JAKKER, a ship's journey

Details

Created: 15 May 2026

Positie : Kuah, Langkawi, Maleisië  06°18,861 N  99°50,780 O 


Hier kwam echt geen photoshop of AI aan te pas. 

Eindelijk regen.
Vier maanden droog. Vier maanden met een quasi wolkeloze hemel, zonder de minste regen. Resultaat : het is fucking hot op Jakker. Alles straalt een intense warmte uit, kastjes, deurtjes, ruimtes onder de vloer voelen aan alsof de verwarming op 10 staat. Wat je vastpakt voelt warm aan. Makkelijk 34°. Bepaald niet ideaal om voedingswaren te bewaren, om nog maar te zwijgen van medicijnen. Je kan ze toch niet allemaal in de koelkast stoppen. Het zeewater waarin we liggen en dat normaal voor wat verkoeling zorgt, kan met zijn 33° ook niet meer helpen. Puffen is het dus.
Te meer omdat we zuinig moeten zijn met water, om zweet weg te douchen onder andere. Water dat bij ons niet uit de watermaker komt maar uit de hemel en dat we nu noodgedwongen elke maand in een marina gaan bijtanken.

Half april brengen de eerst donder en bliksem ook al wat druppels mee en de daarop volgende weken krijgen we geregeld fikse buien. Het regenseizoen begint eraan. Inwoners vrezen voor mogelijke overstromingen en landverschuivingen in juli augustus, maar wij kunnen wel een regendans doen nu we ons op elk willekeurig moment met een mandi douche (jezelf overgieten met water) kunnen verfrissen met al dat opgevangen koele regenwater.
Ook de natuur is dolgelukkig. Alle dorre bomen op de hellingen, wij dachten dat ze dood waren, pronken nu met hun frisgroen, na enkele dagen regen al.
Het minder goeie nieuws...het is nog altijd even hot en met een vochtigheidsgraad van vaak rond 90% is de gevoelstemperatuur nog hotter.




Deze man zit steevast elke dag aan boot motoren te sleutelen, gewoon in open lucht.

Uit het water.
Na wat brainstormen, krijgen onze plannen vaste vorm. Tijdens het regenseizoen willen we de boot in Langkawi achterlaten en wegvliegen van hier.
We huren voor 10 € een autootje. Een Proton Myvi, onbekend in Europa maar met alles erop en eraan. Jammer dat we de ongetwijfeld stralende glimlach van Aisha die ons de sleutels overhandigt, niet kunnen zien. We horen haar wel giechelen .

Een rondrit over Langkawi langs diverse werven en marina's leert ons meteen dat er meerdere cruisers zijn met gelijkaardige plannen. Rebak Marina, onze eerste keuze, zit vol. Zo ook Telaga Marina.
Na een gesprek bij B & V Marine hakken we de knoop door. Jakker zal op het droge op ons wachten. Dit keer op gloeiend hete beton. We hebben nu al heimwee naar Medana Bay op Lombok. Daar stond Jakker met de voeten in het gras, een murmelend beekje kabbelde rustig achter haar langs en koeien herkauwden bedachtzaam, steeds één oog op ons gericht. De boer wandelde elke dag met hen naar de ideale graas plekjes en 's avonds terug naar huis.




Auto huren op Langkawi.

Durian.
Als we op de terugweg langs de avondmarkt passeren, moet ik toch eindelijk een bakje durian fruit meenemen. Je ziet de vrucht overal in Zuid-Oost Azië. Weet intussen dat ze voor vele mensen echt stinkt en voor anderen een delicatesse is. Het is verboden ze mee te nemen in hotels, luchthavens, vliegtuig....omdat de geur zo intens is, erg lang blijft hangen en niet echt lekker. De durian is erg duur, omdat het drie jaar duurt voor je ze kan oogsten. Maar je kan je moeilijk een smeuïger vrucht voorstellen. Het binnenste lijkt wel een soort pudding. Heel lekker. Maar ik moet Tony beloven ze nooit meer mee te brengen op Jakker.

Chinese roze dolfijnen.
Onverwacht kunnen we nog een diersoort bijvoegen bij ons lijstje. Tijdens één van onze trips botsen we op een wel heel speciaal soort dolfijnen. De Indo-Pacifische bultrugdolfijn of gewoon Chinese roze dolfijn. Eerst valt de witte vlek op hun rugvin op. Nooit gezien. Dan zie je het fel roze van een aantal exemplaren. Ze worden grijs geboren. Eentje maak een sprong voor onze camera. Kijk maar eens goed naar mij, lijkt hij te zeggen. Deze beestjes zijn zeldzaam en met uitsterven bedreigd. Hopelijk vinden ze hier ook echt beschutting.


