Zeilers doen het helemaal niet graag, spreken er ook liever niet over ..op motor varen.
Maar verdorie, deze reis heeft onze lawaaimaker al flink wat gas moeten geven.
Zeezeilen ...dit hoort er blijkbaar ook bij. We zijn niet zomaar een middagje voor de fun aan het zeilen op de Grevelingen, dat weet ik ook wel.  We willen mijlen afleggen, ergens geraken.

Mijn overpeinzingen worden onderbroken . Ik merk witte kopjes op de golven. Dit móet toch 4 beaufort zijn. Makkelijk is het niet, het oppervlak van de zee "lezen". De swell bedriegt ons wel vaker. Maar onze windmeter is stuk, er is dus geen ander manier dan met trial and error uitvinden of er te zeilen valt.
Amper een uurtje geleden is onze laatste hoopvolle poging gestrand in een gefrustreerd inrollen van de als-gek-heen-en-weer-klappende genua (groot voorzeil).

Een nieuwe poging dus en het lukt! We stuiven er vandoor. Halve wind tegen 7-8 knopen. La Coruña verdwijnt aan de horizon en daar zijn de Islas Sisalgas al.
Bij deze snelheid en wat helling stoort de deining helemaal niet.

Als we een paar uur later Punta del Roncudo ronden en de Ría de Corme y Laxe inzeilen merken we pas goed dat de wind behoorlijk is toegenomen tot de voorspelde 6 bf.
Costa del Morte heet het hier. In de winter te mijden zeilgebied.

Pas ter hoogte van de superhoge pier, vertoont zich het stadje Corme, met de vele kleine vissersbootjes in de baai.  Een drietal hagelwitte strandjes knipogen naar ons.
Hier laten we, beschut tegen de noordenwind, het anker vallen.

Tevreden en nieuwsgierig kijken we rond. Onze eerste kennismaking met één van de Rías Altas. Die Rías : eerste  niet te missen bestemming voor ons. Droom voor elke lezer van 'vertrekkersverhalen'.
De kleine Paseo Maritimo,compleet met palmbomen. De vissershaven. Drie witte strandjes. Pijnbomen en eucalyptussen op de ronde; rotsige heuvels, die nog het meest doen denken aan de Alpen rond de boomgrens. Paadjes die je uitdagen tot wandelen. Het is er allemaal.

Dus pompt Tony onze Jak op en dit keer tuffen we naar de kant. De Honda doet het perfect. Maar nu is dat bijbootje natuurlijk nog zwaarder. Man, man, het tot boven de vloedlijn de slipway opdragen ..ondoenbaar. Daar moeten we wat op vinden.

Als we zondagmiddag brood gaan kopen laten we de Jak gewoon in het water liggen aan een lang touw. Het via de rotsen aan land kruipen, met mijn jeansrokske aan, beschrijf ik maar niet.

We belanden middenin een klassieke zondag in Corme. Vrouwen, opgetut, en mannen op hun paasbest. Kroegentocht na de mis. Groepjes mannen slenteren van café naar cafeetje. Drinken bier uit een klein Hollands bierglas. Duidelijk een fluitje. Zetten hun tocht voort na een kwartiertje. Doen ze echt alle kroegen aan? Het moeten er tientallen zijn.  Eén huis op twee lijkt wel een drankgelegenheid te huisvesten.

Belgen : stevige drinkers? Zonder die van Galicia gerekend, zeker!

 

 


Wat is dat nu weer voor gestommel aan dek? Laat me toch slapen!
Even later merk ik dat Tony terug in bed duikt ….????
Natuurlijk, hij is wakker geworden van de touwen die kraken rond de kikkers (klampen waarop ze vastgezet worden). Het jankend geluid houdt je uit je slaap. Eén keer wakker, moét je d’er iets aan doen.
Wat?  Met een moortje vol met water, in je blootje, over dek balancerend de landvasten flink natgieten.  Nooit falende oplossing voor dit probleem. Ongestoord slapen we verder tot de ochtend.

