Positie : 5 mei 2018 :15u 03°30,37 N  172°29,77 O 

We werken hard en slapen weinig. Talloze opeenvolgende squalls ambeteren ons ferm. Die tropische buien, soms met veel regen en/of veel wind, starten met zich op te bouwen van zodra de zon het water van de oceaan, in de voormiddag, begint op te warmen. En warm is het, dat kan ik je vertellen. Dag én nacht kan je gewoon zonder kleren in de wind zitten. Ik weet het, een droom voor de thuiszeilers. 

Maar de oceaan, dus. Het water verdampt en er ontstaan enorme kastelen van wolken, prachtig om zien, maar wij zijn er bang voor. De wind die eronder zit is erg grillig, komt uit alle richtingen en waait in een oogwenk loeihard. Het is zaak om alles wat in de kuip ligt binnen te gooien, luiken dicht te maken, zeilen te minderen en motor te starten voordat de hel losbarst. 
Dat is hard werken en 's nachts sta je er alleen voor. Alhoewel de wacht te kooi toch vaak wel (te laat) komt helpen. Slapen in dat geweld is immers toch niet te doen. 

Een half uurtje later kan de hele handel (alle zeilen) meestal weer uitgerold..tot de volgende bui. 

Maar er is ook goed nieuws : we hebben een fantastisch instrument aan boord, de radar. Meer dan voor het opsporen van schepen in de nacht gebruiken we de radar om buien heel vroeg te ontdekken. Een klein stipje waarschuwt ons al. Erg snel groeit het op ons schermpje aan tot een grote bloemkool. Je kan zelfs bepalen of de bui op ons pad ligt of niet. Hoe ver hij nog verwijderd is, hoe snel hij dichterbij komt.  Door scha en schande leerden we dat als de bui op 2 mijl van ons is, je in actie moet schieten met het voornoemde scenario, anders ben je te laat. 
Hoe lang de squalls nog ons deel zullen zijn? Tony vergeet er warempel even zijn zona pijn door. 

En voor de rest : all well on board. Tussen de buien door, schitteren 's nachts de sterren prachtig en wijst het zuiderkruis, pal voor ons, de weg...naar het zuiden !

Positie : 4 mei 2018 : 16u 05° 22,54 N  171°55,65 O 

Met een sukkelgangetje zeilen we de lagune van Majuro uit. De wind zwak en, nu nog, van achter. 
We komen tot rust. De voorbije uren waren hectisch. Maar het is allemaal klaar : dinghy (Jak) ondersteboven op het voordek, motortje aan de zeereling, alles oceaanvast binnen en buiten, Pierke (windvaan stuurinrichting) geïnstalleerd. Eten voor de eerste dagen in de koelkast. Dingen waarvan we weten dat ze ons op zee smaken. Rijstschotel, gebraden kip, gekookte eitjes...

Na drie uur trekken we het zeegat uit en dan moeten we gewoon drie uur in tegenstelde richting maar nu búiten het rif. Majuro Atoll is immers een grote liggende U, oost-west gericht. De boten liggen knus in de bescherming van de onderkant van de U. Wil je naar buiten dan zeil je tot bovenaan de U en moet je naar het zuiden, zoals wij, dan vaar je weer helemaal datzelfde stuk terug, nu boven de U. Pas rond 21 u komen we weer ter hoogte van waar onze ?broeders? op anker liggen. Eén groot voordeel : we kunnen nog rustig onze 4G credits opgebruiken. De virtuele wereld nog binnen ons bereik. Tot ook die verbinding verbroken wordt en we alleen zijn in de nacht. 
Jakker loopt goed, de wind neem wat toe, de maan staat als een reuzen lamp boven ons, de zee murmelt vriendelijk.  We slagen er zelfs in om de beurt twee uur te slapen, minder dan de gebruikelijke drie, maar we zijn al tevreden. 
Als nu de pijn die Tony voelt van de zona maar eens wilde minderen. Morgen misschien?