Indo-Pacific bultrugdolfijn laat zijn/haar kunstjes zien.

We laten dus binnenkort Langkawi achter ons. Niet met Jakker, nee, we vliegen via België naar catamaran Blowing Bubbles in Panama. In het gezelschap van Karen en Jean-Marc hopen we in de buurt van Isla Coiba nog meer beestjes te zien. Het seizoen van de bultruggen en de hamerhaaien is immers aangebroken.
Als het regenseizoen in Maleisië voorbij is, in oktober, keren we terug.
Genoeg tijd intussen om familie en vrienden te zien.




Pulau Singa Besar nog één van onze lievelings plekjes op Langkawi.


Waar je deze aparte, door wortels en lianen omvlochten, boom vindt.




Naar dit prachtige land wil je toch zeker terugkeren. Drone foto's van captain Tony.

Details

Created: 28 April 2026

Positie : 06°11,151 N, 099°47,250 O - Langkawi (Maleisië), Dayang Bunting Island.




Langzaam stuurt Tony onze Jak (bijboot) de rivierbocht om. We naderen de plek op de rivier waar veel toeristenbootjes stoppen, weten we. Hoog in de schapenwolkjes lucht zie ik de stippen van cirkelende arenden. Ze wachten af.
Als de schipper van zulk een bootje de buitenboordmotor half optrekt, een rondje draaiend, veel schuim maakt en vis naar boven lokt, vangt de vertoning aan. Een vijftiental arenden valt naar beneden, grijpt vis, cirkelt rond om opnieuw aan te vallen. Dat gaat zo een hele tijd door.
Een National Geographic moment. “Eagle feeding” noemen ze het. Een beetje de natuur helpen, dat wel en ik verdenk sommigen ervan hen zelfs een visje toe te gooien.
Maar we kunnen witbuik zeearenden (met een vleugelspanwijdte van meer dan 2 m) en vooral veel Brahmaanse wouwen bewonderen.


Brahmaanse wouwen.


De grote witbuik arend.

Eén van de toeristische hoogtepunten hier in het Kilim Geo Forest Park is dit. Onze meest noordelijke stop op de toer rond Langkawi. In de verte schemeren de hoge Thaise eilanden.
Langkawi, 99 eilanden rijk, is trots op het Unesco label voor dit park. Herinner je je nog van op school, het Cambrium? Wel zo een 490 tot 370 miljoen jaar geleden.
Toen vormden zich deze rotsen. Miljoenen jaren van erosie van de kalksteen zorgden voor de prachtig grillige, enorme witte en zwarte kliffen en canyons waarvan we nooit genoeg krijgen en die door de speling van het zonlicht vooral 's morgens en 's avonds voor een gloedrijke show zorgen. Het gebied was ooit de zeebodem van een oude oceaan, je vindt op rotsen en stenen miljoenen jaren oude fossiele schelpen en zeepokken.
Uniek voor het park is bovendien de combinatie van grote rotsformaties omgeven door een intact diepgroen mangroven woud. Daar vormt zich een doolhof van riviertjes waar kajakkers en wij met Jak graag in ronddwalen. Pas op, bij laag tij raak je soms vast te zitten.
We ondernemen expedities naar Crocodile Cave waar we doorheen kunnen varen. We zien de Canyon. Varen naar Bat Cave. Ontegensprekelijk een toerist trap.
Tientallen bootjes lozen honderden mensen in de kleine grotten. Je stommelt met je lampje achter elkaar aan doorheen de donkere grot. Mooi is het beeld van de ontelbare kleine vleermuizen tegen het plafond.
De gewiekste aapjes buiten de grot profiteren nog het meest van de situatie. Zij begluren bezoekers en wee degene die zijn lunchtasje niet goed genoeg vastklemt. Daar gaat alweer zo een zakje. Een banaan wordt meteen opgediept, de rest is voor straks.


Aan de ene kant Langkawi...


aan de andere Thailand.




De canyon.


Crocodile cave.


Batcave.


Waarschuwing !


Druk, druk, druk.

We houden van ons plekje op de rivier dichtbij Hole in the Wall (letterlijk een gat in de karst muur). Het is er super rustig, de lucht vol vogelgeluiden... tot ongeveer 10 u. Dan breekt de hel los. Toeristenboten razen langs ons heen, vaak met twee drie tegelijk. Jakker gaat tekeer als in een storm.
Dat gaat zo door tot 19 u als de laatste lading hongerigen naar het visrestaurant op de rivier wordt gebracht. Daarna installeren wij ons op het voordek en genieten elke avond opnieuw van de verbluffende zonsondergang met steeds wisselende rood oranje schakeringen.


