17°54,40 Z  168°37,10 O

We zeilen nog steeds aan een gemiddelde snelheid van 5 knopen op een 12 kn achterlijke wind. De stroming tot 1 kn sterk, staat vaker tegen dan mee. Zo duurt onze reis langer, natuurlijk. 
Om 9 u komt de schreeuw : "Land in zicht" van Tony. We zien ook al een eerste collega-zeiltje in de verte voor ons. 
Nog ongeveer 6 u te zeilen....als alles goed gaat.

18°15,85 Z  170°41,32 O 

De beloofde 13 knopen wind heeft gans de nacht geblazen. Behoorlijk zeilen, maar het is bijna pal voor de wind en dan klapperen de zeilen af en toe op de hoger wordende golven. Het grootzeil dekt het voorzeil af en dan slaat de wind uit dat laatste. Met een ellendige, natrillende klap neemt het zeil terug zijn positie in. Binnen lig je in die klankkast te slapen. Succes daarmee. 
Daarom zetten we 's morgens met de "boom" het voorzeil vast. Dan kunnen we vlinderen , melkmeisje zeilen zoals de Nederlanders het zo plastisch noemen. Moeilijk met die boom manipuleren op een swingend dek, bovenop onze Jak die daar ligt. Tony haalt zijn hiel erbij open. Maar we zijn van het enerverende klapperen af. Oef. 

Het batterijen probleem dan. Vannacht stond de koelkast af, zodat de enige batterij enkel voor de noodzakelijk instrumenten stroom moest leveren. Na wat gehokuspokus van Tony in de achterkajuit leveren nu de andere batterijen ook weer stroom waarschijnlijk niet lang. 

Maar we hopen morgen aan te komen in Port Vila en beginnen alvast het kaartje van de haven en de instructies voor inklaring te bestuderen. 
Elk land hetzelfde en toch weer anders.  Vandaag is het O.L.H Hemelvaart , een vrije dag in Vanuatu . Morgen brugdag zoals bij ons thuis ? Dat zou dubbele prijs voor het inklaren kunnen betekenen !

18°31,67 Z  172°24,22 O 

Vertrekken op onze huwelijksverjaardag ! Blijkbaar toch niet zo een goed idee. 
Na een paar uur rustig zeilen, valt de wind helemaal weg. Motoren maar weer. 
En dat gaat uren zo door. Tony houdt angstvallig de batterijen in de gaten. Hij heeft een slecht voorgevoel, de Sterling spanningsregelaar geeft alarm. Twee van de drie accu's worden veel te warm. Je kan er je hand niet ophouden. 
Ik schrik wakker van gestommel in de achterkajuit. Tony schakelt, het is twee uur 's nachts, die twee boosdoeners uit. Een voorlopige oplossing. Met één accu kunnen we niet goed functioneren . Koelkast, plotter, stuurautomaat Jefke , instrumenten, verlichting, laptops dat alles heeft elektriciteit nodig. Eén accu is niet voldoende.
Besluit : we varen niet naar Port Resolution (de baai waar captain Cook landde ) op Tanna. Immers, wat als die laatste accu ook de geest geeft, dan zitten we daar echt in de bush bij locals die zelf op de yachties rekenen voor technische spullen. 
Nieuwe bestemming : Port Vila (Efate) hoofdstad van Vanuatu. Daar hopen we redelijk uitgeruste winkels aan te treffen. 

Aan boord wordt het een uur vroeger (UTC + 11u) Vanuatu tijd.  De wind pikt terug aan en we rollen de zeilen uit. Wat is dat ? Ik krijg de schrik van mijn leven als vlakbij mijn hand een klein staartje over dek kronkelt. Onze gekko ?!? Dat beestje verstopt zich graag onder de touwen waarmee we nu de zeilen uitrollen. Van hem geen spoor. Is hij ontsnapt ? Maar zijn staartje is hij kwijt. Dat blijft nog vele minuten over het dek bewegen.

18°19,07 Z  175°13,21 O 

Pas als we de Wilkes passage, één van de uitgangen uit de grote lagune van Viti Levu, achter ons laten, kan ik me ontspannen. 
Wat een frustrerende ochtend. Maandag bovendien. We begrijpen dat wel. De douane en immigratie beambten komen pas om 10 u opdagen. Als het papierwerk geklaard is, spoeden we ons naar Western Union waar Vatu's (de munt van Vanuatu) op ons liggen te wachten. Dat geld krijgen we pas, als we onze geldige uitklaringspapieren (of een vliegticket ) kunnen voorleggen. Wet is wet.
Het zit ons niet mee. Er ankerde net een cruiseschip buiten de marina van Denarau. Tientallen, vooral Chinezen, willen Fiji dollars en snel, er is immers zo weinig tijd om die op te maken. We wachten ongeduldig onze beurt af in de file bij het loket. 
1000 Vatu = ongeveer 8 €. Je krijgt dus een smak geld. Echt veel waard is het niet. 

