JAKKER, a ship's journey

Positie : 00°18,46 Z  104°55,92 O   -  Pulau Lingga (Indonesië) 


Albert , the macho. 

Albert.
Heel nonchalant, maar met rollende schouders en een air alsof het hem allemaal onverschillig laat, slingert Albert zichzelf op het voeder platform. Daar hebben de rangers net een ganse zak bananen leeggeschud.
Onmiddellijk begint Albert bananen uit te zoeken, schilt ze, stopt ze in zijn mond en kauwt bedachtzaam. Twee vrouwtjes tolereert hij bij zich op het platform. Andere geïnteresseerden veegt hij met een ruw gebaar weg. Aan de uiterste rand van het podium proberen de veel kleinere gibbons bananen weg te kapen. Dit lukt ze aardig.
Twee mama's, met zich vastklemmende baby, dalen behoedzaam neer uit de bomen die de open plek omringen. Pas ruim een half uur later zijn ze op de grond beland, elk aan de tegenovergestelde kant van het pleintje. Dan nog durven ze het platform niet te naderen. Ze verliezen het echter geen ogenblik uit het oog. Rapen hier en daar een gevallen banaan van de grond.
Rijken dan uiteindelijk van onder het platform naar de vruchten waar ze net bij kunnen. Je ziet ze beven van angst voor Albert het macho mannetje van de groep. Silo, het alfa mannetje, laat zich vandaag niet zien.
Pas als Albert, na een uurtje ononderbroken kauwen, genoeg heeft en vertrekt, klimmen de mama's op het platform. Blijft er nog wat over voor hen?
Albert wandelt quasi ongeïnteresseerd langsheen de toeschouwers die achteruit deinzen. Neemt nog enkele fotogenieke poses aan voor een fotoshoot en verdwijnt dan in de bomen.

Einde van de ontbijt voorstelling van de orang oetans (letterlijk mens van het bos in het Indonesisch) van het Pondok Tanggui camp.
Je raadde het al. We zijn in Borneo in het regenwoud langsheen de Sekonyer rivier.






+





Bij de orang oetans.

Kelotok.
Deze tocht van drie dagen, twee nachten met Sister Tour is een presentje voor mijn nakende verjaardag maar eveneens een korte, broodnodige ontsnapping aan de miserie aan boord van Jakker. Drie dagen enkel relaxen en de boot de boot laten of liever de boot overlaten aan Anang, de waker, die op Jakker zal passen.

We wonen drie dagen op een kelotok, een house boat. Stel je dat zo voor : een groot bed met klamboe op een verhoog op de poep, een soort woonkamer met eettafel, twee matrasjes en relax zetels, overal vrij uitzicht op de jungle langsheen de rivier. Alles is open, enkel als het regent laat men dekzeilen naar beneden.

Meer dan drie dagen aan boord zou niet goed komen, vrees ik. We worden immers met zoveel lekkers overladen door onze chef, dat je eigenlijk altijd te veel eet. Na elke tocht wachten er versnaperingen zoals beignets en pannenkoekjes.
Dit is van het beste dat we al in Indonesië aten.
Ook kapitein Abdul en assistent Yogi leggen ons in de watten, hangen de dekzeilen, poetsen de vloer, maken het bed op en bevestigen elke avond minutieus de klamboe. We hebben niks dan lof voor Nana, onze gids, die vol enthousiasme vertelt over de primaten maar ook over de derde Leakey angel, bij ons minder bekend.












Samen met gids, Nana, op de boeg. 


Ons huis voor drie dagen brengt ons via de prachtige rivier naar Camp Leakey. 

Dr. Biruté Galdikas.
Al vanaf 1946 zocht Louis Leakey (de beroemde antropoloog) dames die de primaten wilden bestuderen in hun eigen habitat. Jane Goodall (onlangs overleden) startte in 1960 in Tanzania met de studie van chimpansees.
Dian Fossey bestudeerde vanaf 1967 de gorilla's in Rwanda en Biruté Galdikas begon in 1971 met het onderzoek naar de leefomstandigheden van de orang oetans in Borneo.
De drie dames gaan de geschiedenis in als de Trimates of Leakey's angels. We bezoeken Camp Leakey, Biruté's domein, prachtig gelegen aan de rivier. Helaas zien we daar amper orang oetans door een ongezien hevige tropische stortbui die de paden in rivieren verandert. We vluchten terug naar onze “Selva”, komen daar doornat met soppende schoenen aan.
Maar mijn belangstelling is gewekt. Ik probeer zoveel mogelijk over dr. Biruté en haar onderzoek te lezen. Ze is de enige overlevende van de engelen. Nu zelf bijna 80 jaar. Maar nog steeds is ze de bezielende kracht achter de projecten die nu door haar vele studenten worden uitgevoerd. Ze zet zich nog steeds in om orang oetans van gevangenschap te redden en hun habitat te beschermen tegen illegale houtkap en de uitbreiding van de palmolie plantages. Een moeilijke strijd tegen multinationals.