Jakker @  Hole in the wall.


Toeristenboten razen voorbij.

Eigenlijk zijn we deze richting uit komen varen dank zij Angela en Mike die we in Rebak Marina ontmoetten. Tijdens onze korte prospectie in deze super beschutte maar loeihete “oven-marina” pikten we het buffet voor de start van de Maleisië rally mee. We genoten ook van het heerlijke ontbijtbuffet en de lekkere snacks 's avonds op het strand. Dit alles met 25% korting voor zeilers. Voor de badwater warme pool bedanken we. Het water biedt nul afkoeling terwijl dat zowat het enige is waar we echt naar snakken.

We voltooien onze eiland omzeiling bij Pulau Timun aan de westkant van Langkawi waar het water met 33° nog wat warmer is dan op de rivier en we uitzicht hebben op wat eilandjes en belanden zo weer terug in Kuah, waar ons wat klusjes wachten.

Wassalon, supermarkt het is niet anders dan in elk huishouden. We proberen ook elke dag te stappen, dat doen we in het Lagenda park. Jong en oud, gesluierd en in korte shortjes, Aziaten en Europeanen iedereen tracht hier wat aan zijn conditie te werken, en dat wegens de zware hitte, vooral vroeg of laat. Het aantal kantoormensen op Langkawi neem toe. Vissers en boeren hebben geen nood aan dit soort beweging.


Rebak Marina Resort, we mogen van alle faciliteiten gebruik maken. 


Feestje in Rebak Marina.


Red Rock Beach op Rebak eiland.

Details

Created: 22 March 2026

Positie : Dayang Bunting Island, Langkawi, Maleisië, 06°11,161' N , 099°47,270' O

Long-tail boats op een rijtje. De bloemenslingers zijn offers aan de godin van de boot voor een veilige vaart.

Maleisië gaat er prat op : buitenlandse boten mogen “forever” in hun land vertoeven. Dat is erg goed nieuws voor ons. Alleen, wijzelf dienen wél na 90 dagen het land te verlaten en mogen van geluk spreken als we nog twee keer in één kalenderjaar opnieuw een 90 dagen stempel krijgen bij terugkomst.
Onze eerste 90 dagen zijn om en omdat ons reddingsvlot nog niet terug is van de keurder in Penang en we dus niet kunnen zeilen, schakelen we even over in toeristenmodus en doen de oversteek naar Koh Lipe, Thailand, voor een visa run.

Ware horror die eerste stappen in de Walking Street in Koh Lipe.
Horden opgedirkte mensen, in tinten variërend van wit over vuurrood verbrand tot diepbruin, persen zichzelf in twee richtingen door het smalle, opgestopte straatje, de hoofdstraat nochtans. We zijn beland in een wereld van veel bloot en “zag je mijn tattoos?”
Massage salons, met tientallen masseurs en masseuses (met wit gepoederde gezichten) buiten, lokken klanten. Winkeltjes, restaurants, bars en nog meer winkeltjes.
Wanneer zijn we zo wereldvreemd geworden? Wij kunnen niet meer tegen deze wriemelende chaos en verdwijnen snel naar ons terras, waar helaas de muggen dansen...en steken.


Side cars kunnen nauwelijks naast elkaar passeren in Walking Street.

Naar Koh Lipe zijn we gekomen met een grote catamaran ferry. Hier is geen steiger dus moet iedereen overstappen op een wiebelende Thaise long-tail boat die je naar een plastieken steiger op het strand brengt.
Eerste indruk : mooi poederzand, maar een ontzettende drukte van boten en mensen op een volgebouwd strand.
Omdat mensen vroeger bij aankomst vergaten naar de paspoortcontrole te gaan, zijn alle paspoorten nu ingehouden. Gevolg : in een lange rij moet je om je paspoort en vervolgens in de rij voor vingers- en duimscan en foto om de stempel van Thailand te verdienen.

Naar Family Song hotel is een viertal minuten over het strand baggeren.
Het zijn één van de laatste, tussen grotere resorts weg gedrukte, bungalows door Thai gerund, en dat zie je er ook wel aan.
De bungalows klein, zonder airco, met ventilator en heel heet als de zon er de ganse dag op schijnt. Wel met terras en elke dag erg grondig gepoetst én we konden ze nog last minute boeken.




Zo kom je aan in Koh Lipe.


Onze bungalow.

