Positie : 17 mei 2018 : Funafuti 

We verlaten Funafuti als BT (bekende Tuvaluvianen). Immers in het internetcafé, waar we snel ons gewijzigd formulier van binnenkomst in Fiji gaan mailen, worden we aangesproken door een wat ouder mannetje in een net pak, lees met hemd, das en rok. Hij is journalist van de plaatselijke krant en erg geïnteresseerd in ons leven en onze reis, exotisch als we eruit zien voor deze exotische mensen. Misschien is het ook gewoon komkommertijd in Tuvalu. Hij vraagt ons het hemd van het lijf en beweert dat we zijn artikel over ons binnenkort zullen kunnen lezen op www.kmt.news . 
Wij niet, geen internet op zee (jij wellicht ?) en hier eigenlijk ook niet. We krijgen het formulier voor Fiji enkel verzonden via de pc van het meisje aan de balie. Midden in het proces van downloaden kwam de technieker gewoon even de hele handel resetten !

We houden nog even halt om de attractie van de dag mee te maken, de landing van het vliegtuig uit Kiribati. Dan gaat het verder naar de kantoren van immigratie en douane en met ingieten van de pas gekochte fuel en het aan dek hijsen van Jak, eindigt de dag alweer. 
Moe ! En de tocht naar Rotuma moet nog beginnen.

Bye, Funafuti, het eiland van de op zware motoren rondtuffende elegante Polynesische dames !

 

Positie : 14 mei 2018 : Funafuti 

Vreemd. We kunnen het regeringsgebouw wel binnen, maar vinden er enkel een security beambte. Raad eens ! Het is een vrije dag in Funafuti vandaag maandag 14 mei. Gospeldag ?!  Alles is gesloten. Wat nu? Toch maar bij de politie langs en rapporteren dat we aangekomen zijn. In de meeste landen betaal je een hoge boete voor inklaren op een zon- en/of feestdag. Hier noteren ze enkel Tony's naam. We zijn vrij te doen wat we willen. Morgen inklaren is tijd genoeg. Wat een makkelijk land.

Voor ons dus ook een vrije dag in het door brommers geregeerde Funafuti. We wandelen wat rond. Stellen vast dat het oude luchthavengebouw is afgebroken, er staat warempel een nieuwe verkeerstoren, het strand bij het hotel is verdwenen onder enorme brokken puin. Maken ze een dijk, willen ze land bijwinnen? 

De van oorsprong Polynesische mensen babbelen nog altijd even makkelijk met ons. We vernemen dat Liliane, onze vriendin die zo lang in Belgiė woonde, niet in het land is. 
's Avonds is er op het plein tegenover Jakker een zangwedstrijd voor gospelsongs. We hoeven er zelfs niet voor naar de kant. Kunnen het geluid ook niet uitschakelen als we dat, na een tijd gedwongen toehoren, wel zouden willen.

Positie : 13 mei 2018 :15u :  08° 31,32 Z  179° 11,49 O 

Geen wind. De zee een spiegel. Zo zegt men dat toch. We zagen het nooit eerder. De zee zo volkomen glad, zonder één enkel rimpeltje. Ze straalt een diep blauw. Het lijkt wel een olie tapijt dat sloom deint. Wolken en, 's nachts, sterren reflecteren erin. Dead calm! Een beetje luguber is het wel. Alsof er iets staat te gebeuren.

Je kan hier blijven liggen, dagen aan een stuk, en gek worden van het geschommel, zoals de bemanningen van zeilschepen in vroegere eeuwen, die van lieverlee hun schoenen opvraten omdat er niks anders overbleef. 
Gelukkig zijn wij geboren na mijnheer Diesel en kunnen wij betrouwen op onze groene vriend. Die vraagt maar één ding : brandstof. 
Voortuitziend kochten we in Majuro extra jerrycans, stouwden die aan dek met 210 l extra mazout. Tony kieperde dat, geen sinecure op een bewegende boot, onderweg allemaal in de tank. 
Nu is Funafuti (Tuvalu) zo dichtbij, de wind nog steeds niet terug . De beslissing is snel genomen, wij gaan daar binnen om bij te tanken. Stom dat je weer het hele officiële gedoe van in- en uitklaren moet doorlopen. Het zij zo. 

