Maar eindelijk, eindelijk kunnen we wat afvallen, wordt de koers meer comfortabel en neemt de tegenstroom af in sterkte. We naderen Bonaire. Het is bijna donker.

Dan zie ik het licht bij Noordpunt en doemen de "bergen" van Bonaire voor ons op. Zoals steeds als je land aanloopt, kijk je best gewoon achter je en droom je wat weg. Met een snelheid van zo een 6-7 knopen ( 11-13 km per uur) en steeds je blik op het aan te lopen land, lijkt het alsof je er nooit zal raken. En toch ronden we dan, met enorme achteropkomende surfgolven, om 1 u de kaap. Onder de beschutting van het land zijn het nu nog 10 zeemijlen.

Maar verdorie, we krijgen echt niks cadeau. De bijna volle maan die ons pad zo mooi bescheen, verdwijnt achter dikke wolken. Het zal toch niet waar zijn! Jawel, er ligt nog een laatste fameuze squall klaar. We zijn nu bij Kralendijk en moeten hier wél een vrije mooringboei gaan pakken. Ok, we waren hier vorig jaar ook al en weten waar ze ongeveer liggen...maar nu is het pikdonker en door regen en wind zien we niks meer. We moeten echt vechten tot het "gaatje", vinden dit niet eerlijk meer. Dju toch ...Tony kan veel aan, maar als hij dat zegt...We wachten af, houden de neus in de wind. Ooit moet die bui ophouden. Ja, doet ze ook, vóór Karels bar, daar ligt de laatste boei in het rijtje, altijd vrij want: te mijden, als het je bedoeling is te slapen. De discotheek lijkt gewoon verhuisd naar je kajuit. Maar vannacht regent het, eindelijk een geluk bij een ongeluk.
Feilloos pikken we de boei op en beleggen de touwen. Een high five ...we did it.

Terugkijkend : het was de meest fantastische zeiltrip, 4 dagen op rij liepen we steeds tussen 7 en 8 mijl per uur. En dat met amper zeil, zo klein moesten we reven. Nooit voorheen konden we dat zolang aan één stuk volhouden, aan de wind. Als dagtocht onvergetelijk. Nu, heel tof maar ook heel vermoeiend. Die klote tegenstroom van 2 tot 2,5 mijl per uur (het was ook bijna volle maan - sterke stroom dus) , de ganse periode, die heeft ons murw geslaan. Frustrerend, zo hard lopen en niet vorderen. Als tegen de richting op een rollende band willen vooruitkomen.
120 mijl meer hebben we op die manier mogen "genieten".

Maar we zijn het ongemak alweer vergeten. Lezen een kort bericht van Anne en Markus van de Flow, die met 5 m hoge golven en 35 knopen wind en met Debby (tropical storm) in de clinch, op de Atlantische Oceaan zeilen, op weg naar de Azoren.
We maken ons zorgen en prijzen onszelf gelukkig veilig aan de boei te liggen.

 

 

 

P7022010_02-07-2012