Leuk wandelen over het eiland vergeet dat maar. We zien meteen, Koh Lipe is volledig onder de voet gelopen door massa toerisme, een toeristen val. Overal zie je hotels, resorts en bungalows. Straatjes zijn overspoeld met toeristen en daartussen bewegen scooters en side cars met spullen of passagiers. Er is geen rustig plekje of mooi wandelpad te vinden, zelfs de drie stranden liggen propvol en zijn bovendien bij hoog water erg smal.
Het snorkelen, hiervoor hadden wij speciaal onze maskers en vinnen meegebracht, stelt tot onze verbazing, niks voor.

De enige troostpunten voor ons : het ontbijt bij de Elephant. Een onvergelijkbaar gevarieerd ontbijt menu opgediend door bevallige Thaise meisjes. Gezellige sfeer om je dag te starten.
En het bijna verlaten strandje bij Ten Moon Sunset Villas . Maar ook hier valt de onderwater wereld dik tegen.

De snorkel trip van meer dan een halve dag, overal aangeprezen, hadden we beter over geslagen.
We bezoeken vijf eilandjes. We vinden er : waardeloos koraal. De enkele anemonen met clown visjes die als laatste overleven, maken dit niet goed.


Snorkelen op een "zeeberg" met nog tientallen anderen op een kluitje.


Het mooie strand met ronde keitjes.




Maneuvreren is niet makkelijk met deze long-tail boat.



Voor de verjaardag van Tony, onze laatste dag, boeken we een chiquer resort en genieten daar van het “kanalen” zwembad, het fantastisch ontbijt, het restaurant en de lounge.
Een dubbel gevoel heb ik erbij. Voor ons hoeven deze resorts niet, die grote delen strand inpalmen en alle bouw- en andere rommel gewoon terzijde duwen, waar de lokale mensen op een kluitje hokken.

"Kanaaltjes pool" in het resort.

Blij terug naar Langkawi te kunnen, schuiven we weer aan voor de boot. In de aankomst terminal plant de immigratie officier een stempel in ons paspoort. Drie maanden voor we weer “buiten” moeten. Opdracht geslaagd.

Langkawi blijkt uitgestorven. Het is schoolvakantie en de ramadan duurt nog minstens 10 dagen.
Enkel 's avonds komt de stad tot leven. In het restaurant aan het dinghy dok staan om half acht de schotels overladen met rijst, groenten, vis al klaar op de tafels.
Als de iftar start kan iedereen meteen aanvallen en hoeft er niks meer besteld.
Op de ramadan markt vlakbij kan je kleren kopen, snacks, soep maar ook vuurwerk.
Dat wordt dan gelijk afgestoken en houdt ons 's nachts wakker.
Daarom willen we zeker voor een paar dagen terug naar ons prachtig lievelingsplekje bij Dayang Bunting eiland, voor ons de Gorge du Verdon, waar we genieten van de aapjes, varkentjes en dit keer ook van een zee otter bij het strand.




Toch nog een paar mooie plekjes.




Zo wonen de lokale mensen en de werkers op het eiland. 


Zo worden toeristen verwend, vooral voor hotelgasten die op tijd reserveerden.

Details

Created: 01 March 2026

Positie : 06°18,15 N 099° 50,97   Royal Langkawi Yachtclub. 







De zeearend. Hij beheerst hier, samen met de moeilijker te spotten neushoornvogel, het luchtruim.
Hij hoort gewoon bij Langkawi, meer zelfs, hij is hét symbool van de eilanden. Er gaat geen dag voorbij zonder dat je meerdere exemplaren hoog in de lucht of laag, zijn poten uitstrekkend naar de prooi, kan opmerken.
De naam van het eiland is, hoe kan het ook anders, afgeleid van Helang = arend en Kawi = roodbruin marmer.
In Maleisië verheft men dan een reuzegroot beeld voor die zeearend op een prominente plaats aan het water. Elke avond, wij liggen op anker in de buurt, stoppen de zonsondergang toerboten hier voor een foto moment.
Wij houden meer van het park. Proberen er zoveel mogelijk te gaan stappen, 's morgens vroeg als het nog niet te warm is. De apen families zijn er dan ook al. Eén keertje stootten we op de zeldzame brillangoeren. Grappige diertjes met hun wit omrande ogen. Maar pas op! Ook zij willen spullen uit je boodschappentas pikken. Of de GSM uit je handen rukken.
Eekhoorntjes, een beetje sjofeler dan bij ons, duiken ook op in het park.
En in de waterpartij beheerst door witte reigers en varanen steekt plots een otter nieuwsgierig zijn kopje op naar ons.
Op de ankerplek komen vier schuwe Irrawady dolfijnen voorbij zwemmen. Met hun stompe koppen zonder snavelsnuit (als een beloega ), spatelvormige vinnen en kleine rugvin een speciale , zeldzame soort onder de dolfijnen.
De natuurliefhebber in ons komt hier zeker aan zijn trekken.



