Positie : 8 mei 2018 :15u :  00°30,07 Z  174°28,98 O 

Vorige nacht zwaaide onze groene Volvo Penta motor de scepter op Jakker. Onze brompot bracht ons een flink eind verder. Op een vijver-kalme zee sliepen we om beurt heerlijk in de voorpiek, die bij golven, bijna altijd dus, no go zone is. Met de deur dicht, is het de enige plek aan boord waar het motorlawaai niet doordringt. 

Diesel verbruikt dat beestje natuurlijk wel. En omdat onze tanks niet groot genoeg zijn, was Tony al vroeg in de weer mazout, uit de jerrycans die aan dek staan, bij te gieten. Nog terwijl hij daarmee druk doende is, steekt een fris windje op, waarop we nu nog steeds goed voortgang maken. We gaan wel op één oor (15% helling) en alle werkjes worden daardoor iets minder makkelijk. Maar wij bewegen ons alsof we nooit anders geleefd hebben. We hebben het ritme van het leven aan boord te pakken. Je staat er steeds van te kijken welk een aanpassingsvermogen een mensenlichaam heeft...na 5 dagen, dan toch. Ik bak een groot brood dat mag gezien worden. De yoghurt vliegt dit keer niet in het decor. 
O ja, we staken de lijn van de evenaar over vandaag. Niks te zien hoor, of zag ik daar toch even de drietand van Neptunus boven water. Het zuidelijk halfrond verwelkomt ons.  


Deze tekstjes worden op de site geplaatst door webmaster Karen. Omdat zij zelf op reis gaat de volgende dagen, zal alles iets minder vlot gebeuren. Een gewaarschuwd lezer...

Positie : 7 mei 2018 :15u :  01°07,22 N  173°01,71 O 

Pietjesbak, zo noemden we dit soort zeilsituatie in onze oertijd van wedstrijdjes varen met de 420 jol op de plas in Kelchterhoef. Lichte wind die uit alle richtingen kon komen, je wist gewoon niet dewelke. Af en toe een hardere windvlaag uit het niets. 
Winnaar werd de zeiler die dit weer iets beter begreep dan zijn tegenstanders. Men schreef het fenomeen toe aan het feit dat de plas in het verre binnenland lag, een diepe kuil met hoge bomen rondom. 

Wel, wij zitten met zo'n pietjesbak op de Grote Oceaan ! Nauwelijks wind, die voortdurend van richting veranderd en daarbij een stroom van wel anderhalve knoop tegen. 36 uur hebben we gelaveerd, de eilanden Abaiang en Tarawa vermijdend. 170 mijl afgelegd. Slechts 90 mijl in de goede richting. Het is als zou een voetganger een straat aflopen, maar in plaats van rechtdoor te stappen, steekt hij telkens en telkens opnieuw over van de linker- naar de rechterkant van de weg, terwijl iemand hem terugduwt vanwaar hij komt.  
We hebben het voorlopig wel gehad, starten de motor. 
Kalm is de zee zeker, niet zoals gisteren toen mijn kopje, vol met yoghurt om nieuwe te maken, door de kajuit vloog. Vroeger een regelrechte ramp. Nu niet meer. EasyYo gaat me redden. Ik ontdekte een jaar geleden in Tonga het Nieuw-Zeelandse poeder. Melk en wat van dat poeder, meer heb je niet nodig. Anders moesten we ons het witte goedje bij het ontbijt ook nog ontzeggen.

