Vandaag was weer een duikdag voor Karen. Dit keer met onze ‘uitrusting’, in de baai van Los Cristianos. We hebben namelijk een fles lucht van Hasselt aan boord, een slang van 10 m en een ademautomaat zodat Tony onder water werkjes kan opknappen. Alle drie zijn we onder water een kijkje gaan nemen, we laten de fles immers toch weer vullen in Las Galletas. Mooi om Jakker in het glasheldere water te zien liggen. Karen heeft geweldige foto’s genomen….maar…. eenmaal uit het water gaf het fototoestel een error melding en geen foto's.  Een andere keer dan maar.

Op weg terug naar de haven merkte Karen, die het grootste stuk stuurde, toen ze Jefke, onze stuurautomaat, even opzette, dat die af en toe serieus haperde.
Oeps, die moet wel bollen, als we de oversteek willen maken. Ok, we hebben Windpilot Pierke die het meeste werk zal moeten leveren, maar als we op motor varen, lukt dat niet.

Weer werk aan de winkel voor Tony morgen.  Vakantie?? Wie sprak er van vakantie?

 

 

 

PB071248 (Medium)

PB091257 (Medium)PB091253 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Karen ligt uitgeteld op de bank.
Moe ben je na een tweetal duiken. Het is altijd zo een gesleep met flessen, lood , trimvest. Dan je pak aanwringen en deze keer ook nog een sportief tochtje met de rib voordat je in het water ligt. Duiken het vergt wel wat van je lichaam.

Maar ze heeft heel grote groupers (zeebaarsen) bezocht die in hun huisje zaten, een holte in de lavastenen. Trompetvissen, sting rays, een mega koffervis met bolle ogen als van een tekenfilmvis.
En té-veel-om-op-te-noemen andere visjes.

Toch ook altijd een oefening in vertrouwen op een buddy die je van haar noch pluim kent. Samen met een groepje mensen duiken die je nog nooit in je leven zag.

Ze heeft het toch weer gepresteerd en kan het in haar logboek noteren.

 

 

PB081034 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Las Galletas.
We liggen nog steeds in die gezellige, kleine haven. Hier hebben we een plekje en zijn we welkom. In de haven van San Sebastian, La Gomera waar we graag heen wilden, ligt alles propvol.
Paasvakantie 1996 waren we hier ook al eens met de kinderen.
Las Gallletas grenst aan Tenbel en Vlaams hoor je overal. Maar het vissersstadje heeft toch zijn Spaans karakter behouden. Je kan er Leffe drinken en mosselen friet eten, dat wel. Maar je hebt ook de vele leugenbanken met oude Spaanse mannen die luid de gebeurtenissen van de dag bespreken. Er zijn de viskraampjes. De Spaanse restaurantjes. De cafetaria’s waar je ‘s morgens om 8 u al een koffie kan drinken aan de bar.
Er is ‘de golf’ waar surfers hun hart ophalen, Bert!
En er is vooral, aan de andere kant van de haven, het natuurreservaat. Een prachtig wild gebied bezaaid met euphorbia’s en andere cactussen. We maken een prachtige wandeling er doorheen en gaan een kijkje nemen bij het gestrande jacht aan de vloedlijn.
Staan even stil bij hoe de mensen tot het laatste ogenblik moeten gevochten hebben en uiteindelijk de strijd verloren.
Hopelijk behoedt Neptunus ons voor zulk een lot!

 

 

 

PB071031 (Medium)PB071032 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er is geen ontkomen aan. Ze rukken op.
In Marokko zagen we ze af en toe op straat. In Las Palmas was vooral de kaai hun speelplaats. Maar nu zitten ze vlakbij. Het zijn kleintjes, maar wel een heel nestje ervan. Op onze vingersteiger. Kakkerlakken!!
Vanavond zien we ze voor het eerst. Natuurlijk, want ‘s avonds worden ze actief en beginnen ze rond te crossen.
Ja, wij hebben ook zo een plastieken bak waar we de slippers in flikkeren als we aan boord stappen. Tony, de zeeman, vindt dat zever. Die beestjes hebben toch ook vleugels, kunnen dus aan boord vliegen. Hoe ga je ze tegenhouden als ze nota bene op een paar centimeter van de boot rondhollen?

Ik heb al een voorraadje spuitbussen, poeders en lokdoosjes aangelegd.
Maar één keer aan boord, krijg je die gasten heel moeilijk weer buiten. Dat vertelt iedereen.
Op een uitnodiging van ons hoeven ze dus niet te rekenen.
En als we toch bezoek krijgen, tja, dan heb ik weer iets om over te schrijven.

Intussen zal ik toch nog maar eens alle ruimtes onder de vloerdelen controleren ….op doorgeroeste blikjes onder andere. Vorige week had ik daar een cultuurtje van bier uit een ontploft blikje over het hoofd gezien. Dat schimmelig sfeertje daar zou onze ‘vriendjes’ zeker wel aanstaan.

 

 

 

 

 

Stipt om 17u10 daalt een toestel van Ryanair pal over de jachthaven van Las Galletas. We hebben onze positie wel erg strategisch gekozen. Karen kan de Jakker zien liggen als ze aan het juiste raampje zit. Nu maar wachten op een seintje met welke bus ze zal aankomen aan de haven.

“And is this the daughter?”, hoor ik onze Zweedse buurman vragen. Ik storm naar buiten. Yes, daar staat ze helemaal levensgroot op onze steiger. Wat zalig om haar weer in je armen te nemen, haar te zien lachen.
Waarom varen we toch ook zo ver weg? Opdat we af en toe samen een intense week zouden kunnen beleven ergens op een verre locatie? Opdat we telkens overladen zouden worden met cadeautjes en een gevoel zouden krijgen alsof sint en kerst op één dag vallen, je verjaardag namelijk!

Nu is het ook weer van dat! Het kan niet op : dvd’s, tijdschriften, boeken, speculaas en marsepein. Karen heeft nog net niet moeten bijbetalen voor al die meegezeulde kilo’s in haar rugzak.

En dan toasten we op het weerzien.

De Pico del Teide (de hoogste berg van heel Spanje) kijkt welwillend neer op drie blije mensen op een boot in Las Galletas.

 

 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com