JAKKER, a ship's journey

Positie: Medana Bay Marina, Lombok. 08°21,83 Z,  116°07,78 O. 



Als de stuurman de motor uitzet, is de stilte oorverdovend.
Twee uur lang martelde het lawaai van de open uitlaat onze oren. Wij, de tien witte en lokale toeristen en nog een vijftal bemanningsleden, probeerden op de met dekens bedekte bodem van de boot wat te slapen. We zijn immers allemaal onmenselijk vroeg opgestaan.
Nu, in het vreemde licht van de achter wolken en horizon wegzakkende volle maan aan de ene kant en het aarzelend roze van de opkomende zon aan de andere kant, moet het gaan gebeuren.
We leggen aan bij het platform dat via grote “tuinslangen” lekkers in het water spuit. Lekkers, een soep met heel kleine stukjes vis en inktvis, voor de walvishaaien. 

Immers om deze gigantische dieren te zien, er mee te snorkelen, zijn we om 1u30 met de auto uit Sumbawa Besar vertrokken. Een niet ongevaarlijke rit van twee uur. Zo midden in de nacht rijden er talloze vrachtwagens aan hoge snelheid in de tegenovergestelde richting over de niet erg brede, donkere weg. Om 4 u stappen we, in het haventje van Labuan Jambu, over op de lange smalle boot die ons in nog eens twee uur bij het platform zal brengen.
Vissers in deze Saleh Baai ontdekten dat de walvishaaien achter hen aan zwommen en doen dit nu voor snorkelaars. Je kan tegen dit voeren zijn, maar nu worden ze tenminste niet meer gejaagd. De toeristen brengen meer geld in het laatje.


In het holst van de nacht op weg met de boot.


Het voeder platform (met onderwatercamera).

Eerst hebben we nog niet door dat ze er echt zijn. Het schemert nog. Maar daar zie ik de witte stippen op de rug van een kleine walvishaai. Klein maar toch nog 5 m. Een tweede spert ook zijn enorme muil open onder de soepstraal.
Dan duikt er een derde, erg grote, van beneden op. Zo rustig toch zo snel soepel zwemmend, kerend, draaiend, duikend.
Reusachtige gulpen water, als in een enorme afvoer, verdwijnen in hun muil waar het voedsel eruit gefilterd wordt.
We staan alles met open mond te bekijken tot we zelf ook in het water mogen.


Enorme muilen. 


Heerlijk "walvis ontbijt" uit de tuinslang !


Gulpen water slokt hij binnen.


Ik (in het zwart)....walvishaai in wit en grijs.


Net een boot waar ik onder zit.

Afstand van deze dieren bewaren, zoals men adviseert, is onmogelijk. De ruimte is te klein. Ze draaien voortdurend onder de “soepstralen” door en duwen ons opzij. Als je weg wil zwemmen, zit je gegarandeerd weer tegen een andere aan. Tony moest zich afduwen. Ik zat letterlijk onder een walvishaai die over me heen zwom toen ik bovenkwam. Alsof ik onder een boot opdook.
Ik hoop maar dat we hun tere huid niet beschadigd hebben of hen met bacteriën besmet.
We blijven met hen zwemmen en foto's nemen tot we het koud krijgen. Zelfs in water van 29° begin je ooit wel te rillen. Het is moeilijk afscheid nemen.
Wat een ervaring !

Tony moet zich afduwen.





We kunnen opwarmen met een kop koffie en een boterham met choco. Echt waar. Ze hebben Nutella bij. Toeristen kost. Indonesiërs eten weinig brood.
Helemaal opgeladen door deze geweldige belevenis, doen we het hele traject in omgekeerde zin. Twee uur boot. Twee uur auto. Nu op een weg met onnoemelijk veel scooters. Het is nu middag. De school is net uit. Maar ook geiten, koeien, katten lopen midden op de straat. We zien veel sawa's met werkmensen onder de typische kegelvormige hoed. Ploegen doen ze niet meer met waterbuffels. Saïdjah en Adinda, dat beeld vergeet het maar. Ook hier hebben ze nu gemotoriseerde ploegjes.
Dit is zeker weer een herinnering waar we lang op zullen teren.


Terugtocht met de boot.


Tony met Sofian en zijn vrouw.

Maar eigenlijk kwamen we naar de hoofdstad – havenstad Sumbawa Besar met een totaal andere missie. Het noodlot had een dag eerder weer toegeslagen. Onze startaccu begaf het in rook, kokende hitte en stank. Nog een gevolg van de kapotte diode die al te lang te hoge spanning naar deze batterij stuurde.
De startaccu is een gewone auto batterij, die moeten we hier wel kunnen vinden. De afmetingen moeten wel kloppen, anders past hij niet in de kist. Als we onze Jak aan de betonnen steiger vastmaken, staat meteen Sofian naast ons. Taxichauffeur. En die mannen hebben een neus voor cruisers met pech. Hij brengt ons naar een batterijshop. Als we eentje met de juiste afmetingen gescoord hebben, rijden we nog even langs de fruitwinkel. Tussen neus en lippen vraagt hij of we geïnteresseerd zijn in zwemmen met de whale sharks en toont hij ons een aantal zeer verleidelijke foto's.
En zo komt het dat we de dag nadien om 1u15 al op de kaai staan. De rest van het verhaal ken je al.

Weer wat afgevinkt op onze bucketlist en klaar voor de tocht naar Lombok.


Nieuwe accu kopen.