Brillangoeren in het park.


De lotussen bloeien.


Ook deze meisjes klas gaat naar het park.


Neushoornvogel in alle vroegte op ons pad.

Maar het is niet enkel genieten van de mooie natuur, er moet ook weer ingekocht en gewerkt worden.
We regelen nieuwe batterijen en krijgen een plaatsje in de Royal Langkawi Yachtclub
om die makkelijk aan boord te hijsen. Zwaar dat die dingen zijn. Maar Tony zeult ze in zijn eentje de trap naar boven én beneden. Twee maal drie stuks, 30 kg elk ! Gepensioneerden moeten toch aan krachttraining doen, lees je.
De installatie zelf is snel gefikst. Een specialist aan boord kan wonderen verrichten.
Die specialist neemt ook de Yamaha buitenboord motor onder handen.
We tanken water en spuiten het dek schoon. Erg nodig, want het regent al maanden niet.

Een bezoekje waard is de erg drukke avondmarkt in Kuah. In Azië hebben ze wel het street food, thuis zo populair, uitgevonden. De geur van erg gekruide, gegrilde gerechten prikkelen je neus. Je moet er gewoon van proeven.


Van street food smullen.


Ken je de durian? Een lekkernij voor velen, voor anderen een stinkende, weerzinwekkende vrucht.

Nog een kosteloze attractie op de ankerplek bij Kuah : dagelijks onvergetelijke zonsondergangen. De vele toerboten met honderden gasten denken er ook zo over.
Enkel de keiharde muziek die ze over het water sturen is niet zo ons idee van genieten.

Bij Pantai Tengah wandelen we op het grote strand. De bergen in de verte maken er een mooi plaatje van met Jakker op de voorgrond.

17-18 februari : Chinees Nieuwjaar. Daar kan je hier niet omheen. Met meer dan 20% van de bevolking met Chinese roots.
De traditionele Lion Dance groep moet ervoor zorgen dat kwade geesten de bedrijven waar ze optreden, in ons geval de restaurants en het hotel in de Yachtclub, niet zullen plagen dit jaar. Voor zoveel lawaai zullen de geesten zeker vluchten. Tony houdt er een paar dagen oorsuizingen aan over.


Twee leeuwen bezoeken de marina met Chinees Nieuwjaar.


...vergezeld van een erg luidruchtig orkest.


Eind februari: ons visum loopt af. Omdat ons reddingsvlot ter keuring weg is en veel later terug dan beloofd, is het niet veilig om te zeilen.
We beslissen dan maar met de ferry naar Koh Lipe te varen voor een zogenaamde visa-run. Het meest zuidelijke eilandje van Thailand, het laatste echte paradijsje belooft men, ligt hier slechts 25 mijl vandaan. Als je daar een week doorbrengt, krijg je bij terugkomst in Maleisië opnieuw 90 dagen verblijf. En dat met minder rompslomp dan met de boot. Of dat hopen we toch.

Pantai Tengah.


Bij laag water zitten de vissers vast.


Op anker bij de Maha toren.

 
In het toeristische Langkawi komen twee werelden samen. Topjes en sluiers.


De neushoornvogels krijgen ook hun kunstwerkje.

Details

Created: 01 February 2026

Positie : Kuah, Langkawi . (06°18,76 N, 099°50,83 O). 


Our private beach in Pulau Pangkor Laut.



Immigratie perikelen.
Zes verschillende stempels moet hij zetten op de drie kopieën. Nog wat handtekeningen her en der. Klaar! Dezelfde procedure als hier bij kastam (douane) volgden ook de collega's van “imigresen” al. De gang naar de havenkapitein bespaarde de marina ons, door dit voor ons te doen. Dit Salles, let op, enkel om binnenlands in- én uit te klaren naar een volgende Maleisische haven. Overbodige administratieve rompslomp, toch? Via de verplichte AIS weten ze sowieso elk ogenblik waar we ons ophouden.
Maar, je bent gast en doet braaf wat er van je gevraagd wordt. Vergeet daarbij de dresscode voor overheidsgebouwen niet. Lange broek en hemd voor de heren, rok tot over de knieën en zeker geen blote schouders voor de dames. Teenslippers ook uit den boze.

