Geld hebben we nodig. Dollars. Enkel in een paar winkels in Bocas kan je met kredietkaart betalen, de andere vragen cash.  Dus wij naar het kastje in de muur. Ja, zo een ding hebben ze hier ook. Eén ATM machine en één bank.

Maar de laatste dagen gaat het goed fout. Er komt geen geld uit de schuif. Eerst lijkt alles normaal te gaan, ik druk de juiste toetsen in, tot plots de transactie afgebroken wordt. Ok, dit gebeurt vaker. Proberen we gewoon later nog een keertje.
Maar, en dit is nieuw voor ons : het bedrag gaat wél van onze rekening. Op een avond maakt Linda er ons attent op.  Wij controleren en ja, hoor, onze rekening is behoorlijk "lichter"... terwijl onze portemonnee niet dikker is.
Oeps.  Blijkbaar doet de storing zich in heel Panama bij de ATM machines voor. Problemen na een update of zo??!!  Dat is de uitleg die we krijgen. Er moeten heel wat gedupeerden zijn. Schrale troost.

We krijgen dat geld wel terug, verzekert onze bank ons. We moeten er echter wel wat voor doen! Betwistingsdocument downloaden, scannen, printen, invullen, opnieuw scannen en verzenden. Makkie ? Maar wij hebben nu eenmaal geen kantoortje waar de apparaten mooi op de kast staan. Nee, voor ons is het weer eens in de achterkajuit alias berging duiken. Tassen met duikmateriaal, duikflessen, emmers, grabbag, alles moet eruit, doorheen de smalle deur, om eindelijk bij de box met onze printer te raken.  Plasjes zweet vormen zich op de grond.
Maar...we kunnen het aan boord en hoeven niet op zoek naar één of ander "kopieerwinkeltje" aan de wal.

Een paar uur, en wat nieuwe inktcartridges later, is het ingevuld formulier verzonden. Ons deel is gedaan.

 

Zuurkool en bier.
Al de vijfde keer op rij doen Oostenrijkse Josef en Maria dit. Ze organiseren een "Oktoberfest" in hun junglerestaurant Rana Azul. Zuurkool, worsten, varkensgebraad, pretzels, appelgebak, voor alle ingrediënten is gezorgd. En dan is er natuurlijk het allerbelangrijkste : liters, ijskoud bier, een professionele dj en veel volk.
Verbazingwekkend, al dat volk, als je weet : er is geen weg 'over land' hierheen, iedereen komt per boot. Expats,zeilers en locals.

T.V.
Er is zelfs een BBC filmploeg. Een Britse Tom Waes (Ben Fogle) maakt voor Channel 5 een reportage over expats. Ze zien de party helemaal zitten, blijven tot het laatst. Drinken en dansen met ons mee en ondergaan de kater de volgende dag.  
In januari 2014 wordt dit uitgezonden in de UK. "New lives in the wild" zal de serie heten.  Misschien zie je me ooit ergens in zo een filmpje voorbij dansen. Mijn nieuwe heup heeft trouwens de test perfect doorstaan.

Geef maar gas!
Gelukkig hebben wij geen kater en vertrekken maandagochtend vroeg naar Bocas....of dat is toch de bedoeling. Maar als ik gas vooruit geef om het anker uit de grond te trekken...gebeurt er niks. De gaspook zit helemaal los. Gaskabel over?  In vrijloop komen we langzaam van ons plekje weg.  Bocas halen we toch wel. Tony zet binnen, met wat touwwerk, de motor op 1400 toeren. Maneuvreren zal veel moeilijker zijn, zeker als er wat wind staat.
Nog iets erbij om te fiksen. Onze to do list wordt steeds langer.

Plannen.
Maar eerst doen we het belangrijkste. We halen onze grote bestelling, die we plaatsten bij West Marine, op. Tony deed huiswerk in België. In de States bestelde hij een hoop noodzakelijk dingen voor onze tocht naar de Pacific. Want inderdaad, als je het nog niet wist.  We plannen wel degelijk onze trip door het Panama kanaal ergens in februari. Hopen in april in de Galapagos te zijn en van daaruit verder te varen voor de grote overtocht naar de Markiezen. Eerst komen de kinderen en kleinkinderen op bezoek. We houden je op de hoogte.

