Positie : 4 juni : Yasawa islands, Nanuya, Blue Lagoon : 16°56,63 Z 177° 22,05 O 

Respect. Het gevoel dat alle andere overheerst. Respect voor Jakker. Onvoorstelbaar wat ons bootje heeft moeten doorstaan. Twee nachten en twee dagen onophoudelijk enorme mokerslagen tegen boeg en romp. Misselijkmakende schuivers waarbij de stuurboordzijde bijna helemaal onder water verdwijnt. Een speelbal van de golven, zo heet dat toch zo plastisch? Voortjakkerend op een zee die schuimt van opgezweepte woede. Bruisende golfkammen, uit twee richtingen, grijnzen vals naar ons. Denken ze daarboven, misleid door onze naam, dat we dit leuk vinden ? Als we op de ankerplek bij Yasawa eiland aankomen zijn we “stik-kapot” maar o zo euforisch, omdat we het net vóór donker haalden.
De hele tocht hakken we tegen de wind (ons beloofde men dat die wind zou draaien, niet dus), een wind van tot 30 knopen (7 bf).  Die wind kunnen we wel de baas, het zijn vooral de golven door die wind opgezweept die ons parten spelen.

Twee keer gaan we bijliggen om even uit te rusten. Je gaat overstag, het voorzeil komt “bak” te staan, het schoot van het grootzeil is los. Het roer staat vast, stuurt in de wind. Af en toe zeil je even. Je drijft met de wind mee, eigenlijk. Je vordert nog 2 knopen. In de richting waar je vandaan komt. Stom. Doch het is echt redelijk rustig. We eten koude soep. Veel te moeilijk, bovendien gevaarlijk om die op te warmen  Ik kan wat slapen. 
En daar gaan we weer , die “teruggezeilde” weg moeten we nu opnieuw afleggen.

Als er een flinke emmer zout water naar binnenspoelt, krijgen ze ons daarbuiten echt boos. Jakker speelt even voor duikboot. Haar neus diep in een brekende golf gedrukt, scheppen we bakken water die in een soort mini-tsunami over dek spoelen. Ik zie de massieve watermuur aan komen rollen, te laat om het schuifluik dicht te rukken. Via de zijkanten van het luik loopt het water gewoon naar binnen. Opsoppen lukt maar half. Zoutwater droogt niet makkelijk en verandert de kajuitvloer in een ijsbaan. Onze zoutwater-voeten vinden geen houvast. Wat haat ik die altijd vochtige voeten.  

Nu is het genoeg geweest. We besluiten de wachten binnen uit te zitten. Luik dicht, sturen met de afstandsbediening, op de tablet de display van de GPS in de gaten houden, elk kwartier (alarm op de tablet) naar buiten om de horizon te scannen op schepen.  Zo gaan we de tweede nacht in. 
Volle maan. Niks zo mooi als volle maan zeilen. Alleen, met die zware bewolking en regen bovendien, krijgen we sister moon niet te zien. Er is alleen een spookachtig lichte hemel. 

En dan eindelijk, na nog een dag jakkeren, komen we langzaam, langzaam in de iets kalmere lij van Yasawa eiland, de wind ruimt behoorlijk en we kunnen op tijd een vrij goeie ankerplek bereiken. Dit durfden we al bijna niet meer te hopen. 

Kulfi, onze brothers in arms, die bijna 5 u na ons binnenkomen kunnen we via de VHF-radio binnen praten. Ook zij zijn overgelukkig dat ze de nacht niet meer op zee moeten overleven. 

Eind goed al goed... en weet je wat ? Van de fruitvliegjes kan ik het niet zeggen, maar vanmorgen liepen er alweer twee gekko's over het dek. Waar hebben die zich kunnen vastklampen op dat stampende schip? Overleefden ze de tsunami in een bakskist? Taaie beestjes. Zoals wij.

 
 

Positie : 30 mei 2018:   12° 57,84 Z  177° 10,27 O. 

En daar gaan we weer de hort op. “En route to Fiji”. Zo zeg je dat aan de HF radio. Laten we hopen op een vriendelijk weertje. Grimmig wordt het meestal snel genoeg. 
In de koelkast : pompoensoep, kekererwten en humus, omelette, vanille-puddingskes. We zullen er wel tegen kunnen ! 