Bootprojecten.
Omdat we dit jaar 16 jaar onderweg zijn en er zo een slordige 39.000 zeemijlen onder de kiel zitten, dient er nogal wat vernieuwd te worden. Dure dingen, zoals het teakdek, de zeilen, het want, de buiskap. We vragen wat rond in Pangkor Marina waar we nu aan de steiger liggen. Mr. Chong komt het teakdek opmeten. Met 11.000 € zijn we er vanaf. Slik! Heel wat goedkoper dan thuis, dat wel en hij gebruikt Birma teak, maar toch een smak geld.
De man die met polyester werkt, heeft misschien een andere dek oplossing, maar is met vakantie tot februari.
We besluiten ons licht te gaan opsteken in Langkawi, nog zo een plek waar veel aan boten wordt gewerkt, maar bezoeken eerst Pulau Pangkor. Met de ferry, die hetzelfde “pad” als ons benut om de haven binnen te varen, ben je er in 10 minuten.


Ferry terminal in Pangkor.


Just married! They like a picture with the old sailors! 

Pulau Pangkor.
Al wandelend, raak je niet erg ver. We huren een scooter, willen rond het eiland rijden. Dat kan op een uurtje. Je moet jezelf wel even goed inprenten : links rijden!
Helmen op en rijden maar. Mijn helm is te groot, wiebelt en zakt helemaal naar achter als Tony wat extra gas geeft.
De weg is goed onderhouden. We starten langs de zee, zien vooral resorts, strand, geen cafeetjes of zo. Plots maakt de weg een behoorlijke bocht en staat er een bord : Verboden voor auto's. Wij mogen wel verder. Als je de weg ziet, waarvan ganse stukken zijn weggeslagen door de orkaan die Marina Port Dickson vernielde en de erg steile stukken, die bovendien ook nog haarspeldbochten maken, begrijp je het wel.
De uitkijkpunten voor panorama foto's blijken dat, door de hoge bomen die ervoor groeien, niet meer te zijn. Jammer.
Bij de volgende baai Nipah picknicken we op het strand. Genieten van het uitzicht op de eilandjes en nog meer van het kijken naar badgasten, dat zien we niet zo vaak. Culturen baden naast mekaar. Je ziet een bikini en ook wat boerkini's, die verrassend elegant zijn. Lange broek, lange mouwen, een kapje en een luchtig plooirokje allemaal in lycra.

Als onze scooter nadien niet meteen wil starten, helpt een vriendelijke voorbijganger ons. Dat starten lukt niet als de scooter op zijn “poot” staat. Oeps.
Verder gaat het over nog meer steile bergwegen tot aan het water aan de andere kant. We volgen de weg tot het Hollands fort waar echt niet meer veel van overblijft. Maar het is een stille getuige.
De Taoïstische tempel met de mini-Chinese muur en een trap tot helemaal boven is meer de moeite waard. Vijvertjes met koi en schildpadjes, kleurrijke gebouwen, een enorme draak in aanbouw. Iedere religie heeft zo zijn specifieke architectuur.
Te moe om na dat dagje nog te koken, eten we bij High Time, een goed restaurantje op het haventerrein.






Steep road.


Dutch Fort.


Taoist temple.




Mini Chinese wall.


Our ferry to Pangkor and the fleet of fishing vessels.


One of the many fishing vessels of Pangkor. Very specific. 

We trekken verder.
Nadat we ook weer uitklaren, het kost ons een uurtje rondbollen naar de verschillende kantoren met Grab, de Uber van Zuidoost Azië, kunnen we vertrekken. O ja, ook nog, tot vervelens toe, een zoveelste vreemde supermarkt proberen in kaart te brengen. Te vermelden daarbij : in Maleisië, een moslimland, staat niet enkel de drank in een aparte ruimte, ook alle niet-halal voeding zoals varkensvlees., Frankfurter worstjes enz., die ze wél verkopen. Je moet een apart rood boodschappen mandje pakken, dat non-halal voedsel mag zeker de gewone boodschappen karretjes niet contamineren, en zelf de producten scannen en betalen. De winkeldame mag dat voedsel niet aanraken.
Nu kunnen we echt weg.

Eerst wat genieten van rust na de drukte van de marina.
Pangkor Laut is een chique resort eiland. We proberen op het jungle pad te raken, maar dat lukt ons niet. We vinden wel een mooi strandje.
Bovendien wacht er toch weer een klusje. Onder de boot zijn zeepokken er al in geslaagd zich vast te hechten. Na nog geen drie maanden!
Het water in de marina's in Maleisië is niet echt proper.
Het kost ons toch weer een paar uur om de boot en vooral de schroef opnieuw in topvorm te poetsen. Maar je merkt het als we verder varen. Jakker gaat als een speer.
Bij een zoveelste eilandje zuidwest van Penang overnachten we, op anker, samen met een aantal vissers. Daarna bonken we verder over de oncomfortabele golven van de ondiepe (meestal 17 m en minder) Golf van Bengalen, aansluitend aan de Straat van Malakka en de Zuid-Chinese Zee.
Op een bepaald moment, het paaltjes pikken, komt ons de strot uit, twijfelen we om terug te draaien en toch Penang binnen te varen.

