Positie : België, pendelend tussen Weerde (Vlaams-Brabant) en Herk-de-Stad (Limburg).

WIJ ZITTEN VAST IN BELGIË .

Het is zover. Het ondenkbare tevens onvermijdelijke is gebeurd.
De Delta variant van het covid virus is uiteindelijk ook Nieuw-Caledonië binnen geslopen en waart er nu rond, zelfs en vooral op de eilanden, in de tribus (de clans of lokale gemeenschappen), in de squats (de kansarme wijken met golfplaten huisjes).
De luchtvaartmaatschappij annuleert onze terugvlucht, geboekt voor november. De internationale luchthaven Tontouta, wordt gesloten tot eind december 2021, blijft enkel toegankelijk voor militairen en zorgpersoneel.
Voor ons is er voorlopig, zonder serieus “motif impérieux”, geen weg terug. Op het door ons ingevulde formulier krijgen we zelfs geen respons.
Deze berichten schudden me wakker. Tijd om weer eens wat van me te laten horen.

Al heimwee  naar betere tijden. 

Tot nu was Nieuw-Caledonië quasi covid free. Twee keer een confinement maar weinig positieve tests, een paar zieken. Al sinds april geen covid maatregelen meer. Alle inreizende personen in quarantaine, dat wel.
Met nauwelijks 20% van de bevolking gevaccineerd, schiet de regering wakker en stemt snel een wet tot verplichte vaccinatie van iedereen. Weliswaar staan er (nog) geen straffen op het negeren van dit bevel, toch is het een krachtige boodschap.
Ik denk aan de talrijke discussies die we met mensen in Nouméa hadden. “Hier is geen covid en ik ga niet naar het buitenland. Waarom zou ik me laten vaccineren?” wierpen ze telkens op als wij aanvoerden dat het te laat zou blijken te zijn als het corona virus op één of andere wijze plots NC toch zou bereiken. Zouden ze nog eens aan die gesprekken denken, nu ze in lange wachtrijen aanschuiven bij de vaccinatie centra ? Of, nog erger, nu ze in een ziekenhuisbed liggen ?
Inmiddels is de avondklok ingesteld en overlegt de regering over nog strengere maatregelen, zijn er 49 doden en 58 patiënten op intensieve zorgen.
Voor ons betekent dat : Jakker blijft eenzaam achter in NC en wij zitten voor onbepaalde tijd vast in België. Dit, door ons gevreesde scenario, verbaast ons niet.
Het goede nieuws : onze boot staat er nog mooi en stevig bij. Vriend Olivier houdt een oogje in het zeil !

Nu ik de draad van de blog weer oppikte, kan ik evengoed gewoon wat vertellen over de voorbije maanden.
Reizen is altijd avontuur.
In covid tijden nog meer dan vroeger. Koffers pakken en heel veel info studeren, dat is de boodschap.
Wij deden dat toch, dacht ik.
Maar meteen bij het inchecken viel alles dik tegen. Na een lange kronkel-aanschuif-slang (de vlucht naar Parijs zat bomvol) meldde de balie dame ons dat we niet mee mochten. Waarom kon ze niet vertellen?
Vermoedelijk omdat ons PLF formulier nog niet behoorlijk ingevuld was. De stoelnummers, die zij niet kon geven omdat het formulier niet in orde was, ontbraken nog. Logisch toch ?! Nu weten we hoe je dat aanpakt, toen nog niet.
Geen behoorlijke wifi op de luchthaven, 4G werkte ook niet, zelfs geen plekje om te zitten, behalve in een klein hoekje op de grond, wat doe je dan.
Je klopt aan bij de balie van de luchtvaartmaatschappij.
Uiteindelijk vulden we, prinsheerlijk gezeten achter de laptop van de madammen van de Aircalin balie (die ons tenslotte een stoelnummer geven), onze formulieren in.
Een lang verhaal kort, nooit eerder gebeurd, wij checkten als allerlaatsten in.

Na al dat gedoe begon op 18 juli om 0u55 onze tocht naar het andere einde van de wereld via Tokio, Helsinki naar Brussel waar we na 2 jaar (3 voor Tony) onze zoon durven knuffelen. Fantastisch gevoel.
De vlucht Tokio – Helsinki is er eentje om te onthouden. Slechts 19 passagiers op een toestel voor minstens 300 personen. Pure verwennerij en heel veel plaats om te slapen.

Het weerzien met Stefanie, Lyam en Roxie is geweldig. Zoals steeds lijkt het wel alsof we echt niet zo lang weg waren. Meteen kan het vertellen beginnen.
Eten, drinken, babbelen en tenslotte slapen.
Verrassing de volgende ochtend : we moeten ons aanmelden voor een PCR test en, tot die negatief blijkt, in quarantaine.
Ons Europees (Frans ) certificaat van Nieuw-Caledonië kan men hier niet “lezen”. Dit land staat niet in “het” lijstje, is onbekend en dus meteen een rood gebied buiten Europa.
Welkom in de nieuwe corona wereld !

