Binnenkort op jouw favoriete site ..... het vervolg van onze avonturen !

Tussen haakjes : alles wel met ons, hoor! Enkel een beetje druk ! 

 

Allemaal erg bedankt voor de warme verjaardagswensen !


Ons gezapige cruisersleventje, vorige maandag in een hogere versnelling gegooid, gaat in diezelfde versnelling verder. 

Dakar-rondrit.

Zondag een Dakar-rondrit op dit superdroge eiland waarbij we het nodige stof doen opwaaien. Wilde ezeltjes, flamingo’s, papegaaien we zien het allemaal. Cactussen, miljoenen van die stekelige planten.
Gebakken vis eten bij Lac Cai waar de locals "zondag vieren". Zelfs het lokale bandje ontbreekt niet. Aan de waterkant liggen de hoge stapels conch schelpen. Overblijfselen van jaren smakelijke lambie eten, zo heet het beestje dat erin zit. De erg decoratieve schelpen mag je niet mee naar huis nemen.

 

 

PB010668 (Medium)PB010669 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 


 

 


Ezeltje.
We sluiten de safari af met een tochtje in de prachtige grotten, waar we tevergeefs proberen de vleermuizen niet te erg op te schrikken. Een ezeltje is er gekomen om te sterven. Zijn gebroken poot helemaal geïnfecteerd, overdekt met vliegen en maden.
We melden het aan de politie , ‘s avonds is het al uit zijn lijden verlost.

Mug.

Maar één diertje zal niemand die op Bonaire was licht vergeten…je draagt de sporen immers mee naar huis. Mug!
Rond deze tijd van het jaar zijn ze in ontelbare aantallen aanwezig. Op de boot vervelen ze ons vooral bij de ochtend- en avondschemering. Aan land is het echt verschrikkelijk. Je bent niet veilig in winkels en restaurants, waar ze spuitbussen anti-muggenspul op de toog hebben staan.

De mensen van de Time to Dive groep in het Belmar appartement slepen anti-muggenspiralen, kaarsen, spuitbussen aan in een poging de hele eilandvoorraad op te kopen, toch loopt nog iedereen rond met enorme rode bulten. “Witte” nieuwkomers lusten de muggen nog het liefst. Onze gebruinde (dikkere huid?) komt aan de beurt als er niks anders voorhanden is.

De grootste veldslag vindt plaats als je uit het water komt na een schemer- of nachtduik, massaal vallen ze aan op elk stukje huid. Een buitendouche nemen, quasi onmogelijk.

Mosquito-kot.

Maar de natte droom van elke mug is de wetroom oftewel het “mosquito-kot”. Het berghok waar de duikpakken, slofjes, jackets en vinnen kletsnat worden opgehangen.
Wolkjes muggen zitten letterlijk op de pakken, achter de slofjes…
Voor je binnenspurt om je pak te halen, bedenk je eerst waar je het gehangen hebt…tijd om zoekend rond te kijken is er echt niet.

Slapen is moeilijk met al die beten die ‘s avonds plots erger beginnen te jeuken. Alle zalfjes en pilletjes tegen de jeuk worden uitgeprobeerd.


Bonjnaj, Vlak Land, zo noemden de Arawak indianen dit eiland. Ik weet dat velen het zich zullen blijven herinneren als : Mosquito-eiland met een prachtige onderwaterwereld.

 


PB010684 (Medium)PB010686 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Cadeautjes
Een supergrote “Grote Barracuda” en een zeldzame naaktslak, waarvan zelfs JM de naam (nog) niet kent….twee “cadeautjes van de zee” voor mijn verjaardag. Geweldig toch.
Deze twee helpen mij de pijnlijke kaap van 60 te nemen.
Ik weet het, ik mág gewoon niet klagen over dat stomme getal. Wie kan er nu zijn verjaardag vieren op een spot als deze.

Barracuda op de Hilma Hooker.
We staan weer vroeg op vandaag. Heel even is er tijd voor een kus- en cadeautjesmoment en voor het lezen van de talloze warme smsjes van thuis en dan op naar het wrak van de “Hilma Hooker”: Bonaires duikspot nr. 43. Speciaal om de duikers te plezieren is het schip daar gelegd. Weer vertrekken we gewoon te voet, van de kant, over het eerste stukje strand met stekelig koraal, naar het diepere water. Bij het wrak aangekomen, gaat eerst één groep wat dichterbij inspecteren. Als ik opkijk, man, is me dat schrikken. Een barracuda…niet veel kleiner dan ikzelf.
Volmaakt meester van de situatie hangt hij daar, doodstil en vlakbij. Komt even kijken wat wij in ons schild voeren. JM merkt hem op, heeft zijn grote onderwatercamera bij. Knip, knip, hij staat erop.  Zo is het wel goed, denkt de grote vis. En weg is hij, met één staartbeweging, als een pijl uit een boog.  Waw!