De mensen van Bocas Marine brengen de vier nieuwe batterijen tot binnen in de boot en nemen de oude mee. Fantastisch, kunnen wij onze rug een beetje sparen. Die loodzware krengen krijg ik amper een paar centimeter van de grond.  

Als we ook nog het grootste gedeelte van de oesters en de rest van wat er op ons kunstmatig rif (Jakkers onderkant) groeit, afsteken, hebben we 's avonds toch wel een cocktail verdiend, samen met Hans en Linda, in één van de vele waterfront cafétjes van Bocas.

 

Met pak en zak, klaar voor het laatste stukje van de reis.

De lancha (snelle open boot) van Josef, met al de inkopen voor het jungle restaurant én onze bagage, neemt de laatste bocht en daar ligt Jakker, mooi te wachten. Doodmoe, door de nachtelijke busreis die we enkel overleefden uitgedost als poolreizigers, en uit ons doen, door de voor ons ongewone, vochtige hitte, hijsen we onze rugzakken aan boord en overzien de ravage.
Heeft men een confetti-kanon boven Jakker afgeschoten? Ons dek is bedolven onder licht- en donkerblauwe piepkleine plastic snippertjes. Dat is alles wat er overschiet van het goedkope zeil dat we over het dek spanden. Dekzeil : duidelijk niet opgewassen tegen de felle tropenzon.
Tony ziet meteen dat onze Panamese gasbus, die met een slot vasthing, gepikt is. En twee van onze langste zeiltouwen (de spival en het touw om de genua op te rollen) zijn zomaar overgesneden bij de klem. Al onze andere spullen zitten zorgvuldig onderdeks opgeborgen, maar die touwen kan je niet zomaar wegmoffelen.

Teleurgesteld en boos wagen we ons naar binnen. Daar is, buiten een klein beetje schimmel, alles in orde. De bakken azijn hebben hun werk gedaan.

Zo, nu kan het opruimen beginnen. Duikflessen, jerrycans, Jak, buitenboordmotor...alles moet weer aan dek. Werk genoeg, maar fut hebben we niet meer. Op deze plek in de mangroven komt ook geen zuchtje wind, dus eerste opdracht : we moeten hier weg zien te komen en naar open water verhuizen. Zonder bijboot lukt dat niet.  Maar Hans en Linda (Baros) vormen ons welkomst comité hier bij Rana Azul. Zij wagen zich tussen de insecten en in de laaghangende takken van de mangroven om onze touwen los te gooien. Hans gaat met een hamer de zeepokken op onze ankerketting te lijf en op onze eigen motor, met een schroef "ingepakt in aangegroeid koraal" komen we toch nog langzaam van deze plek weg.  De schroef schoonsteken is voor later, het water stikt als gewoonlijk van de kwallen.

Werken aan de ankerketting.

 

We voelen ons al een stuk beter nu een zacht windje door Jakker kan waaien. Helemaal perfect is het als we bij Linda en Hans kunnen aanschuiven voor een lekkere spaghetti en de nodige biertjes.

We zijn weer thuis. Er is niks veranderd, of toch? Klinken de brulapen nu nog dichterbij dan we ons herinneren?

 

 

Regenachtige dag in België. Perfect om de twee meest recente fotomapjes van Bocas del Toro (Panama) te plaatsen.

Bocas deel 2 en Bocas deel 3.

 

 

 

Een minder leuk onderdeel op het programma van onze reis naar huis, is mijn (Jaklien) linker heupoperatie, vijf dagen geleden met succes uitgevoerd. Aan mij de taak om nu rust en oefening zo af te wisselen dat die heup mooi geneest en weer krachtig wordt om onze zeilreis verder te zetten.