Te elfder ure, meer bepaald dinsdag om half vijf (we willen woensdag vroeg vertrekken) komt bio-security man Jack het dok opgereden. De verplichte inspectie van onze boot door deze, wat gegeneerde, ambtenaar op zoek naar de beruchte Rotuma fruitvliegjes en het fruit waar ze op zitten, is een farce. Ik neem het initiatief en open zelf wat kasten, toon de inhoud van onze frigo. Hij loopt echt niet warm voor dit deel van zijn job. Schaamt hij zich ? Hordes fruitvlieg verstekelingen zouden zich nog aan boord kunnen verstoppen ?!   

In Fiji hoofdeiland nemen ze de zaak zeer serieus. Het fruitvliegje van Rotuma (Bactrocera kirki), onbestaand in Fiji, zou ernstige schade aan hun fruitoogst kunnen veroorzaken en de export van fruit in gevaar brengen, moest het hier plots opduiken.  

Benieuwd hoe de grenscontrole van illegale fruitvlieg-migranten in Fiji zal aangepakt worden. Wat als we beschuldigd worden van fruitvlieg-smokkel ?  Zorgen voor later.

 

Positie : 23 mei 2018 : Rotuma (Fiji)  12° 29 Z  177°07 O. 

Het vulkanische Rotuma, geheim paradijsje ruim 500 km verwijderd van het dichtsbijzijnde volgende eiland, blijkt echt een vreemde eend in de Fiji-bijt. De oorspronkelijke bewoners migreerden van Tonga en Samoa en zijn Polynesiërs, terwijl de meeste Fijianen Melanesiërs zijn. Die laatsten herken je aan hun kroeshaar. 
Ze begrijpen elkanders taal niet eens. Gelukkig voor ons spreken beiden een mondje (vaak ook meer dan dat) Engels. 

Vanmorgen regent het in ons paradijsje. Goed voor onze watertanks en voor het weelderige groen op Rotuma. En ik heb even tijd om wat te vertellen. 

Sinds zondag dobbert Kulfi langs ons. We kennen hen van Majuro. Ben, Roseangela en zoon Joshua, de sympathieke Engels-Braziliaanse familie. Als maandag om 10 u de vier man sterke “boarding party” arriveert, kunnen ze meteen twee schepen inklaren. Gemoedelijk gaat het eraan toe, met veel grapjes en lachen. Toch zijn we anderhalf uur zoet met papieren invullen en kopiëren. Waarom moeten we dan op voorhand een acht pagina's lang, volledig ingevuld formulier naar Fiji mailen? Mysterie. 

We spreken af, morgen haalt de politie-auto ons op voor een bezoekje aan het regerings stadje, Ahau. Er is immers geen ander vervoer. De tocht doorheen de jungle is prachtig. 
Het groepje slordige container gebouwtjes en de werf van de uitbreiding van het ziekenhuis maken van Ahua maar een slordige Western nederzetting. De dorpjes onderweg daarentegen oogden echt pittoresk. We eten een roti bij de vriendelijk dames die hier elke dag staan. Op een half uurtje vertellen ze zowat hun hele leven. We kopen wat té rijpe bananen. Ook op dit eiland is weinig te koop. Mensen hebben hun eigen tuintje. Ze zijn niet ingesteld op vreemdelingen die op zoek zijn naar fruit en groenten. 

We slenteren langs de “naaiklas”. Jonge moeders oefenen op de Singer naaimachines, geleverd door Fiji. De oudste dame nodigt me uit bij haar te komen zitten, geeft me zomaar haar waaier cadeau. En dan volgt weer steeds hetzelfde verhaal : ze houden zoveel van hun rustig eilandje. Mainland Fiji, in hun ogen het thuiseiland van de baarlijke duivel,  mijden ze zoveel ze kunnen. 

Tot onlangs heeft men het toerisme op Rotuma kunnen weren. Een paar yachties waren de enige bezoekers. De inwoners wilden helemaal geen hotels hier. Na de asfaltering van de startbaan, nu bijna voltooid, zal daar onvermijdelijk verandering in komen, vreest men. 
Prijzen wij ons gelukkig dit ongeschonden paradijsje nog te mogen meemaken. De vele vliegen moeten we er bijnemen, ook die zijn authentiek. Samen met de muggen vormen ze de overbekende smet op het hemelse blazoen.  Bekijken we het positief : eindelijk doen onze vliegenhorren weer eens dienst.

