"Dit noemen wíj nou champagne zeilen", klinkt Hans (Baros) aan de radio. Gelijk heeft hij. Nadat we om 6 u het anker uit de grond van Portobelo sleurden en nog vlug een foto van de Cyan maakten, hezen we meteen de zeilen. Sindsdien lopen we vlot 6 knopen over de grond. De wind iets voorlijker dan dwars. Een comfortabele golfbeweging. Zo krijg je het niet vaak gepresenteerd.

Hans hoopt dit de volgende 100 mijl zo vol te houden en dan is ie al content. Het weerbericht voorspelt immers dat de wind zal wegzakken hoe dichter we bij Bocas del Toro komen. Maar nu genieten we ervan zolang het duurt.

Een lekker visje vangen is blijkbaar té veel gevraagd. Een mens kan niet alles hebben.

Ik ga al om 18 u te kooi en het lukt me nog te slapen ook. Tony is al aan zijn tweede wacht bezig als  hij de motor aanzet. De wind is op!  We gaan geen 2 knopen meer vooruit. De wind komt ook niet meer weer...totdat hij vergezeld gaat van bakken water. We zijn te laat met het plaatsen van de wateropvang, maar 10 liter scoren we toch nog. 

Perfect timing, als de zon weer tevoorschijn komt, bij het binnenlopen van Bocas. Niet dat dat moeilijk is. We hoeven Baros maar gewoon te volgen. Zij kennen het hier.
Een dolfijn steekt even zijn kop boven water, welkom.

Een geschikt plekje vinden we in 3 m diep water. Zo kristalhelder, ik zie het anker gewoon liggen langs de boot. En daar zwemt een adelaarsrog voorbij.

Om ons heen kijkend, zien we mangroven eilanden, het verre bergachtige vasteland van Panamá en het turkoois water. Weer een zoveelste prachtige baai, met kleuren waarvan je in het grijze België enkel kan dromen.

 

 

Ik klap mijn laptop dicht, neem een laatste slok van mijn biertje. Morgen vertrekken we uit Portobelo. "Jeff, de rekening, aub? Time to say goodbye to Captain Jack's. "

"Ik denk dat jullie nog wat moeten blijven, guys!! Want, kennen jullie toevallig de gitarist van U2? Well, binnen een paar minuten komt hij hierheen...." Nee, maak dat een ander wijs. Dit geloven we niet. Maar wacht eens even. Onze Balboa valt. Er ligt wél een superjacht in de baai, de Cyan. Zou het kunnen dat The Edge...???!!!  Nu móeten we wel wachten, vooral met een dochter, hardcore U2fan.

 Thuis wacht de home made spaghetti, maar we verorberen hier een hamburger tijdens het wachten. Helemaal niet erg want Pat en Collene (Cool Change) hebben juist de klim naar Jack's volbracht en willen ook wat eten. Ook hun dochter dweept met U2.

En daar verschijnt plots het hoofd van Edge bovenaan de trap. Zijn handelsmerk (muts) gemakshalve verruild voor een petje. Hij glimlacht even naar iedereen. Is omringd door een gezelschap van wel veertien personen, vrouwen en mannen, maar vooral veel kinderen en jeugd. Namiddag zijn ze gaan duiken en het is de duikinstructeur die het gezelschap hierheen brengt. Ze nemen plaats op de banken.

Collene en ik zijn veel te timide om de superster te gaan storen. Vinden dat je die mens met rust moet laten. Maar als ze allen aanstalten maken om op te stappen, regelt Jeff nog vlug een fotootje met Edge tussen ons in.

"God bless you", nog twee kussen (ons fototoestel is te traag voor díe foto) en weg is hij. Wat een manier om afscheid te nemen van Portobelo !

 

 

In Sabanitas stappen we van de express bus uit Panama City. Op de schermpjes in de bus, speelt de film over de lotgevallen van een familie tijdens de tsunami ramp. Vader en zoon hebben elkaar net gevonden.

Een half uur later zijn we, zwetend en half platgedrukt, terug in Portobelo, mét onze aankopen. Twee zware rollen plastic en canvas voor een nieuwe buiskap.

We hadden een zalige tijd in de stad. Allemaal dank zij Jack (Tin Hau), die nu in Panama City woont. Hij pikt ons op bij de immense busterminal annex mega shopping mall. Om elkaar daar te vinden, niet simpel.