Langkawi, het juweel van Kedah.
Maar de zee kalmeert weer en steeds uitwijkend voor vissersschepen en hun gevaarlijke netten arriveren we in de vooravond bij de zuidelijkste eilandjes van Langkawi.
Verrassend prachtige aanblik zo bij zonsondergang.
Nog maar eens besef ik hoe speciaal onze reis toch wel is. Hoe weinig mensen zoiets als dit kunnen beleven.
Als we ons anker droppen in wat men hier “The Fjords” noemt, denken we terug aan gelijkaardige eilanden in Vanua Balavu (Fiji), Misool en Wayag (Indonesië), kalksteen rotsen zo fotogeniek. Lang geleden, zo een prachtige ankerplek.
Wij dopen het hier de Gorge du Verdon!
En het is er al even toeristisch. Vanaf 10 u 's morgens passeren tientallen brullende jetski's. Ze houden even halt. Maar rustig wordt het dan niet. Brullende mensen laten zich verrassen door de indrukwekkende echo. De hoge wanden zijn eveneens verantwoordelijk voor felle rukwinden die de boot dwars treffen.
Pas rond 17 u keert de rust weer en kunnen wij genieten van de fladderende vlucht van neushoornvogels terwijl zeearenden (het symbool van Langkawi) hoog boven de rotsen slome rondjes draaien. Een ijsvogel landt op een tak. Schelle kreten klinken in de jungle en over het water.
Aapjes en varkens komen te voorschijn op het, bij laag water, vrij komend stenen strandje. Enkel met verrekijker goed te zien.
Een prachtige late (rond 20 u) zonsondergang sluit de dag af. Hier blijven we een tijdje.


Arrival in Langkawi. 






All shouting to hear their echo. 


The end of the famous Club Méditerranée (Phocea). Once the largest sailing vessel, owner Alain Colas. 
It caught fire and sank here in Langkawi. 

Details

Created: 15 January 2026

 Positie :  Pangkor Marina, Lumut  (04°12,50 N , 110°34,74 O ).


Zovele avonden, zovele prachtige zonsondergangen. 

Het is weer bijzonder lollig.
Zijn we vroeg opgestaan en onmiddellijk bij het eerste licht vertrokken. Gaan we aan een behoorlijke snelheid, de stroming sleurt ons mee, doorheen de Straat van Johor. (ziet eruit als een rivier). Zet Tony Jefke aan het sturen, onze herstelde stuurautomaat weet je nog? Weigert die gewoon elke dienst!!! Er gebeurt niks. We horen het gebruikelijke piepje van “auto on” helemaal niet. Hij lijkt wel dood. Dit pikken we niet. Prompt keren we om, vloekend dat het toch altijd wat is. Tony bereidt zich voor op wellicht een paar uren werk eens terug in de marina. Maar plots duikt hij naar binnen en roept meteen : “Probeer het nog eens”, en ja, het stuurwiel beweegt hard bakboord. Jefke heeft er weer zin in. Er zat een draadje los binnen aan het paneel.
Ok. We kunnen verder varen. Even geluk gehad.

Maar het is opletten geblazen. De vaart over de rivier wordt belemmerd door plastiek troep én visnetten die, vaak vlak voor onze boot, worden uitgeworpen door vissers in kleine bootjes. Die piepkleine, witte boeitjes, waaraan het visnet hangt, merk je altijd erg laat pas op.
Met stroom mee zijn we snel bij de uitgang van de rivier en worden we zo de Straat van Malakka, vroeger berucht om zijn piraten, ingestuwd. Dat probleem schijnt niet meer te bestaan. Fingers crossed.

Nu begint onze tocht langs de westkust van het Maleisische schiereiland.
De ondiepe vlakte voor deze kust strekt zich enorm ver uit zodat je van het land en de eventuele bebouwing of begroeiing niks kan onderscheiden in dit heiige weer. Op veilige afstand sturen we noordwest. Nog verder van de kust, evenwijdig met ons meevarend, zien we de file van cargo's, tankers en slepers.
De lichte wind en stroom is tegen dus het wordt weer motoren.


Zo zien de huidige cargoschepen eruit. Let op de uitgebouwde brug.