Na tien dagen op zee is een rustdag in het, na Majuro, wel erg rustige Funafuti een weldaad voor spieren, gewrichten en hoofd. Eens even alles loslaten. Na tien dagen nog eens een pintje drinken. 
Opnieuw zee-aanpassen, als we hier dan weer vertrekken, is een zorg voor later.

Positie : 12 mei 2018 :15u :  06 50,69 Z  178° 15,73 O 

Was het gisteren nog erg ruw en dus bokes- en crackersdag, vandaag kalmeerde de zee zodanig dat er Parijse sla met patatjes op het menu kon. 
Vanmorgen zou je gezworen hebben op de Noordzee te zwalpen, grijze zee, grijze zware bewolking. Maar de zon, die koperen ploert, brandde alle wolken weg en nu is de hemel alweer stralend blauw. Geen wind ook, dus de diesel, waar we flink in investeerden, wordt aangesproken. Wat moet, moet. Je gaat niet ongestraft rond de evenaar zeilen. Zo onstabiel dat het weer hier is. Maar daar vertelde ik al van. 

Ik kijk al uit naar een open sterrenhemel vannacht. De laatste donkere nachten zonder maan geven het Zuiderkruis voor ons én de Grote Beer achter ons, de gelegenheid naar elkaar te stralen vanuit hun positie aan beide zijden van de hemel. 
En wij zitten op de eerste rij !

Positie : 11 mei 2018 :15u :  05 11,11 Z  177° 10,67 O 

Het champagne zeilen van de laatste dagen vergeet je maar weer. Hier komt het ?mannen-met-baarden? zeilen. Het keerpunt, crisispunt, bereikten we vannacht om 2u. De wind neemt plots toe en smijt Jakker op één zij. Snel zeilen inrollen, voor zover dat kan als je recht van je kooi, met een slaapkop, in het tumult buiten terechtkomt. De schade binnen beperkt zich tot wat op de grond gevallen spulletjes en een (met zout water) ondergelopen badkamer. De afvoer van de gootsteen stond open, daardoor spuit zeewater naar binnen. Een mens wordt laks als hij langer op een kalme zee is, vergeet de kraan dicht te draaien.
Vanaf dat crisismoment jakkeren we richting Tuvalu, dat kan nu plots, de wind is immers gedraaid. Prima, dat opent de mogelijkheid om daar even te stoppen, al willen we dat liever niet. Tuvalu is ook behoorlijk oost, een betere hoek om Rotuma aan te lopen. Maar dat is alles toekomstmuziek, nog twee à drie dagen te gaan tot Tuvalu. 

Intussen vangen we onze negende nacht aan, hakkend tegen steile golven. Af en toe lijkt het of Jakker uit de kraan naar beneden valt op het beton van een marina bodem.

Tony zingt vaak ons lijflied : ? Ik neem je mee naar warme oorden op een eindeloze reis....(Nobelprijs van Clouseau)....dit hoort er dan ook bij, zeker?

Positie : 10 mei 2018 :15u : 03°35,52 Z 176°27,05 O

Vroeger, op vakantie met onze boot, zeilend langs de Noordzeekust bestond die wet al. Van zodra ik besloot eitjes te gaan bakken, nam prompt de wind toe, de golven werden hoger. Moeilijk in de keuken dan nog iets goeds te presteren. Vraag maar aan onze kinderen.
Vandaag had ik zin in quiche met spinazie. Meteen werd de zee ruwer, lagen we serieus op één oor en moest ik acrobatische toeren uithalen om het deeg uitgerold en die quiche veilig in onze cardanische oven te mikken. De wet geldt nog steeds. Alle handelingen moet je goed doordenken, alle benodigdheden dien je ?beschut? neer te zetten zodat ze niet stiekem door de kajuit gaan ontsnappen. Maar de quiche smaakte heerlijk. En lekker eten is erg belangrijk voor de moraal.
We hebben nog 540 zeemijlen te gaan tot Rotuma (5-6 dagen), het meest noordelijke eiland van Fiji. Dat is twee keer de Golf van Biscay. Het is nu maar net bezeild. Laten we hopen dat de wind wat ruimt, dan wordt alles een stuk makkelijker en meer comfortabel.

