Na ons anker intermezzo, terug in de marina, gaan we verder met het vertroetelen van ons teakdek. Laat ik daar eens, voor de geïnteresseerden, wat meer over vertellen. Toen we in 2008 op zoek gingen naar een “vertrekkersboot”, liepen we rond met wat beelden in ons hoofd. Daar hoorden een teakdek (we hadden gelezen : af te raden voor de tropen) en o.a. een rolgrootzeil absoluut niet bij.
Wat blijkt nu : onze Jakker is trotse bezitster van beiden. Wat doet een mens als hij verliefd wordt? Ook inzake boten maakt liefde blind.

Iedereen weet : een teakdek is zonder twijfel mooi en veilig (antislip) maar vooral niet milieuvriendelijk. Tropisch hardhout gebruiken voor een dek, not done. Daarenboven is de tropenzon, lees : zijn de uv stralen, nefast voor het hout. Erop lopen als de koperen ploert schijnt, is als wandelen over gloeiende as. Je verbrandt gewoon je voetzolen. Ook ín de kajuit is het warmer door het teakdek, zegt men. En er is, zeker in de tropen, meer dan wat water en zeep nodig om het teak te onderhouden.

Wij zitten er dus mee. Na al die jaren (20) steken de rubberstroken op sommige plekken zeker een paar mm boven het hout uit. Schrobben deden we nochtans altijd met een zachte borstel en beperkten we tot een minimum, het hout is gewoon weggebrand.


We willen dit aanpakken. Kopen een schuurmachientje in de Brico in Papeete en gaan aan de slag. Geen erg inspannende job, het machientje doet het werk, maar het vordert traag . Zelfs als de zon niet echt schijnt, loopt het zweet in straaltjes van je gezicht. Hoed, stofmasker en uv shirt maken het zeker niet aangenamer en boot en mens verdwijnen onder een dikke laag zwart stof. 
Na een paar dagen is het dek geschuurd. Nu de zwarte smurrie wegspuiten, als er tenminste weer water is op de steiger. Morgen hopelijk. Dan het teak reinigen met “brightener”, nog twee keer oliën en klaar.

Besluit : ons teak dek, in uitstekende staat, kan nog vele jaren mee. Een noodzakelijke volledige vernieuwing, waar we ernstig rekening mee hielden, blijkt niet nodig !