Pulau Pisang.
Ik wil liever niet 's nachts varen tussen al die vissersschepen en hun uitgezette netten dus proberen we langsheen onze route veilige ankerplekken te ontdekken, beschut tegen noordwesten tot noordoosten winden en swell van zowat overal.
Bananen eiland is zo een eerste plek. De modderige bodem loopt heel langzaam op. We ankeren op 4 m en nemen het ervan, genieten van de rust en het uitzicht op de twee eilandjes.
's Nachts schrik ik wakker. Jakker is hel verlicht. We lijken in een voetbalstadion verzeild. Een squid boot vist erg dichtbij. Die lichten kennen we.
We zijn daardoor vroeg wakker en vertrekken als het nog donker is. Extra moeilijk om de zware klomp modder rond anker en ketting te verwijderen

Rond de middag neemt de wind toe. Het is bezeild. Geleerd als we zijn door ervaring, wachten we af. Blijft deze wind staan of zakt hij meteen weer in? Het moet minstens een half uur waaien, dan hijsen we de zeilen.
Dit is genieten. Maar dan toch, tien minuten later is het alsof ze de knop op “uit” zetten. Verdorie. Al de inspanningen voor niks. Inrollen is alles wat ons rest.
De motor bromt alweer.

Pulau Besar en Port Dickson.
Twee dagen luieren we bij Pulau Besar, waar we uitzicht hebben op Malakka en de grote moskee op het strand. We wandelen op aangelegde paden en bezoeken de rotsen waar de heilige Yunus, een kluizenaar, verbleef .
Het verhaal van die Yunus in de buik van een walvis, dat hier verteld wordt, lijkt wel heel erg op dat van onze Jonas.
Een bedevaartsoord, een soort Scherpenheuvel, aan de andere kant van het eiland, waar de tombe van een heilige staat, trekt vele moslims die hier zelfs in tentjes overnachten.

Tombe van Syarifah Rodziah.

En verder gaat het. We banen ons nu een weg door honderden geankerde schepen op de rede van Malakka. Daar zijn vreemde kolenschepen bij met een transport band voor op de neus.

Volgende stop. Bij een luxe resort (Lexis Hibuscus) in de vorm van een hibiscus bloem, gebouwd op het water, in de nabijheid van Port Dickson. De bloem is zichtbaar op de satelliet kaart vanuit de ruimte. Van dichtbij echter niks bijzonders. We mogen Port Dickson marina niet binnen. Een maand geleden is die volledig vernield tijdens een tyfoon, in tyfoon vrij gebied nog wel ?
Als we hier aan land gaan, wanen we ons even aan de Vlaamse kust. Winkels met emmertjes, schepjes en vormpjes net als thuis, kinderen bouwen forten. Enkel...het zand is vies. Niks zo mooi als ons schitterend wit Noordzeestrand.
We wandelen naar de vuurtoren, laten ons amuseren door de apen, langstaart makkaken, denk ik, mama's met kleintjes.
Terug bij de dinghy blijkt het water helemaal weg. Jak is geen amfibie of moddervaartuig. Een restaurantje op het strand en de eeuwige nasi goreng maken het wachten op hoger water aangenaam.


Komt dit je bekend voor?

Port Klang en Pangkor.
Op onze verdere tocht verandert het decor niet. Onnoemelijk veel geankerde schepen, ditmaal op de rede van Port Klang. We ankeren op een riviertje tussen twee eilanden. Aan de overkant zien we de grote kranen op een rij, een mini Antwerps havengebied.
We slapen slecht. De getijstroom draait 's nachts en drukt ons met de kont in de wind, golfjes bonken ertegen. De hele boot is een klankkast. Geen leuke muziek.

Ook volgende nacht is niet ideaal. Anderhalve mijl uit de kust lijken we wel midden op zee te slapen. Toch is het er slechts 5 m diep en moeten we nog 2 m zakken tot laag water.
Slalommend tussen vissers, het is nochtans zondag, bereiken we eerst de grote kolenhavens voor de elektriciteitscentrales bij Lumut en vervolgens Pulau Pangkor met daartegenover Pangkor Marina op een kunstmatig eiland.
Pas om 17 u, als er een zeilboot vertrekt, krijgen we een plaatsje aan de langs steiger. Het is hoog water en 2 m onder de kiel in het kanaaltje naar de marina is ruim voldoende.
We zien onmiddellijk veel masten, in het water en nog meer op de kant.
Pangkor is een bij zeilers bekende en vooral betaalbare “klus” haven.
Wij willen hier vooral onze voelhorens uitsteken. Wat kosten bepaalde reparaties en is er gespecialiseerd personeel voorhanden?


Jakker bij Pulau Besar.


In de voetsporen van Yunus.


Toen was er vast nog geen plastiek afval op het strand.


Het Noordzee achtige strand bij Port Dickson.


Met de bekende winkeltjes.


Zo zie je het Hibiscus resort op de satelliet foto. 


De vuurtoren en 


de aapjes.




Mini Antwerpen.


Kolen transport schepen.