Positie : South-Tarawa, Bikenibeu : 01°22,236 N, 173°06,833 O.

 

 

De Subaru Forester is onze wagen voor een dag, met “het stuur aan de verkeerde kant”, flauw grapje uit onze jeugd. Na bijna twee jaar voetganger in landen met linksrijdend verkeer verrassen de auto's ons eindelijk steeds minder. Zelf rijden blijkt nog makkelijker, vooral op dit eiland met slechts één weg en om de haverklap een verkeersremmer, zodat busjes en auto's zich in een lange slang verplaatsen. Gewoon volgen maar.
Ons plan voor vandaag : we doen de WOII tour én we gooien bier, cola en diesel in de koffer. Het weinige fruit (bananen en een enkele papaya) en groenten (een piepklein zakje met nog kleinere tomaatjes en wat Chinese kool) te koop in stalletjes langs de weg, hoe duur ook, het is van ons.

 

Slag om Tarawa.
Maar eerst WOII en meer bepaald de Slag om Tarawa. Een bloedige strijd tussen de Japanners, die Tarawa in bezit namen en er een onneembare vesting van maakten twee dagen na de aanval op Pearl Harbor, en de Amerikanen die het eiland wilden bevrijden in november 1943.
Vooral de regio Betio (hoofdstad) was door de Japanners zwaar versterkt met bunkers, kanonnen en loopgraven. Ze richtten er hun commando centrum voor de Gilbert eilanden in.
De groots opgezette Amerikaanse landing met amfibievaartuigen, hun eerste grote strijd in de Pacific, mislukte doordat de leiding het niet nodig achtte degelijke informatie over de tijverschillen in te winnen. De landingsvaartuigen liepen vast en konden niet meer voor of achteruit door het extreme lage tij. Vele jonge Amerikanen lieten hun leven achter het rif, op het strand, in het water ,een makkelijk doelwit voor het vijandig geschut. Maar dank zij de enorme  Amerikaanse machtsontplooiing van 17 vliegdek-, 12 oorlogsschepen, 8 zware en 4 lichte cruisers, 66 destroyers, 36 transportschepen en 35.000 soldaten konden ze de goed voorbereide Japanners haast tot de laatste man verslaan.
5.700 mensen sneuvelden voor dit piepkleine eiland (3,5 km lang en 300 m breed) : 4.690 Japanners en Koreaanse dwangarbeiders , 1.113 Amerikanen. 3 dagen duurde de strijd.
750 I-Kiribati lieten het leven gedurende de ganse oorlog.



Kanonnen.
Veel kanonnen en bunkers vind je niet meer op Zuid-Tarawa en overal stinkt het naar pis. Maar onder een strakblauwe hemel proberen we ons even voor te stellen hoe het moet geweest zijn, onder vijandelijk vuur landen op een prachtig palmenstrand waarbij een doorsnee mens enkel aan vakantie kan denken. Zinloze oorlog.

Weer zo speciaal Kiribati : nog vorige week was het park, bij deze bunkers en kanonnen behorend, verlaten. Vandaag is elk strookje land ingenomen door feestvierende families. Kerst en nieuwjaar zijn heilig. Overal tentjes, matten , kookvuurtjes, reuzengrote geluidsboxen.
Oudejaarsavond waait het (net als in België) voor ons te hard om naar de wal te tuffen. Oud op nieuw vieren we dus gewoon op Jakker, al “Vlees en Bloed” binch-kijkend.


Zeilrace.
Eén januari gaan we een kijkje nemen bij de aankomst van de zeilrace. Nee, niet de beroemde Sydney-Hobart race.
De boten met outriggers zijn zelf gebouwd, geen carbon maar zeilen van plastic zakken. Het gaat er daarom niet minder serieus aan toe. Dat bewijst de prijsuitreiking met envelopjes met inhoud voor de winnaars .

In de maneapa ernaast is ook wat aan de gang. Veel volk op de matten en een man die met luide stem dingen omroept. Dichterbij komend snap ik het plots. Nieuwjaarsdag, geen traditionele dansen maar kienen. Nog een erfenis van de Engelsen ?

 

EEN GEZOND, GELUKKIG, TOF 2018 !

 

Additional information