Positie : 6 mei 2018 :15u   02°03,11 N  173°00,48 O 

Alsof we door een poort zeilen van het ene naar het andere gebied zo laten we de zone van de ITCZ ( betekenis zoek je zelf maar eens op) achter ons. De hoge wolkentorens met buien die ons steeds meer insloten, maken nu plaats voor een ruime open oceaan vol zon met amper, aan de horizon, waarneembare stapelwolken. Het is namiddag, de laatste squall hebben we gehad.  De wind valt weg , onze groene Volvo Penta neemt over. Pas om 1 u kan hij weer rusten en gaan de zeilen omhoog. Er is weer wind.
Maar, er is altijd een maar, die staat pal op kop, pal uit de richting waar wij heen moeten. Dat wordt kruisen, laveren, hoe je het ook noemen wil. Telkens een stuk de ene richting uit sturen, dan overstag voor een koers daar haaks op. Snel vorder je zo niet. De motor kan niet helpen, in de golven bonkt hij ons vast. 
Het is niet anders. Zeilen is berusten in het onvermijdelijke. Zo kan je ons zien laveren tussen twee Kiribati atollen van de Gilbert groep, Abaiang en het nog veel kleinere, toch ook bewoonde Marakei.
Goed opletten moeten we hier. Met de riffen rond de atollen die nauwelijks boven de zee uitsteken en met eventuele inlandse vissers in kleine bootjes. Vooral niet indutten tijdens onze wacht vannacht !

Positie : 5 mei 2018 :15u 03°30,37 N  172°29,77 O 

We werken hard en slapen weinig. Talloze opeenvolgende squalls ambeteren ons ferm. Die tropische buien, soms met veel regen en/of veel wind, starten met zich op te bouwen van zodra de zon het water van de oceaan, in de voormiddag, begint op te warmen. En warm is het, dat kan ik je vertellen. Dag én nacht kan je gewoon zonder kleren in de wind zitten. Ik weet het, een droom voor de thuiszeilers. 

Maar de oceaan, dus. Het water verdampt en er ontstaan enorme kastelen van wolken, prachtig om zien, maar wij zijn er bang voor. De wind die eronder zit is erg grillig, komt uit alle richtingen en waait in een oogwenk loeihard. Het is zaak om alles wat in de kuip ligt binnen te gooien, luiken dicht te maken, zeilen te minderen en motor te starten voordat de hel losbarst. 
Dat is hard werken en 's nachts sta je er alleen voor. Alhoewel de wacht te kooi toch vaak wel (te laat) komt helpen. Slapen in dat geweld is immers toch niet te doen. 

Een half uurtje later kan de hele handel (alle zeilen) meestal weer uitgerold..tot de volgende bui. 

Maar er is ook goed nieuws : we hebben een fantastisch instrument aan boord, de radar. Meer dan voor het opsporen van schepen in de nacht gebruiken we de radar om buien heel vroeg te ontdekken. Een klein stipje waarschuwt ons al. Erg snel groeit het op ons schermpje aan tot een grote bloemkool. Je kan zelfs bepalen of de bui op ons pad ligt of niet. Hoe ver hij nog verwijderd is, hoe snel hij dichterbij komt.  Door scha en schande leerden we dat als de bui op 2 mijl van ons is, je in actie moet schieten met het voornoemde scenario, anders ben je te laat. 
Hoe lang de squalls nog ons deel zullen zijn? Tony vergeet er warempel even zijn zona pijn door. 

En voor de rest : all well on board. Tussen de buien door, schitteren 's nachts de sterren prachtig en wijst het zuiderkruis, pal voor ons, de weg...naar het zuiden !

Positie : 4 mei 2018 : 16u 05° 22,54 N  171°55,65 O 

Met een sukkelgangetje zeilen we de lagune van Majuro uit. De wind zwak en, nu nog, van achter. 
We komen tot rust. De voorbije uren waren hectisch. Maar het is allemaal klaar : dinghy (Jak) ondersteboven op het voordek, motortje aan de zeereling, alles oceaanvast binnen en buiten, Pierke (windvaan stuurinrichting) geïnstalleerd. Eten voor de eerste dagen in de koelkast. Dingen waarvan we weten dat ze ons op zee smaken. Rijstschotel, gebraden kip, gekookte eitjes...

