Positie : Port Vila, mooring .

Lukim yu (see you), Maskelynes.

 

Awei Island, Jakker uiterst links.
 
Bij het eerste licht, nu al rond 5u30, verlaten we stilletjes Awei island en de drie catamarans die ons intussen daar zijn komen vergezellen. We willen terug naar Port Vila en hopen dat de weermakers het juist hebben, dat we op die ene dag met noordoosten wind de bijna 90 mijl zeilend kunnen overbruggen.

Onze koers, westelijk van de eilandenstring van Vanuatu, bezorgt ons sterke stromingen en windversnellingen met hoge, onrustige klotsgolven in de “openingen tussen de eilanden”, rustiger water in de schaduw, vooral van Epi Island. We lopen door de band 7-8 knopen, hebben af en toe stroom mee en bereiken zo bij zonsondergang de stroomrafelingen en het onrustige water bij Devil's Point, de laatste kaap vóór Port Vila.
Blij zo te kunnen zeilen alhoewel mijn migraine roet in het eten komt gooien. Na een middagdutje gaat het toch weer beter.

 Kokonat raenoseros bitel.
Maar de echte pretbederver blijkt de Kokosnoot Neushoornkever te zijn. Al in Lakatoro, op het festival, vernamen we dat Havannah Harbour tot tabu area voor schepen is verklaard. In die prachtige grote baai met eilanden, op Efate, wilden we even een tussenstop maken. Mooi niet dus. Je mag er niet in of uit.

Op de plantage waar men bio-diesel brouwt uit kokosnootolie is plots dat beestje opgedoken. Een nachtmerrie scenario als die “kokonat raenoseros bitel”, samen met af en aan varende schepen, als verstekeling naar andere plekken in Vanuatu zou meereizen. Een ware ramp voor de eilanden, waar de meeste mensen van de toch-al-niet-zoveel-opbrengende copra leven. Hun schaarse inkomsten nog meer gedecimeerd.

Geen stop in Havannah Harbour minstens tot eind oktober !!!

Terug in de stad.
Eén keer donker, zakt de wind weg, daarom motoren we de grote, natuurlijke baai van Port Vila binnen. Hier wijst een geleidelicht, echt waar, ons de weg. Wat is dat lang geleden! Een geleidelicht “schijnt” in sectoren : als je in de witte sector zeilt, zit je goed. Zie je een rood licht voor je, moet je meer zuidelijk sturen, bij groen licht omgekeerd.

Een amper verlichte ferry passeert ons en dan zijn daar de boeien van de ingang al. Bij de “quarantaine zone” liggen een achttal boten, donkere silhouetten, de meesten zonder verplicht ankerlicht, verdorie. Tony staat op de boeg en loodst mij overal tussendoor (ik zie ze niet zo goed vanaf mijn plek aan het roer) naar een goeie ankerplek. Oef !

's Ochtends worden we gewekt door een mix van hakka en scanderende militairen (op zijn Amerikaans ?) in zware looppas. Exercisie voor dag en dauw? Hallo beschaving.

Jonas.
Hallo Hanny en Jacob ook! Meteen de volgende dag, even water bijvullend aan de steiger, op weg naar de ons toegewezen, net vrijgekomen, laatste boei klinkt het hard over het water : “Zie ik nu Genk op die spiegel ??? Hallo, Jakker “. Daar heb je Hanny en Jacob van Jonas. Toeval bestaat niet !?

Water tanken aan de steiger.

De ankerboeien liggen erg dicht bij elkaar bij Yachting World.

Bij hun aan boord ontmoeten we Wilma: zeilster, back packer, opstapper. Zij maakt een reis in de Pacific, daarvoor warm gemaakt door Hanny's blog.

Samen uit eten ? Lekker !

Terwijl we rustig ons visje verorberen, schrikken we plots alle vier op. De houten vloer davert en trilt. Een zware dame neemt iets verder plaats, lacht Tony nog.
Maar wat blijkt. We maakten net een kleine aardbeving mee. Eén van de fenomenen die Vanuatu tot gevaarlijkste land van de wereld maakt. De andere zijn vulkaanuitbarstingen, tsunami's en cyclonen.

Slachtoffer is de elektronische kassa. Geen nood wij krijgen onze rekening geschreven in het mooiste handschrift .

In Waterfront Bar and Grill met de crews van Jonas en Eye Candy.

Lokale ferry.
Ook in Vila kan je mensen van de eilanden ontmoeten. Ze komen immers geregeld voor grote inkopen naar de stad. Dat moet dan met ferries als Big Sista en Princes Marie. Overvol staat de, door cycloon Pam, verwoeste kaai, voor het vertrek. Grote kartonnen met TV's of keukentoestellen moeten ook een plaatsje op de ferry krijgen. Zou het wel allemaal veilig zijn?

Fest'Napuan. 

Na dagen van stralend blauwe “Middellandse zee” lucht, zakt de SPCZ weer over ons en kan het gieten beginnen. Dat er van woensdag tot zaterdag een festival in het park (Fest'Napuan 2019) gepland is, kan ze hierboven niks schelen. De regen blijkt zelfs traditie ! 

Om een kijkje te gaan nemen, halen we alles uit de kast. Letterlijk : lange broek, sokken, SCHOENEN, jasje, sjaaltje, paraplu's. Best wat zoeken.
Maar wij hebben het tenminste warm. Podium, beamers met videobeelden, een tent met de licht en klankmannen, alles net zoals thuis, dank zij de “bigfella sponsas”. De plaatselijke friet is laplap (gekookte manioc, zoete aardappel met kip of vis) en het bier = kava. Kraampjes zat.
We genieten van roots rockband Dropvkal. In hun muziek horen we flamenco invloeden. Maar het duo Fuego Ritano brengt het echte zigeunergeweld. De sologitarist is kleinzoon van Manitas de Plata. Hij woont in Nieuw-Caledonië, is oorspronkelijk van de regio Montpellier.

Schitterende gitaarvirtuoos, muziek à la Gipsy Kings. Eens wat anders dan de typische Vanuatu String Bands.



Slecht nieuws.
Maar het sombere, koude weer weet van geen wijken.

En ook op Jakker zakt het moraal want er komen verontrustende berichten van thuis. Super bompa (mijn pa 96 jaar oud) is in het ziekenhuis opgenomen. Het gaat niet goed met hem. Op onze Whatsapp Familie groep flitsen berichtjes van mijn broers en zussen, neven en nichten over de halve wereld tot bij ons. Elke ochtend ben ik bang om ze te lezen. Bang afwachten. Wat kan ik doen?

 

Additional information