Positie : 11 mei 2018 :15u :  05 11,11 Z  177° 10,67 O 

Het champagne zeilen van de laatste dagen vergeet je maar weer. Hier komt het ?mannen-met-baarden? zeilen. Het keerpunt, crisispunt, bereikten we vannacht om 2u. De wind neemt plots toe en smijt Jakker op één zij. Snel zeilen inrollen, voor zover dat kan als je recht van je kooi, met een slaapkop, in het tumult buiten terechtkomt. De schade binnen beperkt zich tot wat op de grond gevallen spulletjes en een (met zout water) ondergelopen badkamer. De afvoer van de gootsteen stond open, daardoor spuit zeewater naar binnen. Een mens wordt laks als hij langer op een kalme zee is, vergeet de kraan dicht te draaien.
Vanaf dat crisismoment jakkeren we richting Tuvalu, dat kan nu plots, de wind is immers gedraaid. Prima, dat opent de mogelijkheid om daar even te stoppen, al willen we dat liever niet. Tuvalu is ook behoorlijk oost, een betere hoek om Rotuma aan te lopen. Maar dat is alles toekomstmuziek, nog twee à drie dagen te gaan tot Tuvalu. 

Intussen vangen we onze negende nacht aan, hakkend tegen steile golven. Af en toe lijkt het of Jakker uit de kraan naar beneden valt op het beton van een marina bodem.

Tony zingt vaak ons lijflied : ? Ik neem je mee naar warme oorden op een eindeloze reis....(Nobelprijs van Clouseau)....dit hoort er dan ook bij, zeker?

Positie : 10 mei 2018 :15u : 03°35,52 Z 176°27,05 O

Vroeger, op vakantie met onze boot, zeilend langs de Noordzeekust bestond die wet al. Van zodra ik besloot eitjes te gaan bakken, nam prompt de wind toe, de golven werden hoger. Moeilijk in de keuken dan nog iets goeds te presteren. Vraag maar aan onze kinderen.
Vandaag had ik zin in quiche met spinazie. Meteen werd de zee ruwer, lagen we serieus op één oor en moest ik acrobatische toeren uithalen om het deeg uitgerold en die quiche veilig in onze cardanische oven te mikken. De wet geldt nog steeds. Alle handelingen moet je goed doordenken, alle benodigdheden dien je ?beschut? neer te zetten zodat ze niet stiekem door de kajuit gaan ontsnappen. Maar de quiche smaakte heerlijk. En lekker eten is erg belangrijk voor de moraal.
We hebben nog 540 zeemijlen te gaan tot Rotuma (5-6 dagen), het meest noordelijke eiland van Fiji. Dat is twee keer de Golf van Biscay. Het is nu maar net bezeild. Laten we hopen dat de wind wat ruimt, dan wordt alles een stuk makkelijker en meer comfortabel.

Positie : 9 mei 2018 : 15u :  01°51,75 Z  175°53,76 O 

Weinig opwindends te melden. Op lichte winden zeilt Jakker gestaag naar het zuiden. We proberen meer oostelijk te raken, voor het geval de wind op kop komt later. 
We zitten definitief in overtocht-modus. Alles is rustgevende routine. Dagelijkse hoogtepunten : de maaltijden, koffietjes tussendoor, het zeilers radio-netje van 'The net with no name' op 8.995 kHz, waar we onze positie doorgeven en info uitwisselen met vrienden zeilers die voor ons vertrokken uit Majuro. De gaten vullen we op met veel lezen en muziek luisteren. 
Regelmatig over zee uitkijken, hoort er ook bij. Eigenlijk overbodig, we zouden even goed de laatste overlevenden op aarde kunnen zijn, geen schip te zien sinds we vertrokken. Wat een grote plas is dit.

 

Positie : 8 mei 2018 :15u :  00°30,07 Z  174°28,98 O 

Vorige nacht zwaaide onze groene Volvo Penta motor de scepter op Jakker. Onze brompot bracht ons een flink eind verder. Op een vijver-kalme zee sliepen we om beurt heerlijk in de voorpiek, die bij golven, bijna altijd dus, no go zone is. Met de deur dicht, is het de enige plek aan boord waar het motorlawaai niet doordringt. 