Positie : Majuro Atoll, Zuidelijke ankerplek 07°06,172 Z 172°22,384 O

En dan wordt plots mijn captain ziek. In ons hoofd zijn we al bezig met ons nakend vertrek. Dat moet nu met minstens een dag worden uitgesteld. Felle pijn in ribben en zij, uitslag op rug en buik. Gordelroos of herpes zoster. Chuck, onze Canadese, zeilende buurman dokter kan dit enkel bevestigen. Hij bezorgt Tony zelfs de pillen om meteen een aanvang met de behandeling te nemen. Dringend binnen 2-3 dagen na het voelen van de pijn. 1 mei is Constitution Day in Marshall Isles, een vrije dag.
Morgen naar dokter en apotheek. Laten we hopen dat ze de medicatie in voorraad hebben.

3 mei en we zijn er klaar voor. Tony voelt zich iets beter, al zijn de nachten nog moeilijk. We nemen afscheid van Majuro en de cruisers. Langer wachten op een weervenster heeft waarschijnlijk weinig zin. De weersvoorspellingen hebben het vooral over weinig wind uit zuid-oostelijke richting. Tegenwind dus. We verwachten zeker ook regenbuien. Op wind uit de goede oostelijke richting (dwars) kunnen we enkel hopen. We zien wel.

Een fotomapje met beelden van Majuro vind je bij “Foto's”

Dagelijks kan je onze positie meevolgen, ik vat onze situatie in een paar woorden samen. Tot in Fiji.

Positie : Majuro Atoll, Enemanot, 07°07,668 N , 171°18,587 O

Het wrak van een Dakota vliegtuig , een Huey helikopter en een ferryboot, speciaal op de bodem van de lagune gelegd voor het plezier van duikers en ook nog net bij het boeienveld van de Mieco Yachtclub in Enemanot eiland. Leuk idee toch.
Eerst maar eens aan de anderen vragen waar die wrakken precies liggen. Of nee, niet nodig. Van Jakkers spiegel in het water springen, kop onder water en daar zie je het helikopterwrak al. Vandaar zie je dan de vorm van de Dakota verder weg. Het scheepswrak bevindt zich wat dieper, iets minder makkelijk te spotten.
Samen met Sarah (Rouser) laten we ons voor een duik naar beneden zakken. De boot, op 28 m diepte, omvat drie dekken waar je makkelijk van voor naar achter doorheen kan zwemmen. Er zit veel vis. De trap naar het motorruim is geblokkeerd, door een open luik zien we in het lamplicht de motor met de uitlaten. Via de buitengallerij verlaten we de ferry.


Even poseren we voor een foto bij de helikopter. Dan gaat het verder naar de Dakota die zwaar geleden heeft onder stormen van de laatste jaren.



Majuro town ziet ons niet meer vaak aan haar boeien liggen. We zeilen erheen om snel inkopen te doen en natuurlijk ons grootzeil te testen. Vervolgens weer terug naar Enemanot eilandje. De wanten bestudeerden we nauwgezet . Die heeft Tony nu bij gespannen zodanig dat het grootzeil nog gewoon uitgerold kan worden. Probleem goedkoop opgelost, laten we hopen.



Hier bij ons eilandje liggen de yachties die wachten op een goed moment om, nu het einde van het cycloonseizoen nadert, naar Fiji te vertrekken. Boten met crews die elke dag bootklussen opknappen, zwemmen, snorkelen, “suppen”, feestjes geven, recepten uitwisselen, spelletjes doen. Gewoon een cruisersleventje leiden, meestal in felle zonneschijn, vaak in de gietende regen, onze watertanks zijn altijd bomvol.

Van ons plekje zien we de enorme buitenlandse vissersschepen (Taiwanezen, Chinezen, Koreanen enz. ) af en aan varen. De visserijrechten zijn de belangrijkste bron van inkomsten voor de Marshall eilanden. Het lijkt nog steeds drukker te worden. Hoeveel miljoenen tonnen tonijn en andere vis kunnen er nog gevist worden? Deze schepen vissen met onmetelijk lange lijnen waarin ook zovele zeezoogdieren, schildpadden, haaien en vogels omkomen.
Bovendien worden de scholen opgespoord met helikopters en erg sterke verrekijkers geplaatst op hoge torens. Een eerlijke kans krijgen de vissen echt niet.
En toch moet je de piloot bewonderen die de kleine helikopter aan dek van het vissersschip in een zware zee neerpoot. Een avontuurlijke waaghals ?

