7 u ‘s ochtends. Het strand van Grand Anse, één van de mooiste beaches van Grenada.
Wij landen er met de dinghy van Zeevonk. Henk en Joke, de enthousiaste promotoren van beweging, willen ons wel elke dag komen oppikken om samen te gaan stappen. Soms kunnen we uit ons bed, soms ook niet. Soms zijn we met wel zes mensen en twee honden, soms zijn ze alleen.

Maar het is waar, op een boot beweeg je niet echt veel. Schommelen, ja, dat doen we wel. Je tegenhouden als de boot rolt van links naar rechts. En de laatste paar dagen is het weer echt erg. We moeten opnieuw alles vaststouwen alsof we gaan zeilen. In de koelkast maken heen en weer vallende potjes en flesjes zo hun eigen ritmisch deuntje. Klonk, klank!
Even van dat rollende schip af is ook al een verademing.

Maar bewegen dus.
En we zijn helemaal niet alleen op dit vroege uur. Nu ja, vroeg: de zon, pas een paar uur op, brandt al fameus.
Er zijn de vissers, druk in de weer. Soms trekken ze met wel 20 man en vrouw(en) een bomvol net naar het strand. Een andere dag roeien ze met een aantal boten een eind op zee, het net tussen hen voorttrekkend.

Er zijn de groepjes baders. Ze staan gewoon in het water, genieten van de koelte van de zee alvorens hun dag aan te vatten. Een kringetje keuvelende mannen. Een kringetje af en toe luid schaterende vrouwen, douchekapjes op het hoofd. Die zijn goed voor alle soorten water, ze doen immers ook dienst als regenkapjes!

Er is de oma met artritis die toch móet bewegen, vindt ze.

Er zijn de strand harkers, die voor een onberispelijk strand zorgen,... de bewakers van de resorts.

Er zijn de bekende joggers en wandelaars van elke dag.

En op ons keerpunt heb je de mannen die elke dag opnieuw een soort afwateringsgracht staan te graven?!

Eén ding moet wel goed in orde zijn zo 's morgens vroeg, je stem moet prima gesmeerd zijn!
Iedereen wenst je “Morning, morning”, met een welgemeende glimlach en soms komt er ook nog een praatje bij.

Met een warm hart en een, door de duik in zee, verfrist lijf, kan je de dag wel aan !