er allemaal vlotjes in. En wat een decor.
Zes dagen duurt onze “vakantie” nu al en we krijgen er niet genoeg van. Kolombangara kijkt toe vanuit de verte en ziet dat het goed is.


Soms is dit ons leven. 


Ons favoriete visje.



Enig nadeel : aan boord wordt het smelt heet en dat bedoel ik letterlijk. De zon, die twaalf uur per dag ons dek teistert, en het badwaterwarme water (31°) waarin we dobberen, maken van de boot een sauna, geen greintje koelte te bespeuren. De ventilatoren draaien overuren, dag én nacht. Ik heb constant een zweetbaardje en ik kan je verzekeren dan is het écht warm. Toch proberen we ook een beetje te werken.
Ik hijs Tony op een vroege bewolkte ochtend in de mast voor algemeen nazicht van rigging en zalingen en voor reparatie van het deklicht. De Windex (windrichting aanwijzer) in de top van de mast krijgt, als altijd, zijn likje naaimachine olie smering.
Best al een tijd geleden die hele “in de mast hijs toestand”, maar we kunnen het allebei nog.
Ook de Yamaha buitenboord motor moet nagekeken en het staartstuk krijgt nieuwe olie. Bij gebrek aan motorbank, houd ik de motor rechtop en functioneer zo als motor standaard. Heb ik nu promotie gemaakt?


Moeilijke job !


Olie in staartstuk vervangen. 


Als een aapje in de mast ! 

Onderhoud van de radio antenne voor mijn wekelijks praatje met ON7KO (Vlaamse vriend radio amateur).

Ook ons hoofd moet aan het werk. We lezen ons in over onze volgende bestemmingen Papoea Nieuw Guinea (PNG) en Indonesië. Moeilijk om post covid lees recente info te krijgen.
Ik schrijf een aantal mensen aan die kunnen helpen een visum voor Indonesië te bemachtigen. Zonder hulp (je moet o.a. een aanbevelingsbrief hebben van een sponsor ) lukt het je niet. Bovendien zijn de prijzen voor een visum door de regering pas onlangs serieus opgetrokken en de verschillende agenten en advocaten dienen, voor hun service, de meest uiteenlopende onkostennota's in. Het is echt oppassen geblazen voor oplichters en door de bomen zie je het bos vaak niet meer.
Pas uit Indonesië aangekomen collega zeilers Jérôme en Eric spuien info die we allemaal proberen op te slaan. Onze oren tuiten. Gegevens van betrouwbare, behulpzame Indonesiërs sturen ze ons via Whatsapp of Messenger. We kijken samen naar satellietkaarten op de smartphone, bestuderen ankerplekken, plaatsen waypoints.
Hoe raakten we veertig jaar geleden ook op onze bestemming, met enkel papieren kaarten en weinig info ter beschikking, vraag ik me af.
Ook wij zijn ondertussen tot de moderne zeilers gaan behoren, moet ik vaststellen. Al is Starlink nog een ver van ons bed show.

Onderweg naar Liapari krijgen we gezelschap.  

Indonesië is voor later. Eerst moeten we nog rond PNG. Vroeger al bekend als één van de “wildste” landen ter wereld, lees je nog steeds horror verhalen over PNG . We willen ze ook niet het voordeel van de twijfel gunnen, en het gewoon uitproberen zoals onze Duitse vrienden, dan ben je wellicht de klos.
De Solomonverhalen van één van onze vrienden over corrupte politiebeambten hier zijn beangstigend, reden om wenkbrauwen te fronsen en PNG is zeker nog erger.
Dus wat zullen we doen ? Waar is het inklaren veilig ?
Iedereen zegt : “Steden moet je vermijden, daar zitten de “rascals”, eilanden zijn veel veiliger.” Bougainville is het eerste eiland slechts een paar mijl ten noorden van de Salomonseilanden. Het hoort tot PNG maar streed een tiental jaar geleden een zware onafhankelijkheidsstrijd, een strijd met doden en gewonden en volledig vernielde steden. Zo veroverde het een zekere autonomie, de centrale regering trok zijn handen af van Bougainville waar nu Australiërs en Nieuw-Zeelanders een oogje in het zeil houden. Hoe zit het daar met de veiligheid voor één enkel buitenlands bootje dat er zich komt aanmelden?
Het minste wat je mag verwachten is dat ze je belagen met ontelbare beden om van alles en nog wat.
Ook Rabaul, samen met Kokopo vroeger immens populair bij zeilers, wordt afgeraden nu. Het is er allemaal erg veranderd sinds de vulkaan bijna de ganse stad verwoest heeft. Een inwoner (een ontmoeting op Lola Island leverde me zijn email adres op) van Rabaul mailde me dat. Waarom zou je eigenlijk hierheen komen, schrijft hij?
Waar zijn we aan begonnen? PNG heeft echt een erg slechte naam gekregen.

De beste tactiek ga ik hier, voor onze eigen veiligheid, niet uit de doeken doen.
Je leest later wel hoe we dit probleem aanpakten.


Bimini herstellen...


en waterdicht spuiten. 

Pizza eten met de mannen in Gizo hotel.