Om eten bedelende honden, we kennen het fenomeen. Katten, rond je benen strijkend, bedelend om een brokje, een vertrouwd plaatje. Maar vissen die, van zodra je in het water springt, naar je toe komen zwemmen, bedelend tegen je masker tikken, omdat ze zo gewoon zijn gevoerd te worden en helemaal niet meer bang zijn voor mensen, dat zagen we nog niet vaak.

Helemaal bizar wordt het bij grote vissen, die als gevaarlijk beschouwd worden, zoals pijlstaartroggen.
Hier in Frans Polynesië wordt er overal in de buurt van de resorts gevoerd, ten behoeve van de toeristen, die de vissen dan van dichtbij kunnen zien. We zijn ertegen, dieren vergeten hun natuurlijke angst voor de mens...dit kan voor hen gevaarlijk zijn.
Maar tegennatuurlijk als het is, we willen dat hallucinante schouwspel toch ook niet missen.

Wij dus al vroeg, voor de toeristenboten er aankomen, op weg naar de roggenvoederplaats dichtbij het Intercontinental Resort in Moorea. Van ver horen we Seppe (Nautilus) al wenen. Op de rug van zijn papa zittend, wordt hij belaagd door een viertal roggen die echt op hem "kruipen". Niet leuk voor een ventje, een stuk kleiner dan de vissen zelf.

Jen (Rewa) heeft wat stukjes vis bij. Je geeft die aan de roggen als aan een paard, op je uitgestrekte hand. Alleen, in het water moet je dat stukje vis wel wat vasthouden, anders gaat het wegdrijven, dus kan zo een gulzige rog toch wel even in je vingers bijten. Het voelt aan als een hond die niet doorbijt. Normaal bestaat hun menu uit schaaldieren.

Buik tegen buik met zo een "platte vis", raar gevoel. En hun huid voelt zo zacht. Zou je die kunnen beschadigen door hen te aaien? Dingen die ik dringend moet googelen.

Eén ding merken we wel duidelijk. De zwartpuntrifhaaien zijn een stuk schuwer. Blijven op een afstandje.  Al komen ook zij met honderden naar deze plek als er vis verdeeld wordt.

 

 

 

 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com