Je ziet het cargo - moederschip dat de vis verzamelt, naast de visser.



Binnenkort kunnen deze en andere vissers ons weer hinderen op zee. Je weet immers nooit goed wat ze gaan doen. Ze varen niet zomaar van A naar B.
Ook onze toegelaten 90 dagen zitten er bijna op. Het cycloonseizoen in Fiji loopt teneinde. Tijd om terug te varen.

Het is een heuse foto map geworden over ons bezoek aan Maloelap en Aur Atols .  Ik heb geprobeerd wat uitleg erbij te schrijven. Vooral liefhebbers van historie over WO II komen aan hun trekken. 

Positie : Majuro Atoll, Enemanot, 07°07,668 N , 171°18,587 O

“We are the easterbunnies and we bring you eggs !!!!!“ Zoë en Ashley van catamaran Unique hebben hun best gedaan, ze brengen de paassfeer erin. Op goede vrijdag zorgden ze ook al voor “peperkoek-achtige” easter buns, een Kiwi traditie.



Paasweekend met zeilvrienden bij Enemanot, eilandje in de lagune van Majuro, zo droom je het toch. Meestal is het zonnig, af en toe een bui, die vult de watertanks weer bij. De squall van vanochtend, die in de hoofdankerplek in Majuro voor suspense zorgde, er is een boot losgeslagen, doet ons enkel voor een uurtje vreselijk rocken. Warm is het altijd. In het water afkoelen lukt nauwelijks in water van 30 °.
Paasnamiddag verzamelen we op de trampoline van Unique. Negen volwassenen kunnen er makkelijk een plekje vinden. Kletsen met een drankje erbij, meer moet dat niet zijn. O ja, af en toe een duik in het kristalheldere water.

Tony in de hangmat, Jakker op achtergrond.


We relaxen : de gedroogde vis, weet je nog wel, is afgeleverd bij James ' dochter. Het mysterie van het niet-uitrollende grootzeil is waarschijnlijk (hout aanraken) opgelost. Na veel studeren op internet daagde het Tony dat hij de wanten (de roestvrijstalen kabels die de mast rechthouden) in Maloelap aangedraaid heeft. Op de beukende golven daarheen zag hij een lij-stag los heen en weer bewegen.
Door dit aandraaien kromt de mast echter wellicht te veel en in een gebogen mast een zeil opdraaien, is vragen om het ontstaan van vouwen in het zeil. Het rolt niet mooi op, zit dubbel en kan er niet meer uitgerold worden.
Zou de oplossing zo simpel zijn ? De mast gewoon ontspannen. Kan dat? Ongelooflijk maar waar, zelfs zonder lier kan Tony het zeil gewoon tevoorschijn trekken. Geweldig !!!!
Nu moet enkel de mast weer op (niet te veel) spanning gebracht. Daarvoor is nodig : een mooie windje zodat we met een beetje helling zonder golven in de lagune kunnen zeilen en de wanten regelen.

Positie : Aur, Aur, 08°09,280 N, 171°09,981 O


Op enkel de genua varen we aan 4,5 kn naar Aur. Zie je wel dat het kan! De wind waait zwak uit Noord-Oost. Is de harde windperiode over? Stabiel is het weer zeker niet. Pikzwarte lucht pakt samen als we de noordelijke pas inzwaaien. Maar de bui is tenminste zo galant te wachten met hevige regen tot we goed en wel in de diepe lagune zijn. Na een uurtje, de zon straalt alweer in een blauwe lucht, zoeken we bij Tabal naar een plekje zand tussen de koraalbommies. Bij de tweede poging liggen we op voldoende afstand van de koraalbergjes zodat het kwetsbare roer niks kan raken, ook niet als we omdraaien bij een windshift.

Meteen roept “James Bond” ons op : hoe heet jullie boot, hoeveel crew, waar vandaan en wanneer komen jullie aan land? Vandaag nog niet, houden we (letterlijk) de boot af, eerst onze Jak in het water. Ok, dan komt hij zelf wel even langs. Anako, zijn vrouw, neemt al meteen de tas met geschenkjes aan. Wij beloven Karen (sv Seal) te bedanken via het Yokwe radio netje van morgenochtend.

Proberen het antenne probleem op te lossen.

