“Ja, een klein beetje achteruit. ” Tony haalt het anker op en wijst naar achter. Ik geef gas.  “How, how!!!! Stop !!!!!”
Samen met het anker komt er een ketting (niet van ons) mee omhoog. Probleem! Die ketting hebben we letterlijk opgeschept en ons anker haakt er helemaal achter. Hoe krijgen we die nu los van de vloeien. Met twee pikhaken om te duwen en een stevig touw rond de ketting, om die weg van het anker te trekken, bevrijden we ons. Oef, dat is nog goed gegaan.
De pilot waarschuwt voor antieke kettingen en spullen op de bodem hier. Die zijn er sinds de 18 de eeuw op verschillende manieren in gesukkeld. Als er veel grote schepen ankeren en proberen orkanen te overleven, heb je dat. Deze ketting was echter veel recenter, geen antiek stuk. Stom, vergeten er een foto van te maken in onze haast om ons vrij te krijgen.
Zo, nu kunnen we English en Falmouth Harbour verlaten.

Falmouth Harbour  waar we gisteren nog langs de kade van de superjachten liepen. Alle spic en span glanzende, supergrote boten uit de “boekskes” zie je er. Overal zijn zwarte mannen aan het poetsen en schilderen. Bemanningen, in obligate donkerblauwe bermuda en wit poloshirtje, manipuleren zeilen. Eigenaars, meestal oudere mannen, het soort Ted Turner, lopen een beetje would-be ongeïnteresseerd rond of praten, drankje in de hand, met gasten.
English Harbour ontvluchtten we. De horden cruisepassagiers die hier dagelijks worden gedropt, overspoelen van 9 u ‘s morgens het pittoreske Nelson’s Dock. We zijn het beu achter de typische, elke doorgang blokkerende, bleke Amerikaanse toerist in korte broek en hawaïhemd met witte sokken en sportschoenen te moeten aansjokken.
Wij weg dus.

De golven zijn nog steeds pittig evenals de wind. Op zee moeten we ook nog doorheen het wedstrijdveld van klasse A.  Heel goed oplettend, wat oploeven (naar de wind) dan weer afvallen (van de wind weg) zo laveren we tussen hen door. Zo krijgen we hen wel van heel dichtbij te zien. Mooi !

Zo snel mogelijk proberen we bij Goat Head Channel, doorgang tussen rif en land te geraken want ook klasse B komt eraan. We gebruiken onze stokoude polaroid zonnebrillen, onontbeerlijk om te varen hier. Aan de verschillen in kleur van donker naar turkoois blauwgroen kan je, als je ervaren rifzeiler bent, de dieptes lezen. We beginnen meteen te oefenen. Twee schildpadden komen even kijken, steken hun kopje boven water en duiken, geschrokken, onmiddellijk weer onder. We varen makkelijk door het kanaaltje, krijgen nog een regenbui cadeau alvorens Five Islands te ronden en de grote, prachtige baai in te draaien.

 

In de lij van Maiden Island, enkel bewoond door tientallen pelikanen en reigers, droppen we ons anker. Heel alleen liggen we in deze supergrote baai. Is er iets mis mee misschien? Als minuten later een eenzame dolfijn ons komt begroeten, besluiten we dat het hier goed is.


 

P4302054 (Medium)