 


IMG_0194 (Medium)IMG_0200 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naaktslak
Namiddag : een rondrit door het Slagbaai Nationaal Park. Prachtig cactuslandschap bewoond door schattige papegaaien. Maar de branding is te onstuimig om hier in het water te gaan voor een speciale duik. Mijn 25ste duik (ik heb heel wat te trakteren vandaag) op spot “Tailor Made“. JM maakt ons attent op een bijzonder mooie naaktslak. Zo een beestje zag ik nog nooit, zou het ook nooit zelf vinden, weet ik.

Na een verrassingsaperitief op Godot, met een fles bubbeltjes die ze wonnen bij een race, gaat het richting “It rains fishes”. Prima visrestaurant, met overheerlijke sushi en wat een cocktails.
Bonaire : culinair wel een verschil met de andere eilanden.  

Zeevonk
Verwend word ik ook nog de volgende dag. Want raad eens wie er nog op mijn verjaardag arriveerde ? Zeevonk! Zij hadden aan me gedacht en verrasten me met een warme knuffel en een typisch Bonaire cadeautje : een slavenhuisje.

Onvergetelijk, die dag van de gehate nieuwe voordeur.


 

IMG_0099 (Medium)IMG_0216 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

foto's van JM !



De zwarte pick-up stopt aan de stoeprand bij Karels bar. En daar zijn ze! JM en Karen. Wat een gevoel, hun weer vast te pakken. Dat is nog eens wat anders dan hun lachend gezicht te zien op skype.

En daar gaan we voor een paar weken duikvakantie. Maar eerst is het, klassiek,  Sinterklaas en Kerstmis tezamen. Wat hebben ze weer allemaal meegebracht! Memorysticks, rugzakjes, zalfjes tegen muggenbetenjeuk, lijm om Jak te plakken, andere dingen die we bestelden. Maar vooral : Hasseltse speculaas. Liefst 3 kg. Dat wordt smullen.

Na een nachtje slapen beginnen we eraan, aan dat duiken. We vervoegen de groep van Time to Dive die vanuit Vlaanderen hierheen vloog, met dat doel. Ze verblijven in een mooi appartement met een housereef, Sara's smile. Genoemd naar een jonge marine biologe die overleed aan kanker.
Want je moet weten, Bonaire: één van dé drie topduikbestemmingen in de wereld heeft het rif namen en nummers gegeven. Zo een 90-tal spots zijn er benoemd. De drop-offs zijn allemaal vanaf de kant te bereiken, vlakbij dus. Dit is echt zeer speciaal.
 
Op nr. 32 (Something Special) ligt Jakker aan een boei. Deze spot verkenden we al op ons eentje, samen met Paul (Godot). Nu gaan we voor het grotere werk.

Het is nu donderdag, en we doen ten minste drie duiken per dag. Opnoemen wat we allemaal zagen, ondoenbaar. Het huisrif is nog maar een begin en zeer de moeite, met heel papegaaivissen en prachtige koralen en sponsen. Lionfish, de vis die ontsnapte uit een aquarium en hier tot vijand nr. 1 is verklaard, wegens niet op zijn plaats, zien we meteen de eerste dag. Prachtige vis overigens, googelen maar.

Vervolgens JM spelend met een grote murene, op zoek naar een hamerhaai die achter een groepje yellow fin tonijnen jaagt, onze aandacht trekkend op heel erg kostbaar zwart koraal, duizend andere dingen uitleggend mét gebaren, die niet in de cursus staan en die we toch begrijpen.
Ons begeleidend naar duikspots waar maar enkele mensen de toegang tot het rif kennen langs  "smalle paadjes" tussen het vlijmscherpe koraal. Karen overal zijn rechterhand.

s' Avonds in bed duizelt het voor je ogen als je alles nog eens de revue laat passeren. Maar je beseft : dit is iets speciaals.


Schemerduiken, nachtduiken : het vraagt heel veel energie, maar we gaan ervoor. Jakker is enkel "ons bed" dezer dagen. Geen e-mails checken, geen tekstje schrijven! Geen tijd. JM is hier en van zijn mega-kennis van duiksites, grotten en natuurfenomen op het land moeten we nu gebruikmaken. Al de rest kan wachten...hoop ik dan maar.

Rijdend met de pick-up naar verre duikplekken doen we tegelijk aan sightseeing. Grotten met inscripties van de indianen, flamingo baaien, papegaaien, blowholes.

Maar het allermooiste tot nu toe? Het mushroom stone coral zo uit Alice in Wonderland gepikt of nee, de filmmakers deden hier inspiratie op.  Cappadocië of een kabouterdorp onder water. Fascinerend mooi!
Snap je nu dat ik je verwaarloos én onze vrienden van de NOL, die wel moeten denken dat Jakker gezonken is. Dit berichtje vanop het terras van appartement Belmar moet dus even een teken van leven zijn.
Volgende teken wellicht ergens binnen een week.