Geoff, Ali, Mere en Anna (van Marina Denarau) zeggen ons een laatste keer : “Tot ziens, Sota Tale “, want ze hopen ons ooit een keer terug te zien. 
Susan, ons zeilmaatje van vorig jaar, eigenaar van de Yachtclub Rhum ba, maakt, in haar drukke maandagochtend programma, even tijd voor een aller-aller laatste knuffel. 

Maar ons werk is nog niet af. Terwijl we tegen de wind naar de uitgang van de lagune motoren, probeer ik nog een keer e-mailcontact te krijgen met Vanuatu beambten. Je bent verplicht je ten laatste 24 u voor aankomst te melden. Ik heb nog steeds internetverbinding. Warempel, eindelijk antwoorden ze me. Sturen me nog meer aanvullende papieren om in te vullen en raden me aan naar Tanna te varen. Op mijn verzoek of we in Aneityum, het meest zuidelijke eiland van Vanuatu, kunnen inklaren, krijg ik een negatief antwoord. 

Dus op naar vulkaaneiland Tanna ( Port Resolution)  over een rustig golvende zee met vriendelijk windje . We spotten al meteen een school grienden. Brengen die ook geluk?

Als je dit leest, proberen wij weer te wennen aan het schommelen over golven, op weg naar Vanuatu. We hebben lang geduld geoefend maar hopen nu een vriendelijke zee te ontmoeten en een dito wind.

Fiji is natuurlijk een heerlijke plek om te verblijven maar één keer moeten we weer verder als we die zeilreis ooit willen afmaken.

Ongelooflijk, maar net vóór ons vertrek, kreeg Fiji de voorbije week nog een tropische depressie TD12F op bezoek. Mogelijk werd het een cycloon cat 1 . Hoe kon dat ?
Officieel eindigt het cycloonseizoen 1 mei .  Er zijn geen zekerheden meer.
Het lijkt er steeds meer op dat cyclonen Fiji gedurende het ganse jaar kunnen verrassen. Climate change ?!
Niet verwonderlijk dat Fiji een belangrijke rol wil spelen in de bewustmaking en de aanpak.


Het afscheid nemen van vrienden cruisers valt niet mee maar we kijken uit naar weer een nieuw eiland, het gevaarlijkste ter wereld en dat zijn niet enkel de woorden van Tom Waes.

Internet verbinding zal niet evident zijn de volgende weken. Maar ik probeer samen met onze positie (op de site) een korte boodschap mee te geven.
Ga je mee?

 

 

 

 

Het echte storm-regenweer lijkt voorlopig voorbij. Maar het Fiji Met Office blijft ons elke dag met “strong wind warnings” om de oren slaan. “Rough to very rough seas” maken het no-go plaatje compleet.
Hier kijken we helemaal niet naar uit. Nee, zo willen we niet vertrekken. Geduld oefenen dus maar. Een schone deugd, zegt het spreekwoord. Moeilijk, vind ik.

Wat kan je dan doen ? Je focust op een ander project . Binnen-houtwerk vernissen bijvoorbeeld.
Wij zijn weer bezig. Dat is wat ik nodig heb.
Het resultaat mag gezien worden. De ganse kajuit lijkt wel opgefrist. Toch hebben we slechts een gedeelte onder handen genomen. We moeten moeite doen om te stoppen. Al het hout een nieuwe laag geven zou weken duren.

's Avonds, tijdens onze wandeling, maak ik wat foto's van het dagelijks fakkel ontsteken bij het Plantation resort, recht tegenover onze ankerplek. Kinderen zijn er dol op.

Omdat we toch ooit wel zullen vertrekken, lenen we de auto van vrienden Martin en Anna. We laden hem bij supermarkt “New World” zo vol als maar kan. Handig als je zakken bloem, rijst, melk en bakken bier aan boord wil halen.

Het eerste superjacht keert vanuit Nieuw-Zeeland terug naar de “vakantie-habitat”, Fiji. Tony ziet hoe Senses aanmeert. De volledige vrouwelijke crew is present aan dek.

In het jachtendorp, bij Malolo Lailai, begint het botenleven zich, na het orkaanseizoen, te hervatten. Langzaam sijpelen er jachten binnen die zich uit hun zomerstalling losrukten. We kunnen zelfs weer Nederlands babbelen, Hanny en Jacob (Jonas) pakken een boei vlakbij.

 

 

Piepklein Namotu eiland. Daar gaan we een paar keer heen op “uitstap”. Zoals we vroeger naar Bokrijk reden, met ma en pa, om te spelen en te wandelen. Dat wandelen doen we hier in en onder water. Veel aangenamer bij temperaturen van 33°. We luieren er nog wat, bewonderen de surfers, lezen. Varen daarna weer terug naar ons, voor wind en golven beschutte, plekje bij Malolo Lailai ( = klein Malolo eiland). De veiligste baai van mijlen in de buurt. Namotu is enkel een dag-ankerplek, oncomfortabel bij hoog water en als de wind van overzee komt.