Tony met James Bond van Aur.

Een kleine week vliegt om op de ankerplek bij Tabal. We wandelen rond op het eiland, babbelen met de altijd achter ons aan hollende kinderen, kijken toe hoe ze met schelpjes een soort jeu de boules spelen. Tony meet de antenne van James ' SSB radio uit, soldeert één en ander opnieuw aan mekaar. Bekijkt de stroomtoevoer voor de koelkast. Ook hier weer een probleem met slechte batterijen, niet door ons op te lossen.
In een stalletje, apart van de clinic waar ze wonen, zit Anako, zoals alle vrouwen, ganse dagen te handwerken. Hun kunstwerkjes wordt verkocht tot in Hawaii. Ze vraagt me om naalden, een leesbril, bakpoeder, rijst, look.... in ruil krijg ik een door haar gemaakt sierdoosje. Ik zet me bij haar op de grond en onder het werken verneem ik dat de kleinkinderen, die rondlopen op het erf, bij hen wonen, samen met sommige van hun ouders. Eén dochter zit 9 maanden per jaar op de univ in Majuro, haar kleine van 2 jaar woont hier. Tienerzwangerschappen, een groot probleem , zucht Anako.

Anako en dochter Angela ijverig werkend.

Ondertussen probeer ik met de kinderen in een oud wiskunde boek te lezen!

Bij de loco-burgemeester en zijn vrouw gaan we onze bijdrage betalen om op Aur te mogen verblijven. Hartelijke, goedlachse mensen. Al gauw zitten we, sippend aan onze kokosnoot, gezellig in hun tuin. Ze vertrouwen ons al snel hun grootste zorgen toe. De kinderen die 9 maanden per jaar school lopen in Wotje. Vooral hun twaalfjarig zoontje heeft veel heimwee. En ook hier weer het drama van een tienermoeder, hun dochter, die in Majuro studeert. Kleinzoontje,1 jaar, zit bij opa op schoot.



Aan James beloofden we een pakje voor zijn dochter mee te nemen. Bij het afscheid komt hij ermee aanzetten. Heuh...wat ruik ik, een indringende visgeur ?
Nog vlug zoekt hij het deksel van de grote emmer vol gezouten, gedroogde vis ! Die moet mee op onze boot, mee naar Majuro. Kathleen, zijn dochter, zal die erg gegeerde vis daar verkopen. “Vergeet niet het deksel er 's avonds af te nemen, als er geen vliegen meer komen, anders begint de vis te zweten. We don't want that.” Dat je op onze boot geen plekje vindt waar je die vis niet ruikt als je het deksel openzet, zal hem een zorg wezen. De volgende dagen stinkt de Jakker tegen de wind. We kunnen toch niet met beschimmelde vis in Majuro aankomen. Oh boy, wat hebben we weer beloofd !
Spontaan zie ik een aflevering van “Het leven zoals het is op de luchthaven” voor me. Het beeld van een Afrikaan bij de douane in Zaventem, zijn koffer vol met stinkende, gedroogde vis ! Een delicatesse. Zo moeten we het zien, we brengen pralines naar Majuro.

Positie : Aur, Tabal, 08°18,12 N, 171°09,39 O

Rustig ?
Wisten wij veel dat die zogenaamde rustige ankerplek, Taroa, tijdens de nacht in een open oceaan zou veranderen. Harde zuidenwind is ons deel. Onmogelijk nog in de voorkajuit te slapen. Je wordt gewoon omhoog gegooid in je bed. Ik vlucht naar de achterkajuit en Tony naar de salon. Deuren dicht om het piepende geluid van touwen buiten te sluiten. Weer een slapeloze nacht erbij. Dit is te veel voor Corneel of dat kan nie voor Tony.
Bij het eerste licht om half zeven, het daagt nu al wat vroeger, zit Tony op handen en voeten op het voordek het anker op te halen, zo erg gaat Jakker te keer op hoge golven uit het zuiden. Want, laat dat nou net, samen met het westen, de windstreek zijn waartegen je in Taroa niet beschut bent, je ligt dan immers aan lage wal, waar de golven het hoogst zijn. Dikke pech, maar het is niet anders. Helemaal in het zuiden van Maloelap, 14 mijl van hier, moeten we bij het dorp Airik een goeie ankerplek kunnen vinden voor deze wind.

