Roeiers.
Regen, regen, regen.
Af en toe zie je zelfs de overkant van de baai niet. De prachtige pieken van Moorea, totaal verdwenen. Wat een afknapper voor de vakantiegangers op het cruiseschip "Paul Gauguin" !  Dan ben je al eens een week of twee in Frans Polynesië...

Om te trainen voor de va'a regatta (vlerkprauw regatta) in november is dit wel goed weer. Zo gauw de zon er even doorkomt, zien we de crews heen en weer roeien in de lagune. Om de paar slagen een luide kreet "Hup", nog één slag en dan verwisselt de peddel van hand. Geluidloos glijden ze aan hoge snelheid door het water.
Als er ons iets van Polynesië zal bijblijven zijn het wel deze snelle soort skiffs met outrigger, zo sterk verbonden met het ware wezen van de mensen hier.

 

 

Kleine wasjes, grote wasjes.
We vangen tijdens deze regenperiode genoeg water voor een heel wassalon. Maar de droogkast is kapot. Ik wacht dus nog een dag of twee en kan me dan eens goed laten gaan. Ben zelfs gaan rommelen in onze schaarse winterspullen en steek een paar T-shirts met lange mouwen en mijn winteranorak in het sop. Kwestie van goed voorbereid naar huis  te gaan.

 

Wat vind je van mijn blitse wasbord, made in China? 

Nu de zon opnieuw schijnt, hebben we ook weer zin om te varen. Dit keer net om de hoek naar Baie de Cook. Vreemd : zo heet de baai waar Cook nooit aanlegde.

Baie de Cook vanuit zee.

Op zee zien we een "nest" van een zestal bootjes dichtbij elkaar....dat kennen we intussen. Observation des Baleines ! We sturen Jakker daarheen en ja, weer een mama bultrug met "kleintje". Lang nadat de excursiebootjes naar huis zijn, blijven we ronddobberen, motor uit, gewoon drijven en kijken.

Baleines.
Telkens duikt "baby" eerst op met een enorme "pufffff".  Als je hem al groot vindt, dan komt mama even later tonen dat het nog veeeeel groter kan. Wat een enorme rug. Er is een hap uit haar rugvin, die er wat slap bijhangt daardoor. Makkelijk te herkennen deze madame.
Gespannen houden we het wateroppervlak in de gaten. Horen doe je ze eerst, dan moet je snel je kop draaien om de zwarte rug niet te missen en vooral...de staart, die ze vandaag slechts twee keer tonen.

Na een uur nemen we afscheid van hen, richten de boeg naar Baie de Cook.  Hier vinden we weer een ankerplek achter het rif op 3 m diepte. Adelaarsroggen en stingrays zwemmen boven het anker dat we gewoon zien liggen alsof er helemaal geen water is.  Bedoelen ze dit met glashelder?
Een schildpad houdt enige afstand maar steekt nieuwsgierig de kop boven water.

Vliegende...mieren.
Na een aantal avonden verplicht binnen zitten (door de regen) installeren we ons vandaag lekker buiten om een paar afleveringen van "Breaking Bad" te kijken.
Maar genieten kunnen we nog niet. Nu vallen er "vliegende beestjes"... mieren (?) uit de lucht. Ze vliegen lompweg in je neus, oren en ogen en kriebelen overal op je lijf. We weten niet hoe snel we binnen moeten raken.

Als het flink donker is, wagen we een blik buiten. Het is weer veilig. De kuipvloer is bedekt met vleugeltjes. Lijfjes vind je niet...waar zijn die gebleven?  Binnen in de boot?

 

In Baie de Cook.

 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com