Schrikkend van de reacties die ik krijg, moet ik hier onmiddellijk, een geruststelling de wereld insturen, vóór de collectieve bezorgdheid om ons een aantal mensen belet een oog dicht te doen op deze prachtige midzomernacht. 
Ons gaat het echt erg goed. We zeilen al 54 uur, weliswaar aan een slakkenvaartje (we legden 120 mijl af op die tijd). Het was ons daarom toch allemaal begonnen, niet ? Het is in tijden niet zo rustig geweest aan boord, zelfs niet op anker en we kunnen gewoon koken en afwassen, lezen en schrijven. Er moet wel steeds iemand wacht lopen, uitkijken dat we niet op het rif geraken en om de paar uur overstag gaan. Ook 's nachts. Maar we slapen prima al is drie uur slaap onderbroken door drie uur waken wat vervelend en zijn de nachten buiten flink koud, we hebben de slaapzak uitgehaald. 

Het allerergste, voor ons : we zitten met onze neus (op 600 m afstand), de hele tijd watertandend, op de prachtige lagunes, eilandjes, witte stranden, enige heuvel van Aitutaki te kijken. Zouden er zo graag gaan wandelen. Dit eiland, met een naam als uit een roman van Astrid Lindgren, steekt echt wel de middenvinger naar ons op. 
De wind is nu zuid-west, nog niet voldoende zuid gedraaid dus, de ankerplek nog erg onaangenaam, we zijn dit namiddag even gaan uitproberen.
Daarom gaan we onze derde zeilnacht in, de geur van vuurtjes en verbrand sandelhout drijft naar ons toe. Avondrood kleurt de langste nacht van het jaar.