Probleem.
Prachtig zijn de talloze eilandjes die het atol vormen en waar we langs paraderen, decoratief geplaatste palmen, niet te dicht bij elkaar, schitterend witte stranden, schuimende oceaangolven op het rif. Als je dat nu thuis eens kon zien.
Maar wij hebben er niet genoeg aandacht voor, worden afgeleid door weer een volgende ramp. Opnieuw wil het rolgrootzeil niet uitrollen. De lager wil niet draaien. Het zeil zit met vouwen op de trommel en dat dikke dubbelgevouwen zeildoek trek je potvast in de gleuf waardoor het naar buiten moet. Tony vreest dat de lagering versleten is en dat zich daardoor deze situatie voordoet.
Piekeren help voorlopig niet, ik gooi de vislijn uit en warempel een prachtige rainbow runner wil wel bijten. Wat een mooie Jack, heuse regenboogkleuren op zijn rug. Wil ik die wel fileren? Het zal moeten. Hij is quasi dood als we hem binnenhalen. Bovendien eten we al een aantal dagen vegetarisch, een viske zal zeker smaken.



Via Aur terug naar Majuro.
Na een nacht met bakken water wil het doorweekte grootzeil met heel veel tegenzin toch uitdraaien. Telkens in- en uitrollend, lukt het ons het centimeter voor centimeter naar buiten te halen. Helaas, zo kan je in een moeilijke situatie niet werken.
Dit was de nachtmerrie die door ons hoofd spookte als we vroeger beweerden niet zo van een rolgrootzeil te houden. Onze Jakker was er toevallig mee uitgerust en de laatste jaren zijn we dat zeil enorm gaan appreciëren. Tot voor een paar weken. Wat nu?

Naar de meer noordelijke eilanden van het snoer verderzeilen, volgens plan, lijkt ons niet slim. We zouden best de tijd die ons nog rest in de Marshalls benutten om op internet oplossingen te zoeken, via USPS vervangstukken te bestellen, kortom het probleem proberen aan te pakken. Terug dus naar Majuro, daar kan dat.
Voorlopig zullen we enkel op genua ( het voorzeil) varen, van halve wind tot voor de wind gaat dat prima. Laat de wind alsjeblieft niet tegen staan.

Maar eerst moeten we nog naar Aur Atol, een 20tal mijlen zuidelijk in de richting van Majuro. Aan Karen van sv Seal beloofden we immers een pakje af te leveren bij ene James Bond (James Simoun), zo noemt de medic van Tabal en vriend van de yachties, zichzelf.

 

Positie : Aur, Tabal, 08°18,12 N, 171°09,39 O

Website.
Er is net een ramp afgewend. En wij wisten van toeten noch blazen als Karen ons niet gewaarschuwd had. Wij hebben hier geen internet , geen benul van wat er in de wereld, zelfs in onze eigen virtuele wereld, gebeurt.
Een hack attack is afgevuurd op onze website, de beveiliging heeft gewerkt maar toen kon niemand nog inloggen ! Karen, neef Ben en zijn vrouw Mariel hebben het probleem opgelost. Dank je wel alledrie.

Kopra.
Ik kan dus gewoon verdergaan met ons verhaal.
Als we eindelijk, na een paar dagen, elk stukje strand en grote delen van de jungle in Taroa doorploeterd hebben, zijn we klaar voor andere eilandjes in Maloelap met...nog meer oorlogsoverblijfselen. Zondag krijgt het dorp bezoek van de regeringsboot die mensen en voorraden brengt van Kwajalein, tweede belangrijk eiland van de Marshall groep. Die boot neemt ook de zakken met kopra mee naar Majuro. Kopra, quasi de enige bron van inkomsten voor de inwoners, brengt per zak 70 $ op. Geschokt kijken we toe hoe kleine kinderen met de kruiwagen kokosnoten aanbrengen. Twee achtjarigen wippen, met een groot mes, de kokos uit de schalen. Mijn afkeurende opmerking wordt weggelachen. Je reinste kinderarbeid en gevaarlijk ook. Zo zien zij dat hier duidelijk niet.



