Woensdag 4 april

Tien poten.

We zijn weer eens bezweken. De vissers, die met hun langoesten langszij kwamen roeien, keken zó beteuterd toen we : "Nee" riepen. Vooruit dan maar, tenslotte is 5 dollar geen geld. Voor hen echter een fors bedrag. Nu het lobsterseizoen voorbij is, kunnen ze enkel aan ons, zeilers, wat bijverdienen.

Dus steken twee enorme langoesten in één emmer en een toegift van twee kleinere (voor wat kleren)  in de andere. Ze leven nog. Natuurlijk, die beesten gaan niet zomaar dood voor ons plezier. Kop, sprieten, tien poten...het steekt allemaal buiten de emmer. Als je eentje oppakt, bij de sprieten, en het staat hem niet aan, dan klapt hij met kracht zijn volledige staart, met kleine mesjes, helemaal naar binnen tot tegen zijn kop. Als je daar tussen raakt.

 

Kookpot.
Hoe help je die beesten nu, zonder veel gedoe, naar de andere wereld? Ik bespaar je de details, wil liever geen boze comments van dierenliefhebbers. Maar ik kan je verzekeren dat het toch niet zo simpel was als het : "Je steekt de lobster met de kop eerst in het kokende water" uit de kookboeken. Om te beginnen heb ik niet zo een enorme kookpot. Vervolgens heeft een langoest ook geen, met elastiekjes samengebonden scharen, maar lange sprieten...waarmee je ze kan oppakken, ja, dat wel. Maar hoe krijg je ze dan 'kop eerst' in de pot? Niet dus. Enkel met die in het kokende water wild klappende staart eerst, zeker. Geen goed idee.

In ieder geval 's avonds hebben we twee lekkere staarten op ons bord. Langoesten Belle Vue ! En nog genoeg over voor de twee volgende dagen. Curry van langoest, langoestencocktail, soepje van langoest....

Maar, je hoort het goed, nu even niet meer ! Onze cholesterol heeft een ferme boost gekregen.

 

Donderdag 5 april.

Mooie Cayo Cuervo.
We liggen in het midden van de lagune van Cayo Cuervo, omringd door rif en mangrovebossen. Sinds we zondag uit Cienfuegos vertrokken, is dit de eerste écht mooie cayo.

Het weer blijft uitermate kalm. Vriendelijk golfjes maar ook weinig wind. We motoren veel om onze bestemming te bereiken. Maar als de windmeter richting 10 knopen schiet (toch geregeld) leggen we onze herriemaker het zwijgen op en daalt een zalige rust over Jakker. De zeilen omhoog. Je hoort enkel het bruisen van de boeggolf. Wat verkies ik dat geluid boven het monotone gedreun van de Volvo. Je oren gaan ervan tuiten.

Calamares vaart nog steeds met ons mee. Veilig, zo met zijn tweetjes in deze immense plas, waar je ook áchter het rif de ganse dag alleen water ziet, met enkel wat 'pannenkoekeneilandjes' in de verte. Een kijkje op google earth toont wat ik bedoel.

Stechelen.
Stukken met stijle IJselmeergolfjes, gebieden waar je je op de Grevelingen waant...een heel apart vaargebied die Golfo de Ana Maria en de Tuinen van de Koningin.

Af en toe moeten we door ondiepe kanaaltjes. Soms liggen de beloofde boeien er, soms ook niet.
Af en toe vrezen we dat we dat we niet over een ondiepte heen kunnen. Dan wordt het even onrustig aan boord van beide boten. Luid worden meningen verkondigd, binnensboots" welteverstaan. Uiteindelijk hakt iemand de knoop door.

's Avonds zijn de plooien al lang gladgestreken. Lachen we gezellig babbelend in de kuip. Niet moeilijk met Emmy en Walter, hartelijke mensen van onze leeftijd en met een beetje vergelijkbaar gezin. Extra makkelijk dat het met Hollandse Emmy en Oostenrijker Walter, in het Nederlands kan .