Later, op zoek naar een supermercado, ontdekken we de overdekte mercado van La Coruña. Groenten en fruit, glanzend in de lekkerste kleuren.  Vele soorten vis, die enkele dagen geleden nog onder ons in de diepe zee zwom. Tientallen , heel vreemd, vrouwelijke slagers die op je vraag een lekker biefstukje afsnijden.  Geen mannelijke slagers hier!
En dan het kraampje met het heerlijkste brood en maïscake. Je mag eerst proeven vóór je beslist iets te kopen.

Vooraleer we morgen afscheid nemen van deze sfeervolle stad gaan we vanavond met de locals snel-wandel-joggen  op de Paseo Maritimo. Het uitzicht op zee is overweldigend. Balcón del Atlántico noemen ze hun stad, niet zonder trots.
We wandelen helemaal tot de Torre de Hércules, de enige, nog werkende, Romeinse vuurtoren ter wereld.  De geschiedenis van A Coruña begint eeuwen vóór Christus met een Keltische nederzetting. De Romeinen, de Noormannen, hoe kan het ook anders, lieten hier hun sporen na.

Het scheepswrak dat hier, 13 jaar geleden, aan de voet van de vuurtoren nog lag, zoeken we tevergeefs.

Al dat wandelen maakt dorstig en we laten ons de dos cervezas op een terrasje smaken.
Conchita (compleet met snor) zit aan een tafeltje langs ons. We hebben haar maar niet gevraagd of ze ene Tom(testeron) uit Vlaanderen kent.

 

 

 

P7220411 (Medium)P7220419 (Medium)

P7220425 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

Voor meer foto's van A Coruña klik je hier.

 

 

 

 

 

Wat is het HF gebeuren toch iets wonderlijks. Vanmorgen hadden we, buiten met “die hards “ Tony en Gerard, ook contact met Mathijs, nog een lid van de NOL-club, op avontuurlijke vakantie met de Landrover in de Pyreneeën.Wij op het water, hij in de bergen, zijn antenne opgesteld in the middle of nowhere. Heel leuk is dat, we worden nog echte radio amateurs. 

Op deze nationale feestdag hebben we twee hoofdopdrachten : op zoek gaan naar batterijen en de was doen. De was, Tony (ON6TM), valt nogal mee, want hier is een mooie lavandería met drie wasmachines. Het resterende kleine handwasje is snel opgesopt.

 

Batterijen dan. Ook dat valt reuze mee. Vlak naast de haven is een werkplaats annex winkel waar een bereidwillige mecánico ons verderhelpt. Met Spaans, Engels en een tekeningske komen we een heel eind.

Namiddag na 17 u (siesta, weet je wel) kunnen we ze afhalen. We krijgen een steekwagentje mee. Ningún problema!

Op naar het volgende probleem en wat zal het wezen ??

 

 

 

Wat heeft een mens toch met geuren? Ooit las ik dat ons “geurcentrum” (of hoe noem je dat) zich in het oudste gedeelte van onze hersenen bevindt. Geuren roepen oer-emoties bij ons op.

Wel de oer-Jaklien in mij rook vannacht, nacht drie in de Golf van Gascogne, een zalige eucalyptusgeur, een vleugje pijnboom en grond, vochtige humusgrond.

 

Het was rond 1 uur. De maan ging onder in een donkeroranje wolkenband. Ik had de vuurtoren van Punta Candelaria geïdentificeerd : 3 + 1 flitsen om de 24 sec. Klopte perfect met de kaart. En toen rook ik het. Mijlenver op zee en toch .......

 

Steeds heb ik gedacht : land ruiken ver op zee! Die ontdekkingsreizigers, toch wel erg veel fantasie, die mannen. Nu moet ik bekennen, gelijk hadden ze.

En zoet dat die geur is! Na, ocharme, 3 dagen op zee. Stel je voor als je met Cook of Columbus onderweg bent, waarheen.....voor hoe lang....wat een streling voor je reukorgaan.

 

Dan zien we ook de contouren van bergen, straatverlichting, nog meer vuurtorens. Ook weer meer vissers. En als om 7 uur de zon opgaat, varen we binnen in de grote baai van La Coruña.

 De houle vergezelt ons nog steeds en rolt gewoon binnen in de haven. Boten die buitenvaren, verdwijnen voor een groot stuk achter de golf. Kijk maar.

 

 

P7200405 (Medium)P7200406 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De stad schittert met veel wit in de eerste zon, maar aan bakboord zijn rotsen en heuvels in een onheilspellende mist en zware wolken gehuld.

