We pikken de draad weer op.

Details: Created: 12 October 2025

Positie : Lovina (Noord-Bali) ; 08°09,67 Z 115°01,29 O

Jakker drijft weer.

Groot, rood, doemt de zon achter de bergen van Bali op. Onze, pas gegalvaniseerde, ankerketting verstoort ratelend de stilte van de vroege ochtend. Het is erg ondiep in Lovina (Noord-Bali), een dertigtal meter ketting volstaat om Jakker potvast te leggen.
De kop is eraf. Onze eerste nachtelijke tocht zit erop. We zijn terug.
De “blog”stilte is voorbij. Ik wil er opnieuw tegenaan gaan al valt het me zwaar de draad terug op te pikken. Verval ik niet in eindeloze herhalingen?

Hoe stil het ook op de blog was, wij konden niet actiever geweest zijn.
Zodra je voet op Belgische bodem zet, begint het organiseren en regelen.
Na een jaar quasi zonder agenda, kan je er nu opeens niet meer zonder.
Elke dag is er wel iets gepland. Etentjes, visites, wandelingen met vrienden of familie, doktersbezoeken en vooral veel kwaliteit tijd met kinderen en kleinkinderen.
Alle overige tijd gaat zitten in het uitzoeken van dingen op het internet. Spullen die dringend nodig zijn aan boord. We plaatsen bestellingen, wachten leveringen af.
Een heel bijzondere belevenis, het heerlijke trouwfeest op wijndomein Den Eeckhout van nicht Lies, beleefden we met onze ganse familie.

Familiefoto op de trouw van Lies.

Bij de surfers aan zee.

Dit is nog maar een deeltje van onze grote familie, wandelend in Kiewit.

Met ons gezin uitwaaien in Zeeland.

Familiedag in Melsbroek op 21 juli. Bert leidde de formatie A 400.

Om de pijn na het afscheid wat te verzachten, bezochten we alvorens aan het werk te gaan, Pura Besakih, de moeder van de tempels op Bali. Bijna liep alles in het honderd door het noodweer dat Bali en vooral Denpasar teisterde net op de dag dat onze vlucht landde.

Ons hotelletje met de vulkaan van Bali, Gunung Agung.

Drie weken later zijn de zwaarste klussen aan boord uitgevoerd. Het onderwaterschip is babyhuid glad geschuurd, daarna in de primer gezet en vervolgens in anti-foulingen de romp is gepolished. Voor het eerst deden we het niet zelf. Slechts twee mannen hebben al dat werk verzet. We zijn erg tevreden. Ook al de hulp die we van mister Gun, de mechanieker van dienst in Medana, kregen, vergeten we niet licht.

Ons roer waar haast geen beweging meer in te krijgen was, draait weer super soepel. De steun van het roerlager is opnieuw gelast en geplaatst. Het lager vervangen. In het totaal een week zwaar werk voor Tony.

De motor lekt niet meer met nieuwe rubbers aan de warmtewisselaar en een hersteld waterinlaatstuk voor de motoruitlaat. Hij is ontdaan van roest en voorzien van twee laagjes verf.
We pakten de buitenboord motor onder handen. Die ziet eruit als nieuw.
De ankerbak idem dito. Binnen in de boot maakte ik schoon schip.
En zo kan ik nog wel wat doorgaan.

Sleuren met het roer. Dank je Nigel, Gabriel en Marijke.

Waar anders kan je dat groot zeil manipuleren om te herstellen?

De laatste deeltjes nog anti-foulingen.

De koeien houden steeds een oogje in het zeil.

De tocht naar het water.

De enige grote tegenvaller : Tony zit met een pijnlijk gezwollen, stijve knie. De tol van dat dagenlang werken op zijn knieën aan motor en roer. Van het kruipen in de krappe ruimte van de achter kajuiten om bij het roer te kunnen. En zeker ook van de ontelbare keren de ladder op en neer klimmen.
Rust en Voltaren zullen de oplossing moeten bieden.

Met tegenzin nemen we afscheid van de crew van Medana Bay Marina, Rini, Arno en Jaya. Drie weken werden we verwend in het hotel, genoten we van elk diner en de vriendelijke bediening in het Sailfish Café, gaf het ontbijt ons kracht om de dag door te komen.
Het is tijd om verder te gaan.

Daar gaat ie dan.