Na drie uur trekken we het zeegat uit en dan moeten we gewoon drie uur in tegenstelde richting maar nu búiten het rif. Majuro Atoll is immers een grote liggende U, oost-west gericht. De boten liggen knus in de bescherming van de onderkant van de U. Wil je naar buiten dan zeil je tot bovenaan de U en moet je naar het zuiden, zoals wij, dan vaar je weer helemaal datzelfde stuk terug, nu boven de U. Pas rond 21 u komen we weer ter hoogte van waar onze ?broeders? op anker liggen. Eén groot voordeel : we kunnen nog rustig onze 4G credits opgebruiken. De virtuele wereld nog binnen ons bereik. Tot ook die verbinding verbroken wordt en we alleen zijn in de nacht. 
Jakker loopt goed, de wind neem wat toe, de maan staat als een reuzen lamp boven ons, de zee murmelt vriendelijk.  We slagen er zelfs in om de beurt twee uur te slapen, minder dan de gebruikelijke drie, maar we zijn al tevreden. 
Als nu de pijn die Tony voelt van de zona maar eens wilde minderen. Morgen misschien?

Positie : Majuro Atoll, Zuidelijke ankerplek 07°06,172 Z 172°22,384 O

En dan wordt plots mijn captain ziek. In ons hoofd zijn we al bezig met ons nakend vertrek. Dat moet nu met minstens een dag worden uitgesteld. Felle pijn in ribben en zij, uitslag op rug en buik. Gordelroos of herpes zoster. Chuck, onze Canadese, zeilende buurman dokter kan dit enkel bevestigen. Hij bezorgt Tony zelfs de pillen om meteen een aanvang met de behandeling te nemen. Dringend binnen 2-3 dagen na het voelen van de pijn. 1 mei is Constitution Day in Marshall Isles, een vrije dag.
Morgen naar dokter en apotheek. Laten we hopen dat ze de medicatie in voorraad hebben.

3 mei en we zijn er klaar voor. Tony voelt zich iets beter, al zijn de nachten nog moeilijk. We nemen afscheid van Majuro en de cruisers. Langer wachten op een weervenster heeft waarschijnlijk weinig zin. De weersvoorspellingen hebben het vooral over weinig wind uit zuid-oostelijke richting. Tegenwind dus. We verwachten zeker ook regenbuien. Op wind uit de goede oostelijke richting (dwars) kunnen we enkel hopen. We zien wel.

Een fotomapje met beelden van Majuro vind je bij “Foto's”

Dagelijks kan je onze positie meevolgen, ik vat onze situatie in een paar woorden samen. Tot in Fiji.

Positie : Majuro Atoll, Enemanot, 07°07,668 N , 171°18,587 O

Het wrak van een Dakota vliegtuig , een Huey helikopter en een ferryboot, speciaal op de bodem van de lagune gelegd voor het plezier van duikers en ook nog net bij het boeienveld van de Mieco Yachtclub in Enemanot eiland. Leuk idee toch.
Eerst maar eens aan de anderen vragen waar die wrakken precies liggen. Of nee, niet nodig. Van Jakkers spiegel in het water springen, kop onder water en daar zie je het helikopterwrak al. Vandaar zie je dan de vorm van de Dakota verder weg. Het scheepswrak bevindt zich wat dieper, iets minder makkelijk te spotten.
Samen met Sarah (Rouser) laten we ons voor een duik naar beneden zakken. De boot, op 28 m diepte, omvat drie dekken waar je makkelijk van voor naar achter doorheen kan zwemmen. Er zit veel vis. De trap naar het motorruim is geblokkeerd, door een open luik zien we in het lamplicht de motor met de uitlaten. Via de buitengallerij verlaten we de ferry.


Even poseren we voor een foto bij de helikopter. Dan gaat het verder naar de Dakota die zwaar geleden heeft onder stormen van de laatste jaren.



Majuro town ziet ons niet meer vaak aan haar boeien liggen. We zeilen erheen om snel inkopen te doen en natuurlijk ons grootzeil te testen. Vervolgens weer terug naar Enemanot eilandje. De wanten bestudeerden we nauwgezet . Die heeft Tony nu bij gespannen zodanig dat het grootzeil nog gewoon uitgerold kan worden. Probleem goedkoop opgelost, laten we hopen.