Nog bijna een uur varen in de baai en dan is daar de bezoekerssteiger van Marina Coruña.

Liefst twee knappe Spaanse havenmeesters verwelkomen ons en wijzen ons een plaatsje aan in de , naar ons gevoel, haast lege haven.

 

Als we later naar het havenkantoor lopen over een hoofdsteiger als een boulevard, bewegen we ons een beetje onzeker, als zatlappen. Zeebenen!

Alles blinkt en fonkelt als nieuw. De douches, toiletten, lavandería, de reuzengrote toren op de nieuwe golfbreker. Europees geld, goed benut?

 

Een eerste bezoekje aan de stad. Toevallig is er een groot middeleeuws festival in de smalle straatjes van de oude stad. Overal kraampjes met hapjes, snuisterijen, gebak, drank. Het stikt er van de middeleeuwers. Tof.

 

De terrassen op de Plaza de María Pita zijn strakker, cleaner dan zo'n 13 jaar geleden toen we hier vlakbij kampeerden. Maar de ciudad de cristal doet nog steeds haar naam eer aan : ganse straten vol gebouwen met talloze fonkelende glasramen voor de schitterende galerijen.

 

Het is wachten tot 20 u en dan zijn we nog de eersten in het tapas restaurantje om te genieten van de heerlijke pimientos de padrón en de chiperones (calamares) fritos.

Tuurlijk, even niet vergeten : tussen één en vijf uur wordt hier niet gewerkt en het diner da's iets voor na 20 uur of later als het even kan.

 

Foto's van de overtocht vind je hier.

 

 

 

 

 

Menslief, kan die boot nu niet eens heel even stilliggen. De ganse dag rollen we heen en weer van boord tot boord. Hoeveel graden zijn dat?

Het begon gisteren. En sinds we het weerbericht lazen, binnengehaald met de HF radio, heeft het fenomeen ook een naam. "Courte houle" noemen ze dat ettertje. Broer van de grote motherfucker. Steile, korte deining dwars op de Jakker.
Als je gaat zeilen, dan weet je dat elke alledaagse handeling, kop koffie ingieten, naar het toilet gaan, jezelf wassen, een onderneming wordt. Wel, nu zijn we gewoon aan een expeditie bezig. Schrap zetten in het kwadraat, perfect aanvoelen van de bewegingen van de boot of je wordt meteen afgestraft.  Atijd minstens één hand om je vast te houden, liefst ook een knie gebruiken, indien beschikbaar.  Binnen in de boot, welteverstaan.
Toen ik vroeger het deuntje : 'Biskaya' meeneuriede , stelde ik me bij die golven een heerlijke beweging voor.  Hoe dom kan een mens zijn?

En dan is er bijna geen wind. Die 'bijna geen wind' komt van achter. Tony heeft geprobeerd de genua (voorzeil) met de spiboom uit te bomen. Je zet het zeil dan vast met een soort stok zodanig dat het minder zou inklappen bij elke rol. Vergeet het maar. Dit is echt dé manier om ons spinternieuwe zeil zo snel mogelijk naar de haaien te helpen. Het geluid doet pijn aan onze zeilersoren. Naar beneden met die peperdure lap stof!

Op motor weer verder.

Tony doet zijn drie-uurs motorcheck en kijkt ook de batterijen even na. Wat is me dat hier, begot!!!!  Eén van de batterijen kookt........het stinkt ook verschrikkelijk in de achterkajuit.  Sorry hoor, Bert en Stefanie, maar daar staan nu eenmaal de accu's.  Accugas! Vlug alles opengezet en de ventilator van het motorruim aan. Weg met die, ook nog gevaarlijke, walm.

Dat wordt dus in La Coruna op jacht naar twee nieuwe batterijen. Als de ene kapot is, zal de andere het ook niet lang meer uithouden.  Had Tony ze thuis toch maar vervangen, zoals hij eerst van plan was.
Beginnen de kosten nu al? De eerste maand zouden we daar toch van gespaard blijven?

Dan klinkt uit de marifoon een Spaanse stem  :  Santander  Radio.

Zitten we toch goed ! Wellicht morgen voormiddag in La Coruna? 

 

JSN Mini template designed by JoomlaShine.com