Heel stillekes is het op de Jakker. Captain is ziek. Mijn verkoudheid heeft een (on)dankbaar slachtoffer gevonden. De microobjes zijn alleen sterker geworden.  Resultaat : Tony ligt al twee dagen plat.

Wat doe ik intussen, buiten hem van de nodige drankjes voorzien en mijn Reiki kunsten op hem botvieren? Ik poets de kajuit. Paaspoets wordt kerstpoets. Met deze temperaturen weet je het toch helemaal niet meer.  Alle kastjes worden opgeruimd en met azijnwater uitgeveegd.

De kasten met kleren hebben ook dringend een poetsbeurt nodig. Maar die bevinden zich in de ziekenboeg, waar stilte moet heersen.

Echt, bloesjes en rokjes die daar een tijd hangen, verspreiden een apart zoet schimmelgeurtje als je ze weer eens aantrekt. Wat kan ik anders doen dan ze één voor één wassen? Verluchten zal ook wel helpen. Dus ik zet zo vaak mogelijk de deurtjes helemaal open.  En dan, de kast uitsponsen met azijn, las ik laatst. Het proberen waard.  Tegen de vochtige tropenwarmte is weinig kruid (schimmel) gewassen.


Wat zeur ik, jij thuis, hebt wel andere zorgen. Al skypend met Karen, krijg ik de volgende vraag voorgeschoteld : "Hier vallen kleine witte dingetjes uit de lucht...ra, ra, wat zijn het? "

Later lees ik de krant : "Vele skipistes in de Oost kantons geopend !"

Jawade! Wij vinden het hier met 27° ('s avonds) nogal wat bewolking en regen af en toe, slecht weer. Cruisers beginnen weer lange broeken te dragen.

Winter in Curaçao.
Ik weet wat ik verkies. En die schimmellucht in onze T-shirts dat hoort er gewoon bij.