Verzonden via W2LK

 

Experiment geslaagd : weinig gekrijs vannacht. Ook captain Tony sliep op beide oren. Ik hoorde een Engelse schipper pas nog toegeven : "Af en toe vaar ik graag op motor.'s Nachts bij dat monotone geluid slaap je makkelijk. Onder zeil luister je naar elk gekraak, vraagt je af wat het is en hoe je het kan verhelpen." Bij ons dus voorlopig niet meer.

 

Vanmorgen staat de wind pal oost en heeft de neiging iets toe te nemen, 10 knopen misschien. Dus nog maar eens de genua uitbomen en vlinderen om alle wind te vangen die er is. Als genua en grootzeil aan dezelfde kant staan voor de wind, hoef je geen kenner te zijn om je voor te stellen dat het ene zeil het andere afdekt en je zo niet efficiėnt zeilt.

 

Tony met zwemvest en aangelijnd naar het voordek dus. Ik doe het werk aan schoten en neerhouders in de kuip. Heb een mooi uitzicht : Tony in blote kont, evenwichtskunstenaar met spiboom. Ik weet dat Thomas Siffer altijd een zwembroek droeg, bang als hij was zijn kroonjuwelen te beschadigen. Tony deelt duidelijk die angst niet en doet de naam die wij aan onze route geven alle eer aan. Blote-konten-route. Engelsen zeggen : barefoot route. Zwembroeken route : nog een naam voor ditzelfde pad over de oceanen.

 

Vanmiddag noteer ik de laagste dagafstand : 80 nm. Tja, als de wind niet meewil.

 

Maar Herb en ook amateur-weervrouw Karen, die de weerontwikkelingen op de oceaan volgt, beloven vanaf maandag meer wind voor ons gebied.
Die goeie, ouwe Herb die zich vanavond (zijn South Bound II  is vanaf 19u40 UTC in de lucht) oprecht zorgen maakt over de Encore, op weg in de buurt van de Bermuda's en die afstevent op een ware storm. Hij belooft haar morgen om 14 u UTC weer op te roepen om te horen hoe ze het stellen.
Zou hij echt slaap laten om ons, zijn zeil-zorgenkindjes?

 

 

Verzonden via W2LK

 

Zeuren, piepen, kraken, krijsen. Hoe noem je dat gek-makend geluid van touwen en blokken (katrollen in zeilerstaal).
In de kuip valt dat dan nog mee. Binnen echter wordt elk geluid versterkt door de klankkast die de boot is.
Vannacht was de maat vol. Bij weinig wind, is het fenomeen immers nog erger.
Tony verklaart de oorlog aan "het gekraak".
Hij past al elke dag het reeds jaren beproefde nat-maken-van-de-touwen toe. Net vóór zonsondergang trekt hij, gewapend met de plantenspuit, ten strijde tegen nare geluiden. De keihard aangetrokken schoten bewegen op de golven in de blokken en veroorzaken dit geluid. Ze krijgen nu dus een flinke zoutwaterdouche.

 

Nee, probleem slechts ten dele opgelost. Dan kan alleen de giekrem nog de schuldige zijn. Dat duurbetaalde, ingenieuze systeem, met veel touw en blokken, moet een klapgijp (het plots, onverwacht naar de andere kant zwaaien van de giek) voorkomen.
Klapgijp : de meest voorkomende oorzaak van mastverlies bij jachten. Om nog maar te zwijgen van de zware verwondingen bij bemanningsleden die zich net op het pad van die giek bevinden op het verkeerde moment.
Weghalen willen we de giekrem zeker niet.  Wat dan?
Tony kiest een aantal andere bevestigingspunten voor de touwen, niet meer aan het want.
Vannacht : het uur van de waarheid.

 

Na al die inspanningen is het tijd om brood te kneden. Een roggebrood en een krentenbrood gaan vandaag in de oven. Gezellig samen boord kneden ..ook zo één van de geneugten van het zeezeilen.

