Verstuurd met WL2K

 

Zijn enorme, stompe kop verschijnt plots vlak langs de Jakker. Zijn grote blubberlijf duikt, toch elegant (hoe doet hij dat?) achter ons door. Psjjjt ..... hij ademt zwaar uit, een nevel van waterdruppeltjes. Eu...eu.... eu....Tony, Tony vlug !!! Walvis! Potvis! Hij keert, zwemt naar ons toe. Steekt als het ware zijn nek uit om eens te kijken : "Wat zwemt hier rond?".  Waw....je mond valt gewoon open bij zo een confrontatie. Wat prachtig, zo groot, en dat zwemt hier gewoon rond onze Jakker..... enne ..... oei, wat gaat hij doen? Wat als hij in volle vaart tegen ons zou botsen? We denken hetzelfde.

 

Maar geen zorg. Hij ademt nog eens diep uit en in en duikt dan recht naar beneden, die typische walvisstaart van de halssnoertjes hoog uit het water. Oeps, foto's maken tijdens zo een ontmoeting... ondoenbaar

 

Whale watching? Dit leek me eerder "men" of nog beter "boat watching", die enorme dikzak kwam gewoon eens naar dat grote aantrekkelijke lijf van de Jakker kijken!

 

Hij laat ons verweesd achter. We lijken wel alleen op de wereld. Buiten hem (of haar) en een familie dolfijnen zagen we geen levende ziel vandaag en gisterennacht. Geen boot groot of klein.
Vijf miljard mensen op de wereld, hier zie je niemand. De zee volledig leeg van horizon tot horizon.

 

 

Verstuurd met WL2K

 

"Mais Monsieur, vous êtes un vrai professeur de mathématique!"; verleidelijk lacht de secretaresse van de haven van Agadir vanonder haar lange wimpers naar Tony. Zal 't gaan, ja?
Tony heeft haar zonet de precentberekening uit de doeken gedaan. We krijgen hier een korting van 8 % voor een week verblijf in de haven. Ze heeft duidelijk problemen. Puft en zweet. Onze factuur laat op zich wachten. Dan geeft ze toe: die remise dat lukt haar maar niet. Tony doet vlug de berekening op het telmachientje. "Hoe doet u dat, mijnheer?" Grote, verbaasde ogen. Tony, galant als altijd, geeft ter plekke een staaltje van zijn ongeëvenaarde leraarstalent ten beste.  Ze zal het nooit meer vergeten die percentberekening. Het papiertje waar Tony op voorrekende, met alle stappen, verdwijnt in  haar la, voor toekomstig gebruik.
De haven betaald, de paspoorten afgestempeld, het "blauwe" papier van de douane afgegeven....Tony's buik zegt : Go!

 

Adieu Marokko. Land waar katten koning zijn, de medina's en souks authentiek, de gebouwen met mozaïeken schitterend, de mensen vriendelijk, de sfeer exotisch, het leven lawaaierig, de auto's en Petit Taxis de heersers van de straat, de voetgangers overstekend wild, de meisjes mooi en vaak vrijpostig, de muntthee mierzoet, de kruiden alomtegenwoordig....
Enkel die penetrante rotte vislucht in de vissershavens, die mogen jullie houden.

 

Vertrekken jullie met zulke windvoorspelling. Zwakke wind uit veranderlijke richtingen????

 

Ja, dat doen we. We zullen wel moeten. We kunnen Bert en Stefanie toch niet met pak en zak laten staan ergens op Gran Canaria.

 

En wonder boven wonder, wie niet veel verwacht, wordt vaak toch nog beloond. De ganse dag zeilen we op een zacht briesje aan de wind, zo een 5 mijl per uur. Is het hiervan dat we droomden? In ons blootje aan dek van de Jakker, urenlang voortbewogen door de wind, in vrede met alles en iedereen., gestuurd door Pierke, onze windvaan, collega van Jefke die je al kent.

 

Pierke, naar Peter Förthmann, mede-ontwerper van de Windpilot, heeft enkel wind en goed getrimde zeilen nodig om te kunnen sturen . Hij verbruikt dus geen stroom zoals Jefke, die elektro-mechanisch werkt. Na een aantal try-outs, hij wordt niet zomaar met een  knopje bediend, maar met touwtjes en lijntjes en perfect verticaal geplaatste onderdelen, doet hij het intussen prima.