Diesel verbruikt dat beestje natuurlijk wel. En omdat onze tanks niet groot genoeg zijn, was Tony al vroeg in de weer mazout, uit de jerrycans die aan dek staan, bij te gieten. Nog terwijl hij daarmee druk doende is, steekt een fris windje op, waarop we nu nog steeds goed voortgang maken. We gaan wel op één oor (15% helling) en alle werkjes worden daardoor iets minder makkelijk. Maar wij bewegen ons alsof we nooit anders geleefd hebben. We hebben het ritme van het leven aan boord te pakken. Je staat er steeds van te kijken welk een aanpassingsvermogen een mensenlichaam heeft...na 5 dagen, dan toch. Ik bak een groot brood dat mag gezien worden. De yoghurt vliegt dit keer niet in het decor. 
O ja, we staken de lijn van de evenaar over vandaag. Niks te zien hoor, of zag ik daar toch even de drietand van Neptunus boven water. Het zuidelijk halfrond verwelkomt ons.  


Deze tekstjes worden op de site geplaatst door webmaster Karen. Omdat zij zelf op reis gaat de volgende dagen, zal alles iets minder vlot gebeuren. Een gewaarschuwd lezer...

Positie : 7 mei 2018 :15u :  01°07,22 N  173°01,71 O 

Pietjesbak, zo noemden we dit soort zeilsituatie in onze oertijd van wedstrijdjes varen met de 420 jol op de plas in Kelchterhoef. Lichte wind die uit alle richtingen kon komen, je wist gewoon niet dewelke. Af en toe een hardere windvlaag uit het niets. 
Winnaar werd de zeiler die dit weer iets beter begreep dan zijn tegenstanders. Men schreef het fenomeen toe aan het feit dat de plas in het verre binnenland lag, een diepe kuil met hoge bomen rondom. 

Wel, wij zitten met zo'n pietjesbak op de Grote Oceaan ! Nauwelijks wind, die voortdurend van richting veranderd en daarbij een stroom van wel anderhalve knoop tegen. 36 uur hebben we gelaveerd, de eilanden Abaiang en Tarawa vermijdend. 170 mijl afgelegd. Slechts 90 mijl in de goede richting. Het is als zou een voetganger een straat aflopen, maar in plaats van rechtdoor te stappen, steekt hij telkens en telkens opnieuw over van de linker- naar de rechterkant van de weg, terwijl iemand hem terugduwt vanwaar hij komt.  
We hebben het voorlopig wel gehad, starten de motor. 
Kalm is de zee zeker, niet zoals gisteren toen mijn kopje, vol met yoghurt om nieuwe te maken, door de kajuit vloog. Vroeger een regelrechte ramp. Nu niet meer. EasyYo gaat me redden. Ik ontdekte een jaar geleden in Tonga het Nieuw-Zeelandse poeder. Melk en wat van dat poeder, meer heb je niet nodig. Anders moesten we ons het witte goedje bij het ontbijt ook nog ontzeggen.

Positie : 6 mei 2018 :15u   02°03,11 N  173°00,48 O 

Alsof we door een poort zeilen van het ene naar het andere gebied zo laten we de zone van de ITCZ ( betekenis zoek je zelf maar eens op) achter ons. De hoge wolkentorens met buien die ons steeds meer insloten, maken nu plaats voor een ruime open oceaan vol zon met amper, aan de horizon, waarneembare stapelwolken. Het is namiddag, de laatste squall hebben we gehad.  De wind valt weg , onze groene Volvo Penta neemt over. Pas om 1 u kan hij weer rusten en gaan de zeilen omhoog. Er is weer wind.
Maar, er is altijd een maar, die staat pal op kop, pal uit de richting waar wij heen moeten. Dat wordt kruisen, laveren, hoe je het ook noemen wil. Telkens een stuk de ene richting uit sturen, dan overstag voor een koers daar haaks op. Snel vorder je zo niet. De motor kan niet helpen, in de golven bonkt hij ons vast. 
Het is niet anders. Zeilen is berusten in het onvermijdelijke. Zo kan je ons zien laveren tussen twee Kiribati atollen van de Gilbert groep, Abaiang en het nog veel kleinere, toch ook bewoonde Marakei.
Goed opletten moeten we hier. Met de riffen rond de atollen die nauwelijks boven de zee uitsteken en met eventuele inlandse vissers in kleine bootjes. Vooral niet indutten tijdens onze wacht vannacht !

Positie : 5 mei 2018 :15u 03°30,37 N  172°29,77 O 

We werken hard en slapen weinig. Talloze opeenvolgende squalls ambeteren ons ferm. Die tropische buien, soms met veel regen en/of veel wind, starten met zich op te bouwen van zodra de zon het water van de oceaan, in de voormiddag, begint op te warmen. En warm is het, dat kan ik je vertellen. Dag én nacht kan je gewoon zonder kleren in de wind zitten. Ik weet het, een droom voor de thuiszeilers. 