Positie : 19 mei 2018 : Rotuma (Fiji)  12° 29 Z  177°07 O. 

Om 7u15 ratelt de ankerketting de 4 m die het hier diep is, naar beneden. Een uur na zonsopgang en er is voldoende licht, want zo moeilijk is het aanlopen van Rotuma, het meest noordelijke eiland van Fiji, niet. Helemaal geen pas, geen omringend rif, geen lagune. Heuvels die zijn er wel. Een weldaad voor onze ogen na zeven maanden platte atollen, waar palmen het hoogst uitsteken. 
Uiteindelijk hebben we toch nog bijna de ganse weg hierheen kunnen zeilen op een standvastige wind. Met een behoorlijke vaart want eindelijk geen stroom meer tegen. Op het laatst moest de rem er weer eens op (lees een paar reven in grootzeil en genua) om niet in het donker aan te komen. 

Nu is het genieten van het uitzicht op een Robinson Crusoe eiland voor ons alleen. Een schildpad komt even gedag zeggen. Wij mogen nog niet aan land. Dienen te wachten tot het gerucht zich via de “tamtam” heeft verspreid dat er een jacht in de baai ligt om in te klaren. Dan zullen de ambtenaren zich melden aan de steiger dwars van ons. Dat zal wel niet voor maandag zijn. Niet erg. Wij, en met name onze kont, rusten uit.

 

Positie : 18 mei 2018 : 15 u : 11°11' Z, 177° 58' O

Aan een snelheid van 8 kn (14,4 km/u) stuiven we naar ons doel. ETA (estimated time of arrival) Rotuma : morgen in alle vroegte. Je hoort ons niet klagen. Enkel onze billen krijgen het serieus te verduren. Op deze aan-de-windse koers, de boot voortdurend 15% scheef, op een ruwe zee, is het moeilijk je zittend te houden. Dat geldt vooral voor degene die aan de hoge kant van de boot zit. We wisselen geregeld van plaats en proberen binnen liggend wat uit te rusten. Maar het voortdurend heen en weer schuiven, het schrap zetten, bezorgt je buiten vermoeide spieren ook rode billen. Nooit gedacht !? 

Gisteren bij ons vertrek hadden we pech. Een grote zwarte wolk grijnsde, aan stuurboord zijde, een flink deel van de dag naar ons. We konden de hevige regenbuien eronder zien. Ze bewoog gelijk op met Jakker en het leek wel alsof ze ons de wind uit de zeilen nam. Pas toen de zon onderging, kondigde de wind zich terug aan. Uit met die motor, die eenmaal op temperatuur een hitte van om en bij de 90°C uitstraalt. Een heuse kachel in de kajuit, waar het toch al 30°C is.  
Misschien wordt dat in Fiji beter, het weerbericht heeft het elke dag over frisse nachten! Voor alle duidelijkheid ze bedoelen niet de Belgische frisse nachten.

 

Positie : 17 mei 2018 : Funafuti 

We verlaten Funafuti als BT (bekende Tuvaluvianen). Immers in het internetcafé, waar we snel ons gewijzigd formulier van binnenkomst in Fiji gaan mailen, worden we aangesproken door een wat ouder mannetje in een net pak, lees met hemd, das en rok. Hij is journalist van de plaatselijke krant en erg geïnteresseerd in ons leven en onze reis, exotisch als we eruit zien voor deze exotische mensen. Misschien is het ook gewoon komkommertijd in Tuvalu. Hij vraagt ons het hemd van het lijf en beweert dat we zijn artikel over ons binnenkort zullen kunnen lezen op www.kmt.news . 
Wij niet, geen internet op zee (jij wellicht ?) en hier eigenlijk ook niet. We krijgen het formulier voor Fiji enkel verzonden via de pc van het meisje aan de balie. Midden in het proces van downloaden kwam de technieker gewoon even de hele handel resetten !

We houden nog even halt om de attractie van de dag mee te maken, de landing van het vliegtuig uit Kiribati. Dan gaat het verder naar de kantoren van immigratie en douane en met ingieten van de pas gekochte fuel en het aan dek hijsen van Jak, eindigt de dag alweer. 
Moe ! En de tocht naar Rotuma moet nog beginnen.