Meer nieuws over de voorbije maanden volgt snel.

Positie : op de kant in Nouville, Nouméa.

Nee, dit is Noorwegen niet, maar de baai van Ile Nou, met cruise ship La Pérouse op anker.

Het wordt nu echt menens.
Zaterdagnacht, eigenlijk zondag om 0u55 vertrekt ons eerste vliegtuig (er volgen er dan nog twee) richting Tokyo.
Ons resten nog een paar dagen om de boot klaar te maken en onze tassen te pakken.
Het uit het water liften was alvast een fluitje van een cent. De mannen hier doen echt een tiental boten per dag, elke dag. Dat noem je ervaring.
Ze bezorgden ons een mooie plekje, beweerden ze zelf. Kan je van zo een plaats op beton van mooi spreken? Ok, het is niet middenin het parkeerveld voor boten, waar elke dag geschuurd, gespoten, geverfd wordt.
Zouden we hier minder stof “slikken” ?

Tony spuit het onderwaterschip schoon met een hogedrukspuit (een Kerchère = Kärcher, zoals dat hier heet ), die krijg je gratis als je antifouling koopt.
De kiel is flink verroest, een speciale behandeling is echt noodzakelijk. We zetten er twee lagen antiroest op.
Ook de, alweer, verroeste ankers nemen we onder handen.
De dieseltanks vullen we tot boven toe, zo kan er zich geen condens vormen.

In de kraan, 

Tony in actie met de "Kerchère". 

Het anker behandelen tegen roest.

Dan volgt een rollercoaster van opruimen, wegstouwen, organiseren. Schimmel in de boot probeer ik te voorkomen door her en der bakken azijn te plaatsen.

Extra taak dit keer : Jakker cycloonklaar maken, wij weten immers niet wanneer we terug aan boord zullen zijn. Het dek maken we volledig “rommelvrij”, dat werkje kennen we inmiddels.
De boot dient bovendien met naar maat gemaakte spanbanden (sangels) stevig verankerd. Je koopt ze bij Boniface in Ducos. Ducos , ik vertelde het al, het koopdistrict van Nouméa voor al je aankopen. Als je het in Ducos niet vindt, kan je het vergeten.

De dure sangels zijn aangebracht. 

Gelukkig huurden we een wagen zodat we wat mobieler zijn. Nouville, waar de boot op de kant staat, op het (schier)eiland Ile Nou, aan de andere kant van de stad, ligt ver van alles.
Ver van alles maar historisch erg belangrijk, dat ontdekken we nu pas .
Hier kwamen de eerste Fransen toe. Ze richtten er de eerste strafkolonie van Nieuw Caledonië op. Straffen en koloniseren, hun belangrijkste doelen.
Later moeten we dit plekje grondiger gaan ontdekken.

Een beetje historie. 

Voor het eerst in al die jaren hebben we serieuze financiële pech.
Betalen met kredietkaart lukt niet meer. Zelfs een lang zenuwslopend telefonisch gesprek, na veel wachtmuziekjes en nummertjes toetsen, met onze bank en Athos Wordline kan de kaarten niet tot leven wekken. Niemand kan ons zeggen wat er aan de hand is. We willen niet langer tijd verspillen, lossen dit probleem later wel op.
Reddende engelen Olivier en Daphné (sv Korrigan) staan borg bij Hertz (moet met kredietkaart) en schieten onze haven rekening voor door middel van betaling met een cheque, betaalmiddel dat in Frankrijk, dus ook in Nouméa nog algemeen gebruikt wordt.
De debetkaarten werken gelukkig wel nog, geldopname en kleinere bedragen betalen lukt.

We laten het niet aan ons hart komen, werken verder, steeds minder rustig naarmate de tijd vordert.
Zelfs op le 14 Juillet is er veel bedrijvigheid om ons heen op het terrein. Mensen profiteren van de vrije dag om aan de boot te werken.
De gietende regen van gisteren vergeten we maar vlug, vandaag schijnt de zon alweer.

Van thuis bereiken ons verontrustende berichten. België, vooral het oosten, verzuipt. Hoe gaan wij ons landje aantreffen?
En hoe zit het met covid en de maatregelen? Bepaald geen zorgeloze trip naar huis.

Op de valreep roept men ons op het covid certificaat te komen ophalen. Wij zijn bij de eerste reizigers die vanuit NC vertrekken met zo een certificaat.

Morgen nog het elektronisch PLF invullen om een QR code van België te ontvangen.
Nee, reizen is er niet makkelijker op geworden.

De volgende maanden zal het stil worden op deze blog. Enkel sporadisch zal ik wellicht nog wat nieuws brengen.
Je nood aan wat zeilavonturen kan je lenigen bij www.blowingbubbles.eu. Karen en Jean-Marc zitten op dit eigenste ogenblik ergens halfweg tussen Gibraltar en Lanzarote, voor hun eerste grotere overtocht, en alles is ok.


We zullen ze missen de wingkiters van Anse Vata.