Eerst maar eens Linda en Yannick (Baros) naar hun hotel gebracht. Ook zij bezoeken de stad.

Vervolgens moeten we beslist kennis maken met de "Berg" Cerro Ancon,  Jacks habitat. Hij kent er een leuk eethuisje, middenin een weelde aan tropische planten. Schitterende locatie, lekkere lunch. We zien prachtige vogels, maar de mono tití aapjes laten zich door de bananen niet lokken. Toen wist ik nog niet dat 's namiddags twee zulke, tamme  exemplaren in mijn nek zouden komen kriebelen. Huisdiertjes van Jacks buurman. Deze "monstertjes" brengen een soort klikgeluidjes voort. Je reinste tekenfilm figuurtjes.

 

In de prachtige Amerikaanse houten huizen, anno begin vorige eeuw gebouwd voor de hogere legerofficieren, wonen nu burgers. Wat een plek om je thuis te noemen. Op het terras zit je op de eerste rij te kijken naar de woekerende jungle in de kloof. Het ons beloofde wild life houdt ons eerst flink in spanning. Maar vóór we vertrekken hebben we ze allemaal aangevinkt. Wilde herten. Heen en weer rennende knaagdiertjes verwant aan de capibara. Toekans, vuurvliegjes, zwarte kikkertjes, met een huid als de lakschoentjes uit mijn kindertijd. 

 

De oude stad doet ons sterk aan Havana denken. We rijden een stuk langs het kanaal. Zien de Pedro Miguel sluizen, de brug van de Americas. Via de Causeway rijden we naar de Pacific en genieten van een biertje bij de Flamenco Jachtclub. De skyline op de achtergrond...Miami!? Cultuurshock, jazeker, Karen.

We vergeten onze boodschappen niet. Vinden bij El Tapiz net wat we zoeken.

Na het etentje bij een echte Italiaan, slapen we lekker midden in de jungle ín de stad. 's Nachts zijn er de vreemde schuifelende geluiden van dieren. Welke dieren? Om half zes ontwaken we in een volière. Er valt niks meer te slapen. Dus opnieuw op het terras beestjes kijken.

We doen nog een ochtendwandeling, klim naar de top van de berg, waar de enorme Panamese vlag wappert. Met de prachtige vergezichten nog in ons hoofd, nemen we de bus terug naar ons Jakker "huis".

Dank je, Jack, voor je tijd, je bed en je deskundige info over de stad. We spreken af in Bocas del Toro.

Morgen, zaterdag 6 april, hopen we, samen met Baros, te vertrekken voor de 155 mijl erheen.

 

 

Ons leventje in Portobelo bestaat niet enkel uit duiken op het vliegtuigwrak, tussen mooie koraalpartijen. Of exploratie van de rivier. Het is niet altijd skypen, via Captain Jack's wifi. Of lezen, even geen e-reader, maar nen echten Humo vers uit België via Greet, zus van Linda (Baros).

Altijd zit er die "te doen" lijst in je achterhoofd. We pakken nog een keertje het roestvrij staal aan. Heb het mengsel van kaarsjes en baby olie gebrouwen, info van Karen and Dick's sail away blog, Butterfly and Barnacle. Dank je, Joris, voor de tip. Afwachten nu of het wonderspul zo goed beschermt.

Water halen wordt lastig.  Einde van het droge seizoen. Tijdens de korte regenbuitjes vangen we zelf genoeg om " één keer je tanden te poetsen". Maar de broers aan de steiger bij de "muziekschool" verkopen ons af en toe wel wat, als tenminste hun kraantje niet droog staat.

We hebben een kluif aan het zoeken naar de dichtstbijzijnde firma die ons reddingsvlot officieel kan herkeuren. Vinden het : in de free zone van Colón. Captain Jack, die in die zone binnen mag, zorgt dat het zware ding er geraakt. Op één dag is alles gefikst. Even slikken bij de ontvangst van de factuur. Voor die prijs heb je een vlucht heen en weer naar huis. Maar die dingen kosten nu eenmaal geld. Wat is je veiligheid je waard?

Volgende opdracht : naar Panama City op jacht naar nieuw (venster)plastic (begint overal te scheuren) en canvas voor onze buiskap.