Bye, Funafuti, het eiland van de op zware motoren rondtuffende elegante Polynesische dames !

 

Positie : 14 mei 2018 : Funafuti 

Vreemd. We kunnen het regeringsgebouw wel binnen, maar vinden er enkel een security beambte. Raad eens ! Het is een vrije dag in Funafuti vandaag maandag 14 mei. Gospeldag ?!  Alles is gesloten. Wat nu? Toch maar bij de politie langs en rapporteren dat we aangekomen zijn. In de meeste landen betaal je een hoge boete voor inklaren op een zon- en/of feestdag. Hier noteren ze enkel Tony's naam. We zijn vrij te doen wat we willen. Morgen inklaren is tijd genoeg. Wat een makkelijk land.

Voor ons dus ook een vrije dag in het door brommers geregeerde Funafuti. We wandelen wat rond. Stellen vast dat het oude luchthavengebouw is afgebroken, er staat warempel een nieuwe verkeerstoren, het strand bij het hotel is verdwenen onder enorme brokken puin. Maken ze een dijk, willen ze land bijwinnen? 

De van oorsprong Polynesische mensen babbelen nog altijd even makkelijk met ons. We vernemen dat Liliane, onze vriendin die zo lang in Belgiė woonde, niet in het land is. 
's Avonds is er op het plein tegenover Jakker een zangwedstrijd voor gospelsongs. We hoeven er zelfs niet voor naar de kant. Kunnen het geluid ook niet uitschakelen als we dat, na een tijd gedwongen toehoren, wel zouden willen.

Positie : 13 mei 2018 :15u :  08° 31,32 Z  179° 11,49 O 

Geen wind. De zee een spiegel. Zo zegt men dat toch. We zagen het nooit eerder. De zee zo volkomen glad, zonder één enkel rimpeltje. Ze straalt een diep blauw. Het lijkt wel een olie tapijt dat sloom deint. Wolken en, 's nachts, sterren reflecteren erin. Dead calm! Een beetje luguber is het wel. Alsof er iets staat te gebeuren.

Je kan hier blijven liggen, dagen aan een stuk, en gek worden van het geschommel, zoals de bemanningen van zeilschepen in vroegere eeuwen, die van lieverlee hun schoenen opvraten omdat er niks anders overbleef. 
Gelukkig zijn wij geboren na mijnheer Diesel en kunnen wij betrouwen op onze groene vriend. Die vraagt maar één ding : brandstof. 
Voortuitziend kochten we in Majuro extra jerrycans, stouwden die aan dek met 210 l extra mazout. Tony kieperde dat, geen sinecure op een bewegende boot, onderweg allemaal in de tank. 
Nu is Funafuti (Tuvalu) zo dichtbij, de wind nog steeds niet terug . De beslissing is snel genomen, wij gaan daar binnen om bij te tanken. Stom dat je weer het hele officiële gedoe van in- en uitklaren moet doorlopen. Het zij zo. 

Na tien dagen op zee is een rustdag in het, na Majuro, wel erg rustige Funafuti een weldaad voor spieren, gewrichten en hoofd. Eens even alles loslaten. Na tien dagen nog eens een pintje drinken. 
Opnieuw zee-aanpassen, als we hier dan weer vertrekken, is een zorg voor later.

Positie : 12 mei 2018 :15u :  06 50,69 Z  178° 15,73 O 

Was het gisteren nog erg ruw en dus bokes- en crackersdag, vandaag kalmeerde de zee zodanig dat er Parijse sla met patatjes op het menu kon. 
Vanmorgen zou je gezworen hebben op de Noordzee te zwalpen, grijze zee, grijze zware bewolking. Maar de zon, die koperen ploert, brandde alle wolken weg en nu is de hemel alweer stralend blauw. Geen wind ook, dus de diesel, waar we flink in investeerden, wordt aangesproken. Wat moet, moet. Je gaat niet ongestraft rond de evenaar zeilen. Zo onstabiel dat het weer hier is. Maar daar vertelde ik al van. 

Ik kijk al uit naar een open sterrenhemel vannacht. De laatste donkere nachten zonder maan geven het Zuiderkruis voor ons én de Grote Beer achter ons, de gelegenheid naar elkaar te stralen vanuit hun positie aan beide zijden van de hemel. 
En wij zitten op de eerste rij !

Additional information