Eilandjes in de lagune.
Het weer is niet erg stabiel, maar al eilandhoppend willen we naar de noordwest uitgang van de lagune bewegen. Interessante eilandjes : eentje, Pigyattoo, met een groot generatorgebouw, op 3 mijl afstand van de vliegtuigbasis van Taroa, voor de oorlog gebouwd door de Japanners, om uit het schootsveld van de bombarderende vliegtuigen te blijven en de stroomvoorziening te kunnen blijven garanderen. Onbewoond eilandje, dus prachtig koraal. Menselijke activiteit, zo ondervonden we, vernielt veel van het koraal, al was het maar door vervuild water.

Generatorgebouw.

Generator en ...

instrumenten.



In Ollot liggen drie onderwater wrakken van Zero vliegtuigen en twee Japanse, tot patrouilleboot omgebouwde, vissersschepen. Van de vliegtuigen blijft niet veel meer over dan de zware stermotor met prop, die boven water uitsteekt. De boten, op een diepte tussen 5 en 15 m, bieden een mooier plaatje mede dank zij het kristalheldere water. Zelfs na meer dan 75 jaar en veelvuldige plunderingen herken je nog vele onderdelen.



Diepvrieskist.
In het dorp Ollot wonen een 80tal mensen, er is een schooltje en, natuurlijk, een kerk. Zodra we voet aan land zetten, joelen de schoolmeisjes rond ons. Veel verder dan onze namen noemen, komen we niet. Zij kunnen zich voorstellen in het Engels en ik in het Marshallese. Al vermoed ik dat ze meer Engels begrijpen. We ontmoeten een aantal mannen aan het werk aan het kerkgebouw, praten met het schoolhoofd en worden binnengeroepen bij Arta en zijn vrouw Helbina thuis. Na een inleidend praatje komt hij terzake : "Of Tony eens naar zijn diepvrieskist wil kijken. Pas gekocht maar werkt niet goed. En hij weet dat yachties veel over de materie weten." Uiteindelijk blijkt dat de freezer (een statussymbool hier) nooit goed zal kunnen werken op één zonnepaneeltje en één batterij, die nooit goed geladen wordt, misschien daardoor nu al stuk is. Zonder batterij overleeft het voedsel in de vriezer de nacht niet. Als er bovendien een grijze dag volgt, de zonnecellen weinig stroom leveren, ontdooit de ganse inhoud. Voor zijn werk krijgt Tony een mooi, door Helbina, gevlochten sierdoosje. Zij vlecht en weeft immers ganse dagen, vertelt ze me, intussen stevig doorwerkend, wij beiden zittend op de vloer van de "veranda". Het resultaat van haar handenarbeid kan je als souvenir kopen in Majuro. Nog een bron van inkomsten voor hun.

Speciaal voor Lyam en Roxie : herken je Maui op het rode t-shirt?

 

Terwijl ik met de meisjes praat, bespreken Tony en Arta in de keuken het diepvrieskist probleem.



Pech.
Volgende eilandje : Tjan. Van hieruit willen we de sprong naar Wotje nemen, maar dat was buiten de buienmaker gerekend. Na een rustige zeilnamiddag begon het 's nachts vreselijk te waaien en regenen. Eén van de mogelijke "showers" zoals voorspeld. Om 6 u gaat plots het ankeralarm. We drijven meteen dwars op de golven. Het anker is LOS.  We driften naar het diepe en gelukkig niet omgekeerd naar het rif. In het donker, maar het eerste licht zal weldra komen, vaar ik op GPS terug naar onze ankerplek. Moeilijk de boot op koers te krijgen , met al die ankerketting en de zware ploert onderaan bungelen, in deze 6 bf wind. Maar het lukt weer een keer.  De enige mogelijkheid is terug op een helling koraalzand ankeren. Het anker zakt erdoor als door water. De helling loopt te steil bergaf, het anker kan niet pakken. Als het weerbericht ook nog zuid tot zuidoostenwind belooft, halen we het anker maar weer op en varen terug naar Taroa. Terug naar af. Niet leuk, maar "better safe than sorry".
Taroa, beschutting biedend voor vele windrichtingen, de beste ankerplek van Maloelap. Een goeie nachtrust is heilig.
Niet dus, maar dat je lees je volgende keer.

 

Additional information