JAKKER, a ship's journey

Positie : Dayang Bunting Island, Langkawi, Maleisië, 06°11,161' N , 099°47,270' O

Long-tail boats op een rijtje. De bloemenslingers zijn offers aan de godin van de boot voor een veilige vaart.

Maleisië gaat er prat op : buitenlandse boten mogen “forever” in hun land vertoeven. Dat is erg goed nieuws voor ons. Alleen, wijzelf dienen wél na 90 dagen het land te verlaten en mogen van geluk spreken als we nog twee keer in één kalenderjaar opnieuw een 90 dagen stempel krijgen bij terugkomst.
Onze eerste 90 dagen zijn om en omdat ons reddingsvlot nog niet terug is van de keurder in Penang en we dus niet kunnen zeilen, schakelen we even over in toeristenmodus en doen de oversteek naar Koh Lipe, Thailand, voor een visa run.

Ware horror die eerste stappen in de Walking Street in Koh Lipe.
Horden opgedirkte mensen, in tinten variërend van wit over vuurrood verbrand tot diepbruin, persen zichzelf in twee richtingen door het smalle, opgestopte straatje, de hoofdstraat nochtans. We zijn beland in een wereld van veel bloot en “zag je mijn tattoos?”
Massage salons, met tientallen masseurs en masseuses (met wit gepoederde gezichten) buiten, lokken klanten. Winkeltjes, restaurants, bars en nog meer winkeltjes.
Wanneer zijn we zo wereldvreemd geworden? Wij kunnen niet meer tegen deze wriemelende chaos en verdwijnen snel naar ons terras, waar helaas de muggen dansen...en steken.


Side cars kunnen nauwelijks naast elkaar passeren in Walking Street.

Naar Koh Lipe zijn we gekomen met een grote catamaran ferry. Hier is geen steiger dus moet iedereen overstappen op een wiebelende Thaise long-tail boat die je naar een plastieken steiger op het strand brengt.
Eerste indruk : mooi poederzand, maar een ontzettende drukte van boten en mensen op een volgebouwd strand.
Omdat mensen vroeger bij aankomst vergaten naar de paspoortcontrole te gaan, zijn alle paspoorten nu ingehouden. Gevolg : in een lange rij moet je om je paspoort en vervolgens in de rij voor vingers- en duimscan en foto om de stempel van Thailand te verdienen.

Naar Family Song hotel is een viertal minuten over het strand baggeren.
Het zijn één van de laatste, tussen grotere resorts weg gedrukte, bungalows door Thai gerund, en dat zie je er ook wel aan.
De bungalows klein, zonder airco, met ventilator en heel heet als de zon er de ganse dag op schijnt. Wel met terras en elke dag erg grondig gepoetst én we konden ze nog last minute boeken.




Zo kom je aan in Koh Lipe.


Onze bungalow.

Leuk wandelen over het eiland vergeet dat maar. We zien meteen, Koh Lipe is volledig onder de voet gelopen door massa toerisme, een toeristen val. Overal zie je hotels, resorts en bungalows. Straatjes zijn overspoeld met toeristen en daartussen bewegen scooters en side cars met spullen of passagiers. Er is geen rustig plekje of mooi wandelpad te vinden, zelfs de drie stranden liggen propvol en zijn bovendien bij hoog water erg smal.
Het snorkelen, hiervoor hadden wij speciaal onze maskers en vinnen meegebracht, stelt tot onze verbazing, niks voor.

De enige troostpunten voor ons : het ontbijt bij de Elephant. Een onvergelijkbaar gevarieerd ontbijt menu opgediend door bevallige Thaise meisjes. Gezellige sfeer om je dag te starten.
En het bijna verlaten strandje bij Ten Moon Sunset Villas . Maar ook hier valt de onderwater wereld dik tegen.

De snorkel trip van meer dan een halve dag, overal aangeprezen, hadden we beter over geslagen.
We bezoeken vijf eilandjes. We vinden er : waardeloos koraal. De enkele anemonen met clown visjes die als laatste overleven, maken dit niet goed.


Snorkelen op een "zeeberg" met nog tientallen anderen op een kluitje.


Het mooie strand met ronde keitjes.




Maneuvreren is niet makkelijk met deze long-tail boat.



Voor de verjaardag van Tony, onze laatste dag, boeken we een chiquer resort en genieten daar van het “kanalen” zwembad, het fantastisch ontbijt, het restaurant en de lounge.
Een dubbel gevoel heb ik erbij. Voor ons hoeven deze resorts niet, die grote delen strand inpalmen en alle bouw- en andere rommel gewoon terzijde duwen, waar de lokale mensen op een kluitje hokken.

"Kanaaltjes pool" in het resort.

Blij terug naar Langkawi te kunnen, schuiven we weer aan voor de boot. In de aankomst terminal plant de immigratie officier een stempel in ons paspoort. Drie maanden voor we weer “buiten” moeten. Opdracht geslaagd.

Langkawi blijkt uitgestorven. Het is schoolvakantie en de ramadan duurt nog minstens 10 dagen.
Enkel 's avonds komt de stad tot leven. In het restaurant aan het dinghy dok staan om half acht de schotels overladen met rijst, groenten, vis al klaar op de tafels.
Als de iftar start kan iedereen meteen aanvallen en hoeft er niks meer besteld.
Op de ramadan markt vlakbij kan je kleren kopen, snacks, soep maar ook vuurwerk.
Dat wordt dan gelijk afgestoken en houdt ons 's nachts wakker.
Daarom willen we zeker voor een paar dagen terug naar ons prachtig lievelingsplekje bij Dayang Bunting eiland, voor ons de Gorge du Verdon, waar we genieten van de aapjes, varkentjes en dit keer ook van een zee otter bij het strand.




Toch nog een paar mooie plekjes.




Zo wonen de lokale mensen en de werkers op het eiland. 


Zo worden toeristen verwend, vooral voor hotelgasten die op tijd reserveerden.