18°15,85 Z  170°41,32 O 

De beloofde 13 knopen wind heeft gans de nacht geblazen. Behoorlijk zeilen, maar het is bijna pal voor de wind en dan klapperen de zeilen af en toe op de hoger wordende golven. Het grootzeil dekt het voorzeil af en dan slaat de wind uit dat laatste. Met een ellendige, natrillende klap neemt het zeil terug zijn positie in. Binnen lig je in die klankkast te slapen. Succes daarmee. 
Daarom zetten we 's morgens met de "boom" het voorzeil vast. Dan kunnen we vlinderen , melkmeisje zeilen zoals de Nederlanders het zo plastisch noemen. Moeilijk met die boom manipuleren op een swingend dek, bovenop onze Jak die daar ligt. Tony haalt zijn hiel erbij open. Maar we zijn van het enerverende klapperen af. Oef. 

Het batterijen probleem dan. Vannacht stond de koelkast af, zodat de enige batterij enkel voor de noodzakelijk instrumenten stroom moest leveren. Na wat gehokuspokus van Tony in de achterkajuit leveren nu de andere batterijen ook weer stroom waarschijnlijk niet lang. 

Maar we hopen morgen aan te komen in Port Vila en beginnen alvast het kaartje van de haven en de instructies voor inklaring te bestuderen. 
Elk land hetzelfde en toch weer anders.  Vandaag is het O.L.H Hemelvaart , een vrije dag in Vanuatu . Morgen brugdag zoals bij ons thuis ? Dat zou dubbele prijs voor het inklaren kunnen betekenen !

18°31,67 Z  172°24,22 O 

Vertrekken op onze huwelijksverjaardag ! Blijkbaar toch niet zo een goed idee. 
Na een paar uur rustig zeilen, valt de wind helemaal weg. Motoren maar weer. 
En dat gaat uren zo door. Tony houdt angstvallig de batterijen in de gaten. Hij heeft een slecht voorgevoel, de Sterling spanningsregelaar geeft alarm. Twee van de drie accu's worden veel te warm. Je kan er je hand niet ophouden. 
Ik schrik wakker van gestommel in de achterkajuit. Tony schakelt, het is twee uur 's nachts, die twee boosdoeners uit. Een voorlopige oplossing. Met één accu kunnen we niet goed functioneren . Koelkast, plotter, stuurautomaat Jefke , instrumenten, verlichting, laptops dat alles heeft elektriciteit nodig. Eén accu is niet voldoende.
Besluit : we varen niet naar Port Resolution (de baai waar captain Cook landde ) op Tanna. Immers, wat als die laatste accu ook de geest geeft, dan zitten we daar echt in de bush bij locals die zelf op de yachties rekenen voor technische spullen. 
Nieuwe bestemming : Port Vila (Efate) hoofdstad van Vanuatu. Daar hopen we redelijk uitgeruste winkels aan te treffen. 

Aan boord wordt het een uur vroeger (UTC + 11u) Vanuatu tijd.  De wind pikt terug aan en we rollen de zeilen uit. Wat is dat ? Ik krijg de schrik van mijn leven als vlakbij mijn hand een klein staartje over dek kronkelt. Onze gekko ?!? Dat beestje verstopt zich graag onder de touwen waarmee we nu de zeilen uitrollen. Van hem geen spoor. Is hij ontsnapt ? Maar zijn staartje is hij kwijt. Dat blijft nog vele minuten over het dek bewegen.

18°19,07 Z  175°13,21 O 

Pas als we de Wilkes passage, één van de uitgangen uit de grote lagune van Viti Levu, achter ons laten, kan ik me ontspannen. 
Wat een frustrerende ochtend. Maandag bovendien. We begrijpen dat wel. De douane en immigratie beambten komen pas om 10 u opdagen. Als het papierwerk geklaard is, spoeden we ons naar Western Union waar Vatu's (de munt van Vanuatu) op ons liggen te wachten. Dat geld krijgen we pas, als we onze geldige uitklaringspapieren (of een vliegticket ) kunnen voorleggen. Wet is wet.
Het zit ons niet mee. Er ankerde net een cruiseschip buiten de marina van Denarau. Tientallen, vooral Chinezen, willen Fiji dollars en snel, er is immers zo weinig tijd om die op te maken. We wachten ongeduldig onze beurt af in de file bij het loket. 
1000 Vatu = ongeveer 8 €. Je krijgt dus een smak geld. Echt veel waard is het niet. 

Geoff, Ali, Mere en Anna (van Marina Denarau) zeggen ons een laatste keer : “Tot ziens, Sota Tale “, want ze hopen ons ooit een keer terug te zien. 
Susan, ons zeilmaatje van vorig jaar, eigenaar van de Yachtclub Rhum ba, maakt, in haar drukke maandagochtend programma, even tijd voor een aller-aller laatste knuffel. 

Maar ons werk is nog niet af. Terwijl we tegen de wind naar de uitgang van de lagune motoren, probeer ik nog een keer e-mailcontact te krijgen met Vanuatu beambten. Je bent verplicht je ten laatste 24 u voor aankomst te melden. Ik heb nog steeds internetverbinding. Warempel, eindelijk antwoorden ze me. Sturen me nog meer aanvullende papieren om in te vullen en raden me aan naar Tanna te varen. Op mijn verzoek of we in Aneityum, het meest zuidelijke eiland van Vanuatu, kunnen inklaren, krijg ik een negatief antwoord. 

Dus op naar vulkaaneiland Tanna ( Port Resolution)  over een rustig golvende zee met vriendelijk windje . We spotten al meteen een school grienden. Brengen die ook geluk?

Als je dit leest, proberen wij weer te wennen aan het schommelen over golven, op weg naar Vanuatu. We hebben lang geduld geoefend maar hopen nu een vriendelijke zee te ontmoeten en een dito wind.

Fiji is natuurlijk een heerlijke plek om te verblijven maar één keer moeten we weer verder als we die zeilreis ooit willen afmaken.

Ongelooflijk, maar net vóór ons vertrek, kreeg Fiji de voorbije week nog een tropische depressie TD12F op bezoek. Mogelijk werd het een cycloon cat 1 . Hoe kon dat ?
Officieel eindigt het cycloonseizoen 1 mei .  Er zijn geen zekerheden meer.
Het lijkt er steeds meer op dat cyclonen Fiji gedurende het ganse jaar kunnen verrassen. Climate change ?!
Niet verwonderlijk dat Fiji een belangrijke rol wil spelen in de bewustmaking en de aanpak.


Het afscheid nemen van vrienden cruisers valt niet mee maar we kijken uit naar weer een nieuw eiland, het gevaarlijkste ter wereld en dat zijn niet enkel de woorden van Tom Waes.

Internet verbinding zal niet evident zijn de volgende weken. Maar ik probeer samen met onze positie (op de site) een korte boodschap mee te geven.
Ga je mee?

 

 

 

 

Additional information