Als ik mijn ogen open, het is nog vroeg, weet ik het weer. Onze boot is één puinhoop en we zullen vandaag hard moeten werken in de sauna die de Jakker tegenwoordig elke dag weer is.
Gisterenavond, we keken het vervolg van The Pirates of the Caribbean, hoorden we de automatische bilgepomp draaien. Vreemd! Die pompt overtollig water dat naar het diepste punt aan boord loopt, overboord. Er moet dus ergens een lek zijn?!
Wij op zoek. Ja, Tony wist het meteen. Omdat het water met zulk een triestig straaltje uit de kraan liep, had hij voorzichtig op de filter geklopt en meteen werd dat een stevige straal. Wellicht is de filter toen losgekomen en stroomde er water lustig direct in het kastje onder de gootsteen en verder onder de vloerdelen door de ganse boot, in onze kelder om het zo maar eens te zeggen. Om alles op te soppen, hadden we geen zin meer. Pomp af en slapen.
Vandaag dus ganse dag zoet met alle voorraden uit de “kelder” halen, alles opdrogen en terug sorteren…Wanneer deden we dat voor het laatst? 5 maanden geleden. Valt nog mee. Moest toch nog eens gebeuren.
Als we later, op de koffie bij de “Pas de Deux” vertellen waarom we de ganse dag onderdeks waren, knikken ze begrijpend. Elke zeiler heeft op gezette tijd wel eens “water in de kelder”.
Maar met al dat gesloof, kom ik niet verder met mijn verhaal over de voorbije week.
Hier toch nog een poging.
van 8.6.2011 tot 12.6.2011
Woensdag: Tobago Cays here we come.
Horseshoe Reef. Voor zeilers een magische bestemming. Je kan er enkel per boot heen, vandaar wellicht. En vanwege de vele schildpadden, de schitterende kleurschakeringen turkoois, de mooie kleine eilandjes . Eerlijk? Het is allemaal prachtig maar dat waren Ilet du Gosier en Great Bird Island ook. Wat is nu het allermooiste? Wie zal het zeggen? Maar Horseshoe Reef kennen we al zolang we verhalen van vertrekkende zeilers lezen. Hun lyrische uitlatingen lieten ons niet meer los.
Nu hier met onze dochter zeilen, zwemmen, snorkelen… wie had dat durven dromen!
We betalen de Marine Park taks en haasten ons naar de Turtle Area. Jak moet buiten de schildpaddenweide op anker blijven terwijl wij ogen te kort komen om alles rond ons te zien. Altijd minstens vijf schildpadden binnen je blikveld. “Buiten Gallapagos vind je dit nergens,” geeft JM toe. We kunnen ook nog wat foto’s maken van sierlijke calamares.
Terug op de Jakker zorgt Jean-Marc voor de animatie. Als er weer een boatboy brood komt verkopen, draait hij de rollen gewoon om. Of hij misschien geïnteresseerd is in een duikbril (gevonden op de bodem van Batcave!). Ja, hoor. Na een kennersuiteenzetting over hoe die bril te poetsen en weer gebruiksklaar te maken, kunnen we lunchen met de twee geruilde stokbroden. Bovendien is voor morgen de bestelling van 1 kg bananen en een stokbrood geplaatst, dit in ruil voor een paar oude zwemvliezen. Het grappig taaltje van Jean-Marc, perfecte nabootsing van hun Engels, maakt het bepaald moeilijk je gezicht in de plooi te houden.
Een zoveelste prachtige zonsondergang sluit weer een perfecte dag van zwemmen, snorkelen en strandwandelen af.
Mustique : het eiland waar Mick Jagger en andere David Bowies een “mansion” hebben, rekent 200 EC$ (70 €) voor een boei in een slecht beschutte baai. Ankeren mag er niet. Wij zijn hier om op het wrak Jonas te duiken en op de Montesuma Shoal op zoek te gaan naar verpleegsterhaaien. Andere, mogelijk mooiere, duikspots op weg hierheen bleken nog slechter beschut;
Duiken vanaf je eigen zeiljacht is echt de max, maar als zeiler blijf je liefst zo ver mogelijk van de gevaarlijke riffen waar je als duiker maar wat graag een kijkje wil nemen.
Maar hier is het ok. Prachtige duik en we zien een nurse shark. Die hadden we helemaal niet gespot als Jean-Marc ons er niet op attent had gemaakt, zo goed zit hij verstopt tussen de stenen.
Het mooiste uur van de dag, één uur vóór zonsondergang , lopen we nog even rond tussen de gladgeschoren, on-caraïbische lawns en golfwagentjes, tot we aan privéterrein komen en een waker ons terugstuurt. Basil (zijn cocktailbar) vaart er wel bij. Tony laat zich tot een Hurrican David verleiden, terwijl wij ons het bij de Margharita’s houden.
Ruw is het tochtje de volgende dag. Een paar keer probeert een golf onze kuip vol water te zetten. Karen vertrouwt het zaakje niet en gaat het raampje van hun kajuit (dat uitgeeft op de kuip) sluiten. Liever geen nat bed!
Maar we geraken droog in Bequia en doen vandaag een driftduik. We laten ons meevoeren met de stroom en Karen pikt ons met Jak op aan het einde van de rit. Ze vindt ons zonder probleem terug want JM laat een soort ballon op naar de oppervlakte.
Het diner in Jack’s Bar smaakt voortreffelijk.
De laatste duikdag herhalen we de driftduik nog een keertje en varen dan terug naar St. Vincent. Vlabij de luchthaven kunnen we een boei pakken in Young Island Cut. De met de marifoon opgeroepen boatboy meldt dat hij ons pas binnen een kwartier kan komen helpen. Als we de hulp van een ander, die rond onze boot toertjes draait, aannemen, wordt ons, via de VHF, de huid volgescholden…trek het je niet aan, we verstaan toch niks.
Wat is dat oorverdovend lawaai in de straten van het stadje? Juist ja, carnaval-opwarming?! Een aanhangwagen met een mega geluidsinstallatie, keiharde muziek, massa’s volk in Tshirts van hun vereniging, karrevrachten rum en bier ….meer heb je toch niet nodig !!
Maar wíj moeten op tijd in bed want morgen is het om 5 uur dag. Ons bezoek vliegt dan vaan St. Vincent naar Martinique.
Om helemaal in orde te zijn met immigrations moet de captain mee om onze crew te laten uitschrijven van onze list. De officer is duidelijk nog niet nuchter, zelfs nog niet wakker, maar met de hulp van Tony en onze taxichauffeur lukt het net Een pen heeft hij niet, dan die van Tony maar.
Veel tijd om afscheid te nemen, is er niet. De taxichauffeur kan niet wachten, hij moet gasten naar de vulkaan gidsen. Dank je voor de super aangename tien dagen, Karen en Jean-Marc. Tot spoedig weerzien !