Maar de oceaan, dus. Het water verdampt en er ontstaan enorme kastelen van wolken, prachtig om zien, maar wij zijn er bang voor. De wind die eronder zit is erg grillig, komt uit alle richtingen en waait in een oogwenk loeihard. Het is zaak om alles wat in de kuip ligt binnen te gooien, luiken dicht te maken, zeilen te minderen en motor te starten voordat de hel losbarst. 
Dat is hard werken en 's nachts sta je er alleen voor. Alhoewel de wacht te kooi toch vaak wel (te laat) komt helpen. Slapen in dat geweld is immers toch niet te doen. 

Een half uurtje later kan de hele handel (alle zeilen) meestal weer uitgerold..tot de volgende bui. 

Maar er is ook goed nieuws : we hebben een fantastisch instrument aan boord, de radar. Meer dan voor het opsporen van schepen in de nacht gebruiken we de radar om buien heel vroeg te ontdekken. Een klein stipje waarschuwt ons al. Erg snel groeit het op ons schermpje aan tot een grote bloemkool. Je kan zelfs bepalen of de bui op ons pad ligt of niet. Hoe ver hij nog verwijderd is, hoe snel hij dichterbij komt.  Door scha en schande leerden we dat als de bui op 2 mijl van ons is, je in actie moet schieten met het voornoemde scenario, anders ben je te laat. 
Hoe lang de squalls nog ons deel zullen zijn? Tony vergeet er warempel even zijn zona pijn door. 

En voor de rest : all well on board. Tussen de buien door, schitteren 's nachts de sterren prachtig en wijst het zuiderkruis, pal voor ons, de weg...naar het zuiden !

Positie : 4 mei 2018 : 16u 05° 22,54 N  171°55,65 O 

Met een sukkelgangetje zeilen we de lagune van Majuro uit. De wind zwak en, nu nog, van achter. 
We komen tot rust. De voorbije uren waren hectisch. Maar het is allemaal klaar : dinghy (Jak) ondersteboven op het voordek, motortje aan de zeereling, alles oceaanvast binnen en buiten, Pierke (windvaan stuurinrichting) geïnstalleerd. Eten voor de eerste dagen in de koelkast. Dingen waarvan we weten dat ze ons op zee smaken. Rijstschotel, gebraden kip, gekookte eitjes...

Na drie uur trekken we het zeegat uit en dan moeten we gewoon drie uur in tegenstelde richting maar nu búiten het rif. Majuro Atoll is immers een grote liggende U, oost-west gericht. De boten liggen knus in de bescherming van de onderkant van de U. Wil je naar buiten dan zeil je tot bovenaan de U en moet je naar het zuiden, zoals wij, dan vaar je weer helemaal datzelfde stuk terug, nu boven de U. Pas rond 21 u komen we weer ter hoogte van waar onze ?broeders? op anker liggen. Eén groot voordeel : we kunnen nog rustig onze 4G credits opgebruiken. De virtuele wereld nog binnen ons bereik. Tot ook die verbinding verbroken wordt en we alleen zijn in de nacht. 
Jakker loopt goed, de wind neem wat toe, de maan staat als een reuzen lamp boven ons, de zee murmelt vriendelijk.  We slagen er zelfs in om de beurt twee uur te slapen, minder dan de gebruikelijke drie, maar we zijn al tevreden. 
Als nu de pijn die Tony voelt van de zona maar eens wilde minderen. Morgen misschien?

Positie : Majuro Atoll, Zuidelijke ankerplek 07°06,172 Z 172°22,384 O

En dan wordt plots mijn captain ziek. In ons hoofd zijn we al bezig met ons nakend vertrek. Dat moet nu met minstens een dag worden uitgesteld. Felle pijn in ribben en zij, uitslag op rug en buik. Gordelroos of herpes zoster. Chuck, onze Canadese, zeilende buurman dokter kan dit enkel bevestigen. Hij bezorgt Tony zelfs de pillen om meteen een aanvang met de behandeling te nemen. Dringend binnen 2-3 dagen na het voelen van de pijn. 1 mei is Constitution Day in Marshall Isles, een vrije dag.
Morgen naar dokter en apotheek. Laten we hopen dat ze de medicatie in voorraad hebben.

3 mei en we zijn er klaar voor. Tony voelt zich iets beter, al zijn de nachten nog moeilijk. We nemen afscheid van Majuro en de cruisers. Langer wachten op een weervenster heeft waarschijnlijk weinig zin. De weersvoorspellingen hebben het vooral over weinig wind uit zuid-oostelijke richting. Tegenwind dus. We verwachten zeker ook regenbuien. Op wind uit de goede oostelijke richting (dwars) kunnen we enkel hopen. We zien wel.

Een fotomapje met beelden van Majuro vind je bij “Foto's”

Dagelijks kan je onze positie meevolgen, ik vat onze situatie in een paar woorden samen. Tot in Fiji.

Additional information