 

Na middernacht geven de wind en de maan er de brui aan. Op motor dan maar verder onder de schitterende sterrenhemel door een fluorescerende zee.

 

 

Verstuurd met WL2K


Rustig zitten we te lezen in de kajuit. Het is hier ook zo vroeg donker. Worden we daar opeens opgeschrikt door felle lichtflitsen, recht op ons gericht. Heu....we liggen toch in de haven?! Is er wat aan de hand? Nu zien we het. Na dagen van superhoge golven komt er nog eens een jacht binnenvaren......de Viskus, onze Nederlandse buren in Rabat.
Dit felle licht om te melden dat ze zijn aangekomen.

 

Nadat alle mannetjes (douane, politie, gendarmerie) hun papieren weer hebben vol gekribbeld, gaan we hen even gedag zeggen en krijgen meteen hun horrorverhaal te horen.

 

Metershoge golven in Essaouira waar ze vandaan komen. Flink wat regen en kou. Vijf jachten, waar er slechts plek is voor eentje. Nachten van waken, zo erg gingen de boten te keer. Geknapte touwen. Anker moeten uitbrengen voor de veiligheid.
Bovendien nog flink wat dirhams lichter door een nieuw havenreglement dat vanaf 1 oktober van kracht is en ook jachten veel geld aanrekent. Kennelijk zijn wij daar als bij wonder aan ontsnapt.

 

Met dank aan Tony's legendarische buikgevoel (daar heb je het weer) is die kelk aan ons voorbijgegaan en lagen wij vrij comfortabel in de marina van Agadir.

 

Net als in Essaouira lossen de Viskus en de intussen ook aangekomen Vrijheid ons hier af. Estafette op zee.

 

En wij, wij nemen weer afscheid, de rode draad doorheen ons zeilersbestaan.

 

 

Een uitgebreide kennis van het zeilen en alles wat erbij komt kijken, een grote technische kennis van motor en alle mechanische en elektrische dingen aan boord, kennis van meteorologie en navigatie, een zo groot mogelijke talenkennis, psychologisch doorzicht van mensen allerhande en boven alles een uiterst verfijnd buikgevoel : ziedaar de broodnodige kwaliteiten van een goeie schipper.

Met het buikgevoel van kapitein Tony, Ali Baba zoals ze hem hier noemen, maakte ik al eerder kennis.
Toen, in Leixões, hadden we het, op mijn aandringen, genegeerd. Herinner je je de afloop nog? Ganse dag kletsnat zeilen en jakkeren om ‘s avonds terug bij af te zijn.

Vanmorgen, 7 u, onze kaartentafel. Na het bekijken van de weerkaarten, sprak Tony ‘s buik : “Wachten! Tenminste tot morgen, dan kunnen we beter inschatten wat die nieuwe depressie bij de Azoren (ja, weer dààr) zal gaan doen. Als ze té zuidelijk komt, zijn we de klos. “

Ok. Wie durft daar tegenin gaan? Trouwens er is slechts één kapitein op een schip.
En ik zal diens buik vandaag maar eens extra gaan vertroetelen!

 

 

 

 

Wat een bedrijvigheid in de marina van Agadir. Overal zijn mannetjes met touwen in de weer. Iedereen helpt iedereen. Het personeel van de haven doet een ronde om te controleren of iedereen goed vastligt. Ook de boten waarvan de eigenaars voor een korte of langere periode naar huis zijn, worden zorgvuldig van meer touwen voorzien.
Als ze klaar zijn, zien de jachten eruit als enorme spinnen middenin een reusachtig web.

Oorzaak van deze onrust : een zware storm ten noorden van de Azoren, die de zee opstuwt tot 5 - 6  meter hoge golven hier aan de Atlantische kust. In de haven liggen we weliswaar vrij beschut, maar ook hier rollen de golven binnen zodat we bewegen alsof we varen.

Vannacht hebben we goed overleefd. Al schiet je soms wel eens wakker van een bijzonder harde ruk aan een touw.
Na vandaag zouden de golven langzaam afnemen. We gaan ons dus voorbereiden voor de oversteek naar de ‘Canaries’.

Daar komen de kinderen zich namelijk hoogst persoonlijk overtuigen van het feit of we al dan niet aan het ‘zee-verloederen’ zijn.

 

 

PA100865 (Medium)PA100869 (Medium)PA100871 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com