Ons leven kabbelt rustig verder. Boodschappen doen, het “huis” aan kant houden, kleren wassen, eten koken. Zoals thuis eigenlijk. Op een boot kost het wel iets meer moeite en de hitte speelt ons parten, vooral bij dat eten maken. Maar we zijn het gewoon. Zelf gemaakte cassava frietjes smaken ons beter dan diepvries frieten ooit zouden kunnen. Zonder frietketel lukt het trouwens toch niet.

We studeren en lezen over Vanuatu en Nieuw-Caledonië, onze volgende bestemmingen. We downloaden de meest recente kaarten.
We ondergaan dagenlang tropische regenbuien en hopen op het einde van de regens.

Het toeristisch dood seizoen komt langzaam op gang. De ons wel bekende Beaver (watervliegtuig) landt weer vaker met vakantievierders. Maar één keer gaat het fout. Het lijkt wel of hij niet genoeg snelheid haalt om op te stijgen. Na een aantal vruchteloze pogingen geeft de piloot het op en parkeert zijn toestel op het strand waar de opgetrommelde mekaniekers het na een paar uur sleutelen weer “good to go” verklaren.

De meeste toeristen komen toch sowieso met de Malolo Cat IV, die altijd een warm welkom krijgt in Musket Cove Resort.

's Avonds proberen we wat “VRT.nu” op te vangen, enkel de weinige programma's die je buiten de EU kan zien. Door het nieuwe 3 G Vodafone plan in Fiji koop je nu voor 10 € 25 Gigabytes aan data. Die krijgen we, in ons gewone doen, in 14 dagen nooit opgesoupeerd.
Zo voelen we ons voor even, dichter bij huis.

 

Ik selecteerde wat van de honderden foto's van onze reis naar Nieuw-Zeeland. Interesse? Je vindt ze onder  "Foto's" .

Terug in onze huidige thuisbasis, Fiji, vinden we Jakker in perfecte staat. Binnen geen grammetje schimmel. Dank zij de bakken met azijn die ik her en der in de boot plaatste ?
Het stoffige dek ligt bedolven onder de nootachtige pitjes van de bessenboom vlakbij. Zoals steeds deden de vogels een beetje té goed hun best de boot te bewaken.
Poetsen dus die eerste dagen.

Intussen ben ik druk met het stiekeme voorbereiden van Tony's 69ste verjaardag op 8 maart. Ik wil hem verrassen met een tandemsprong. Probeer dat maar eens te organiseren als je 24 uur samen op een boot leeft, bovendien een telefoon deelt.
Maar het lukt me. Als we 's morgens vroeg worden opgehaald, heeft hij enkel een vaag vermoeden van wat er gaat gebeuren. Een uitdaging die hij altijd al eens wilde aangaan, wordt vandaag werkelijkheid. Ik ben zenuwachtiger dan hijzelf.

Naar de luchthaven, met de Cessna 206 twintig minuten klimmen tot op een hoogte van 14000 voet (4.200m)  , 1 minuut vrije val en dan langzaam aan de parachute naar beneden met zicht op de mooie eilanden en riffen voor Denarau, ons zeilgebied. Hij landt netjes voor mijn voeten. Het volle programma. Verjaardag geslaagd.


Als toemaatje, zo lijkt het wel, botsen we de volgende dag op drie Vlamingen. Het is kunst- en souvenirs-markt in ons buur-resort, First Landing. De dame links, Mary, is van Genk-Boxberg. Hoe klein is de wereld ! Deze mensen zijn op wereldcruise...een beetje zoals wij.

 

In het laag seizoen doet Vuda Marina een "special offer" : uit en terug in het water plus drie dagen op de kant voor amper 130 €. We aarzelen niet.
Jakker krijgt weer twee laagjes aangroeiwerende verf. Perfection Extra 2 : we zijn daar erg tevreden over. Voor onze schouders is dit uitdaging genoeg. Drie sterke Fiji mannen (als je ooit hun rugby team zag, weet je wat ik bedoel) mét een machine, polieren de romp.
Drie dagen later ligt Jakker te blinken in het water.

Nog één vervelende klus rest er ons. De rand van onze Jak nog maar eens plakken. De oplettende lezer weet dat dit minstens de derde keer is, buiten al de kleine plakbeurten tussendoor.
Eens die klus geklaard, willen we in Fiji nog wat rondzeilen tot het einde van het orkaanseizoen (mei 2019) om daarna weer verder westwaarts te trekken, naar Vanuatu ?!


Terwijl ik dit schrijf, dringt het horror nieuws uit NZ de zo “vredige” Pacific binnen. We worden bruusk herinnerd aan de laatste dagen van onze reis in het rustige, zich nog steeds van de zware aardbeving herstellende, Christchurch. De terreur heeft één van de laatste veilige spots op aarde bereikt, zo lijkt het wel.
En wij vlogen terug met een op zijn zachts gezegd “onveilige” Boeing 737 Max 8 !

 

Additional information