Rondrit.
Het lijkt ons wel wat : samen met Sandra en Philippe (Ulani) een autotoertje rond Moorea maken. We hebben al veel gewandeld hier. Vooral langs de straat, die meer wegheeft van een wandelpad door een botanische tuin. Er is wel asfalt en er zijn auto's, maar wat een achteloze planten- en bloemenpracht. Daarachter heb je dan meteen de uitdrukkelijk aanwezige, indrukwekkende vulkaanpieken. Deze ene straat/weg rond het eiland volgen we vandaag. 

 


La Montagne Magique.
We vliegen er meteen in met een bezoek aan la Montagne Magique. De weg, die naar een uitkijkpunt leidt, is in beton en erg steil. Dat weten we. Wat we niet weten : verboden voor (huur) auto's! Moedig pakt Philippe de helling met onmogelijk hoge verkeersdrempels en haarspeldbochten aan. Af en toe een harde "boenk" (bodem van auto op beton), slippen van wielen, geur van rubber en dan...gaat het echt niet meer. Nu snappen we ook wel dat er enkel 4x4 wagens ons zijn voorgereden. Geen nood, te voet gaan we verder en worden beloond met een prachtig, zij het mini-zicht op onze boten, omgeven door het ondiepe, gevaarlijke rif. Onthou dit beeld even, straks heb je het nodig. 

 



Het diep blauwe water zijn de geultjes, daar kan je varen. Achter het witte buitenrif is de open zee waar de bultruggen zwemmen. Jakker is tweede boot van links.

 


Op blote voeten, makkelijker dan met teenslippers, lopen we helemaal terug naar beneden, de auto aan Philippe overlatend.

Verder gaat onze tocht, langs de enige weg die een stukje in land voert, naar het Belvedère (valt wat tegen, de zon verstopt zich), de archeologische platforms, de ananasplantages, het strand...Moorea is echt mooi.

 

 Ananasplantage.


Philippes adrenaline tocht.
Afsluiten doen we in stijl met happy hour op het terras van het Hilton resort. Terwijl we ver op zee weer de zwarte gedaanten en ademfonteinen van de walvissen ontwaren.
Nu snel, voor het donker is, terug naar het haventje van Papetoai waar onze dinghies wachten.
"Hier laat je best geen auto achter," waarschuwde de verhuurder ons. Banden worden kapot gestoken, autoradio's gejat. Sandra gaat daarom ons autootje een paar kilometer verder veilig parkeren bij het Intercontinental Resort. Terwijl wij terugvaren naar Jakker haalt Philippe haar af met de bijboot.
Maar...tijdens de schemering zie je de vaargeultjes tussen het rif al niet meer. Stroming, wind en duisternis spelen onder één hoedje. Na een paar harde tikken met bootje en motortje op het scherpe rif, geeft Philippe zijn poging Sandra van de steiger te plukken op. Zijn krachtige lamp blijkt toch niet zo krachtig dat je de onverlichte stokken, die de geul aangeven, makkelijk ziet. Hij vindt de weg tussen en over het messcherpe rif niet. Kan nog net naar Sandra schreeuwen dat hij terug naar het dok in het stadje vaart.
Moeizaam, van stok naar stok, raakt hij terug tot bij ons. "Ik haal nu Sandra op bij het dok, " roept hij, "de auto moet dan daar maar onveilig overnachten! " Wie had kunnen vermoeden dat hij ook op dit volgende stuk, zeer vertrouwd want al vaak gedaan , nog een paar keer vast zou komen te zitten. De stroming, die hij niet kan zien, trekt hem op het rif terwijl hij wanhopig naar het haventje zoekt. Pas als Sandra de lichten van de wagen ontsteekt, kan hij de ingang vinden. 


Auto goed bewaakt.
Wat later krijgen we het telefoontje : "We blijven in de auto slapen. Te gevaarlijk om terug naar de boot komen! Doe zeker geen poging om ons te komen halen. "

En zo komt het dat we de volgende ochtend om 7 u al in de supermarkt rondlopen. We konden het niet over ons hart krijgen, zelf uit te slapen, terwijl onze vrienden in een kleine wagen overnachtten. In alle vroegte komen we al met onze dinghy bij hun aan.
We hebben de wagen nog tot 9 u én er is een grote Champion op een half uurtje rijden. Als je dit samentelt, weet je zeker hoe dit verhaal afloopt. Inkopen doen ! Fantastisch als je een autokoffer hebt om vol te laden. Alhoewel in een Hyundai Getz...

 Conclusie : in het donker tussen riffen is een mens, zelfs uitgerust met sterke lamp, quasi blind. Niet doen.

En ook : we hebben zoveel hulpmiddelen aan boord, wat baten die als je ze in je haast niet meeneemt : draagbare VHF- radio, tablet met GPS en kaart, telefoon...
Wijze les voor ervaren zeilers! Gelukkig valt de schade mee.

Gonzalo.
Terug thuis en facebook nakijkend lopen de eerste foto's binnen van de rampzalige gevolgen van orkaan Gonzalo, op St. Maarten in de Carieb. 37 boten gezonken en/of volledig vernietigd...vreselijk. Zijn er bekenden van ons bij?

Het zet ons weer aan het denken hoe kwetsbaar we zijn. Stilletjes bidden we om een cycloonvrij seizoen in Frans Polynesië dit jaar (december - april) .

 

 Oostkust,  Sofitel Resort. 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com