Hé, hé, vandaag gaat het al heel wat beter hier op mijn plekje aan de kaartentafel. Ik kan tikken zonder me misselijk te voelen.
Gisteren namiddag zijn de golven beginnen afnemen. Het geboenk vooraan, alsof we vol bovenop een muur botsen, het dreigende schuim van golven ter hoogte van onze zitplaats in de kuip, de diepe dalen...het wordt allemaal minder erg. Na nog een laatste paar schuimtoppen in de kuip en in Tony's nek gaat de zee weer in gewone schommmelmodus.

 

Nu onze maag niet meer als aan een elastiekje hangt, komt meteen onze eetlust terug en ik begin te scharrelen in de keuken.

Plots een stem over de marifoon. Zeiljacht Destiny roept "other sailing vessel to my port side" op. Aha, hij heeft na de twee cargo's toch ook ons opgemerkt. We maken een praatje. Destiny vaart met een  "guys"crew van Amerika naar het Panamakanaal om haar aan de andere kant te gaan afleveren . Ze zijn duidelijk verheugd met de vrouwelijke stem aan de andere kant en stellen honderden vragen. Leuk zo een ontmoeting letterlijk "out of the blue".

 

De nacht is rustig voorbijgekabbeld. Het werd met die bijna volle maan niet donker. Uitkijk houden is dan niet bijzonder moeilijk.
Sturen hoeven we zelf niet te doen, dat weet je. Daar zorgt Pierke, de windvaan, voor. Hoe meer wind, hoe liever voor hem.

 

Zo zouden we gewoon willen doorzeilen, één keer we ingezeild zijn.
Maar het einde van de tocht is in zicht en onze enige bekommernis : niet te vroeg aankomen bij de riffen voor het eiland. Zeker niet voor het eerste ochtendlicht, dus grootzeil af en op een slakkengangetje hobbelen we verder.

 

De weergoden hebben ons een koufront op ons dak gestuurd en daarbijhorend regen en veel wind. We jakkeren verder met twee kleine zeiltjes.
De wasmachine hebben ze ook weer bovengehaald. We worden van hier naar daar gegooid en je voelt je maag als op de schommel.
Gisteravond was ik dus voor de tweede keer in mijn leven zeeziek...met alles erop en eraan...of liever eruit.
Nu gaat het al veel beter, als ik hier niet te lang blijf zitten.

 

Dat we niet alleen op de wereld zijn, weten we ook weer. Net passeerde een grote cargo die we op de AIS al langer zagen. Er moet ook een zeiler in onze buurt zitten, want hij riep de cargo op.

 

Nog ongeveer 185 mijl voor de boeg.

 


Al eens op een jakkerend schip geprobeerd op de laptop te tikken. Wel, ik ga een poging wagen.

Gisteren, toen Brigitte van de waterboot ons met volle watertanks achterliet, waren we er klaar voor. Gedag gezegd aan de Ballerina. Laatste kopje koffie gedronken bij Angelique. Nog even zwaaien en dan klokslag 12 u varen we het Spaanse Water uit. Op weg naar verre horizonten...dat is toch wat een zeiler het liefst wil.

Maar eerst is de horizon nog dichtbij. Tot aan de schemering varen we langsheen het langgerekte Curaçao. We kunnen het rustig bekijken. Met de genua op, lopen we 4 knopen. We zien Willemstad en twee afgemeerde cruiseschepen. Een aantal cargo's varen via de pontjesbrug binnen. Het noorden van het eiland is bedekt met noeste, prachtige natuur. De Kristoffel-berg zegt ons gedag.

En dan begint de grote Caraïbische plas. Meteen moet er een rif in het zeil en wordt het serieus met de golven. Met meer dan 6 knopen jakkeren we ervandoor.
De zon gaat onder met een mooie green flash. Probeert ze ons te zeggen :"Het wordt een mooie tocht" ?

Ik voel me iets minder in orde, zoals meestal bij het begin van een reis. Als ik mijn brillendoos uit de kast wil pakken, valt de hele inhoud over me heen. Meteen scheld ik onschudlige Tony de huid vol, ocharme! Inslingeren heet dat. Ik kruip dan maar in bed en kan nog slapen ook. Pas om half één word ik wakker. Tony, die schat, heeft me gewoon laten slapen.  Nu is het zijn beurt om uit te rusten.

Vandaag zetten we de dag in met een pracht van een QSO. Op open zee is het signaal meestal veel beter te ontvangen. Zo weten we ook weer dat West-Europa geteisterd is door stormen.
Morgen luisteren we opnieuw. We maakten de afspraak om dit tijdens oversteken elke dag te doen. Dan voelen we ons iets minder alleen op die uitstrekte zoute plas.

Sinds vannacht zien we immers geen schepen meer, enkel het vliegtuig van de Coast Guard is twee keer erg laag komen overvliegen. Op zoek naar drugsmokkelaars?

 

 

Koninginnehapje, spruitjes, boontjes in spekreepje gerold, lekker gebraad met champignonroomsaus.
We zijn vanavond, samen met Dia en At (Angelique II), uitgenodigd aan boord van Calamares.
Professionele kok Walter (Oostenrijker) wil ons verwennen met typisch Belgische specialiteiten. Emmy (Nederlandse) heeft de tafel feestelijk gedekt. Wat een verrassing op de eerste dag van het nieuwe jaar. Bijzonder welkom ook, nadat we weer een uur beestenwerk hadden aan het voor de zoveelste keer schrobben van onderwater Jakker in troebel water, golven en wind.

Zo gezellig was het dat we pas om 23 u weer in Jak stapten. Daar zat afzakkertje,
Slivovitz, aan het eind, zeker voor iets tussen.

Emmy en Walter zullen we later nog wel terugzien. Ze zeilen van hier ook naar het noorden. Ile à Vache, Haïti, als alles naar plan verloopt.
Van Dia en At moeten we, als we binnen een paar dagen vertrekken, afscheid nemen.  Over hun hebben we een apart verhaal.
Alhoewel we hen hier pas in levende lijve ontmoetten, hebben we het idee deze super gezellige mensen al lang te kennen.

Want een aantal jaren geleden, toen we ons serieus begonnen voor te bereiden op deze reis en op zoek waren naar info, belandden we op de site van Angelique. Sinds toen zijn we hun avonturen blijven volgen. Het zinken van hun eerste Angelique. Hun dappere besluit op zoek te gaan naar een nieuw schip en gewoon verder te varen. Hun avonturen in de Pacific, bij de koning van Tonga enz. enz.

Ze hebben het gedaan en zijn nu na hun rondje wereld na 5 jaar terug in Curaçao.

Of dat ons ook ooit lukt?