Neusapen.
Maar de Borneose jungle herbergt nog veel meer wonderen. Naast de arenden, ijsvogels en de prachtige mangroven palmen zien we flink wat neusapen. Ze leven enkel in Borneo en zijn eveneens met uitsterven bedreigd. Ze leven aan de oevers en eten vooral planten. Het zijn in feite herkauwers, daarom hun tonvormige buik. Je hebt zeker al eens een foto van de enorme neus van de mannetjes gezien. Vrouwtjes herken je aan hun Michael Jackson wipneus. Het lijkt alsof ze allemaal een beige broek aan hebben en ook hun onderarmen kleuren beige. Een rossig bovenlichaam en dito bovenarmen en een zwarte “pet” voltooien het geheel. Hun lange eveneens grijze staart hangt loodrecht naar beneden, daardoor kan je hen makkelijker vinden tussen takken en bladeren.
Goede zwemmers zijn het, vertelt Nana ons, en we zien er ook daadwerkelijk eentje een koele plons nemen in de rivier.




Een familie Neusapen in de bomen langs de rivier.
 



Zo slapen, niet erg comfortabel. 

Onvergetelijke beelden zien we bij het ontwaken de tweede dag als ook de troep neusapen, in de bomen vlakbij onze boot, wakker worden. De erg actieve jongeren laten zich pardoes uit hun boom naar beneden vallen, springen van boom naar boom daarbij de takken flink doorbuigend. En groot mannetje slaapt gewoon verder, rechtop tegen een stam armen en benen uitgespreid.

Jefke valt uit.
Ken je dat, de dip die je bij terugkomst in de realiteit, na een vakantie krijgt ? We kunnen ervan mee praten.
De overtocht van Pulau Bawean naar Borneo viel al niet mee door de zware nachten waarin we gekruist werden door trage, moeilijk zichtbare sleepboten met enorm logge slepen. Ook de barrières van vissers met enorm verblindende lichten die kris kras voor Jakker passeren, maakten ons het leven zuur.
Erger nog was het zware drie uur durende onweer dat de zeeën opzweepte tot felle golven waarin Jakker zich vast bonkte. De hele boot schudde en daverde.
Paaltjes pikken, noemt men dat.
Het kwam vast hierdoor dat op de tweede ochtend de stuurautomaat (Jefke) op hol sloeg tijdens mijn wacht en helemaal de tegenovergestelde koers ging varen.
Van dan af moeten we zelf achter het stuur staan. We doen dat quasi nooit. Erg vermoeiend is het. Je kan echt niks anders doen en moet erg goed opletten. Het vergt zoveel concentratie.
Bovendien wacht ons nu het vrij ondiepe, 11 mijl lange, kronkelende pad naar de ankerplek op de Kumai rivier, met drukke scheepvaart en “drijvende” eilanden.
Aan een tweede stortbui kunnen we niet ontsnappen, het zicht wordt quasi nul en we wachten af tot we met de hulp van Anang (Sister Tour) op de beste plek tegenover de stad kunnen ankeren.

Een barrière van squid vissers met verblindende lichten.


Probeer hier maar eens tussendoor te varen ! 


Vreselijke stortbui op het water. 


In Camp Leakey.

Na de vakantie op de rivier moet Tony alweer aan het werk. Zelf de rest van de reis sturen, zien we niet zitten. Jefke moet gemaakt. De roerstand aangever is ontregeld, zo blijkt, samen zoeken we met eindeloos geduld, telkens opnieuw proberend naar een nieuw nulpunt. Dat lukt en ook het moeizame terug monteren krijgt Tony voor elkaar.
Wat heeft mijn kapitein met zijn creatieve oplossingen ons al fortuinen aan loon voor specialisten arbeid bespaard! Om nog maar te zwijgen over de snelheid waarmee problemen worden aangepakt. Wat zou ik zonder hem moeten !


Afscheid van de bemanning van de Selva.