Hier bij ons eilandje liggen de yachties die wachten op een goed moment om, nu het einde van het cycloonseizoen nadert, naar Fiji te vertrekken. Boten met crews die elke dag bootklussen opknappen, zwemmen, snorkelen, “suppen”, feestjes geven, recepten uitwisselen, spelletjes doen. Gewoon een cruisersleventje leiden, meestal in felle zonneschijn, vaak in de gietende regen, onze watertanks zijn altijd bomvol.

Van ons plekje zien we de enorme buitenlandse vissersschepen (Taiwanezen, Chinezen, Koreanen enz. ) af en aan varen. De visserijrechten zijn de belangrijkste bron van inkomsten voor de Marshall eilanden. Het lijkt nog steeds drukker te worden. Hoeveel miljoenen tonnen tonijn en andere vis kunnen er nog gevist worden? Deze schepen vissen met onmetelijk lange lijnen waarin ook zovele zeezoogdieren, schildpadden, haaien en vogels omkomen.
Bovendien worden de scholen opgespoord met helikopters en erg sterke verrekijkers geplaatst op hoge torens. Een eerlijke kans krijgen de vissen echt niet.
En toch moet je de piloot bewonderen die de kleine helikopter aan dek van het vissersschip in een zware zee neerpoot. Een avontuurlijke waaghals ?

Je ziet het cargo - moederschip dat de vis verzamelt, naast de visser.



Binnenkort kunnen deze en andere vissers ons weer hinderen op zee. Je weet immers nooit goed wat ze gaan doen. Ze varen niet zomaar van A naar B.
Ook onze toegelaten 90 dagen zitten er bijna op. Het cycloonseizoen in Fiji loopt teneinde. Tijd om terug te varen.

Het is een heuse foto map geworden over ons bezoek aan Maloelap en Aur Atols .  Ik heb geprobeerd wat uitleg erbij te schrijven. Vooral liefhebbers van historie over WO II komen aan hun trekken. 

Positie : Majuro Atoll, Enemanot, 07°07,668 N , 171°18,587 O

“We are the easterbunnies and we bring you eggs !!!!!“ Zoë en Ashley van catamaran Unique hebben hun best gedaan, ze brengen de paassfeer erin. Op goede vrijdag zorgden ze ook al voor “peperkoek-achtige” easter buns, een Kiwi traditie.



Paasweekend met zeilvrienden bij Enemanot, eilandje in de lagune van Majuro, zo droom je het toch. Meestal is het zonnig, af en toe een bui, die vult de watertanks weer bij. De squall van vanochtend, die in de hoofdankerplek in Majuro voor suspense zorgde, er is een boot losgeslagen, doet ons enkel voor een uurtje vreselijk rocken. Warm is het altijd. In het water afkoelen lukt nauwelijks in water van 30 °.
Paasnamiddag verzamelen we op de trampoline van Unique. Negen volwassenen kunnen er makkelijk een plekje vinden. Kletsen met een drankje erbij, meer moet dat niet zijn. O ja, af en toe een duik in het kristalheldere water.

Tony in de hangmat, Jakker op achtergrond.


We relaxen : de gedroogde vis, weet je nog wel, is afgeleverd bij James ' dochter. Het mysterie van het niet-uitrollende grootzeil is waarschijnlijk (hout aanraken) opgelost. Na veel studeren op internet daagde het Tony dat hij de wanten (de roestvrijstalen kabels die de mast rechthouden) in Maloelap aangedraaid heeft. Op de beukende golven daarheen zag hij een lij-stag los heen en weer bewegen.
Door dit aandraaien kromt de mast echter wellicht te veel en in een gebogen mast een zeil opdraaien, is vragen om het ontstaan van vouwen in het zeil. Het rolt niet mooi op, zit dubbel en kan er niet meer uitgerold worden.
Zou de oplossing zo simpel zijn ? De mast gewoon ontspannen. Kan dat? Ongelooflijk maar waar, zelfs zonder lier kan Tony het zeil gewoon tevoorschijn trekken. Geweldig !!!!
Nu moet enkel de mast weer op (niet te veel) spanning gebracht. Daarvoor is nodig : een mooie windje zodat we met een beetje helling zonder golven in de lagune kunnen zeilen en de wanten regelen.

Additional information