Positie : 9 mei 2018 : 15u :  01°51,75 Z  175°53,76 O 

Weinig opwindends te melden. Op lichte winden zeilt Jakker gestaag naar het zuiden. We proberen meer oostelijk te raken, voor het geval de wind op kop komt later. 
We zitten definitief in overtocht-modus. Alles is rustgevende routine. Dagelijkse hoogtepunten : de maaltijden, koffietjes tussendoor, het zeilers radio-netje van 'The net with no name' op 8.995 kHz, waar we onze positie doorgeven en info uitwisselen met vrienden zeilers die voor ons vertrokken uit Majuro. De gaten vullen we op met veel lezen en muziek luisteren. 
Regelmatig over zee uitkijken, hoort er ook bij. Eigenlijk overbodig, we zouden even goed de laatste overlevenden op aarde kunnen zijn, geen schip te zien sinds we vertrokken. Wat een grote plas is dit.

 

Positie : 8 mei 2018 :15u :  00°30,07 Z  174°28,98 O 

Vorige nacht zwaaide onze groene Volvo Penta motor de scepter op Jakker. Onze brompot bracht ons een flink eind verder. Op een vijver-kalme zee sliepen we om beurt heerlijk in de voorpiek, die bij golven, bijna altijd dus, no go zone is. Met de deur dicht, is het de enige plek aan boord waar het motorlawaai niet doordringt. 

Diesel verbruikt dat beestje natuurlijk wel. En omdat onze tanks niet groot genoeg zijn, was Tony al vroeg in de weer mazout, uit de jerrycans die aan dek staan, bij te gieten. Nog terwijl hij daarmee druk doende is, steekt een fris windje op, waarop we nu nog steeds goed voortgang maken. We gaan wel op één oor (15% helling) en alle werkjes worden daardoor iets minder makkelijk. Maar wij bewegen ons alsof we nooit anders geleefd hebben. We hebben het ritme van het leven aan boord te pakken. Je staat er steeds van te kijken welk een aanpassingsvermogen een mensenlichaam heeft...na 5 dagen, dan toch. Ik bak een groot brood dat mag gezien worden. De yoghurt vliegt dit keer niet in het decor. 
O ja, we staken de lijn van de evenaar over vandaag. Niks te zien hoor, of zag ik daar toch even de drietand van Neptunus boven water. Het zuidelijk halfrond verwelkomt ons.  


Deze tekstjes worden op de site geplaatst door webmaster Karen. Omdat zij zelf op reis gaat de volgende dagen, zal alles iets minder vlot gebeuren. Een gewaarschuwd lezer...

Positie : 7 mei 2018 :15u :  01°07,22 N  173°01,71 O 

Pietjesbak, zo noemden we dit soort zeilsituatie in onze oertijd van wedstrijdjes varen met de 420 jol op de plas in Kelchterhoef. Lichte wind die uit alle richtingen kon komen, je wist gewoon niet dewelke. Af en toe een hardere windvlaag uit het niets. 
Winnaar werd de zeiler die dit weer iets beter begreep dan zijn tegenstanders. Men schreef het fenomeen toe aan het feit dat de plas in het verre binnenland lag, een diepe kuil met hoge bomen rondom. 

Wel, wij zitten met zo'n pietjesbak op de Grote Oceaan ! Nauwelijks wind, die voortdurend van richting veranderd en daarbij een stroom van wel anderhalve knoop tegen. 36 uur hebben we gelaveerd, de eilanden Abaiang en Tarawa vermijdend. 170 mijl afgelegd. Slechts 90 mijl in de goede richting. Het is als zou een voetganger een straat aflopen, maar in plaats van rechtdoor te stappen, steekt hij telkens en telkens opnieuw over van de linker- naar de rechterkant van de weg, terwijl iemand hem terugduwt vanwaar hij komt.  
We hebben het voorlopig wel gehad, starten de motor. 
Kalm is de zee zeker, niet zoals gisteren toen mijn kopje, vol met yoghurt om nieuwe te maken, door de kajuit vloog. Vroeger een regelrechte ramp. Nu niet meer. EasyYo gaat me redden. Ik ontdekte een jaar geleden in Tonga het Nieuw-Zeelandse poeder. Melk en wat van dat poeder, meer heb je niet nodig. Anders moesten we ons het witte goedje bij het ontbijt ook nog ontzeggen.

Additional information