 

Nu ja, zee-zeilen..op dit ogenblik lijkt het wel een eendenplas. Heel weinig wind. Maar onze kostbare diesel willen we sparen tot het laatst.
Dus doorbijten maar.

 

Ik begin me al af te vragen of we niet enkel kerst maar ook oud op nieuw op de oceaan zullen vieren.

 

 

Verzonden via W2LK

 

"Jakker, Jakker, Jakker. This is Hullabaloo, Hullabaloo!"
Daar heb je Craig terug aan de marifoon en hij ontvangt ons antwoord nu ook. Gisteren lukte dat niet. "Nice!" Ja, leuk opnieuw van hem te horen en van zijn experiment. Hij probeerde namelijk noord te zeilen, een half graadje maar. Daar belandt hij bijna meteen in een windstilte! Echt waar. Ligt die lijn dan echt op 15° N ? En kunnen die weermannen dat zo nauwkeurig voorspellen? Chapeau.
Dus, hij is terug komen afzakken en weer dichter in onze buurt op zo een 8 mijl. Zien kunnen we hem nog niet.

 

Hier is wel wind alleen hij mocht wel iets harder waaien. Wij zeilers zullen wel nooit content zijn zeker. Och ja, na die slechte nacht, kan ik wel wat rust gebruiken, want ook de golven zijn minder hoog vandaag.

 

Tony doet zijn dagelijkse klusjes : aan dek alles van touwen tot want controleren op gebreken, de schroeven van Pierke aandraaien. En dan meldt hij zich als vrijwilliger om fruit en groenten aan een grondige inspectie te onderwerpen. Geen leuke taak. Helemaal met je hoofd onder de tafel zitten rommelen in die bakken.  Vertelde ik al dat we de bewaarmethode van de Blauwe Pinquin toepassen. Geweldig systeem. Twee plooibakken onder de tafel vastgezet. Eentje met fruit, eentje met groenten. De meest robuuste exemplaren komen onderaan en dan maak je laagjes met krantenpapier ertussen. Alles ligt dan lekker in het donker.
De "inspecteur" sprokkelt de meest rijpe groenten, voilà, ons dagmenu.

 

Bananen dat is weer andere koek. De gele zijn al lang op. Van de groene is de stam beschimmeld. Als ik dat eraf snijd, druipt het sap eruit als bij een ficusplant. Wat is dat plakkerig spul en pikzwart wordt het bovendien. Leuk op mijn pasgewassen handdoek ..

 

 

Verzonden via W2LK

 

Zit ik daar in mails aan dochter en vriendin een beetje te stoefen over ons prachtig zeebriesje, over rustig in de kuip achter de laptop zitten, zonnetje op mijn lijf.
Lap, worden we toch weer afgestraft, zeker.

 

Avond dag 4. Herb heeft net weer zijn goede raad aan het oceaanzeilend volkje gegeven.  We krijgen ook de conversatie tussen Connect 4 en een ander schip mee (op deze frequentie). Wat een ellende voor Connect 4! Ze zitten met een zieke dochter aan boord, vermoedelijk heeft ze een maagontsteking. Ze liggen midden in de windstilte noord van de Kaap Verden, op ettelijke dagen van land verwijderd en willen zo graag naar een dokter.  Ze vragen zich hardop af : de Kaap Verden of Dakar, waar zou de beste dokter zitten? Er reageren meerdere schepen. Eentje heeft een dokter aan boord, die gaat proberen een diagnose te stellen en advies omtrent medicatie te geven. Good luck voor hun.
Want dat geluk is een broos goed.

 

Maar zoals ik al zei: wij hebben zo onze eigen katjes te geselen.
De wind is serieus aangewakkerd tot 6 bf. Jakker loopt uit het roer. Pierke heeft problemen om op koers te blijven. Vlug genua en grootzeil reven.

 

Slaap wel, Jaklien ...Grapje, zeker, met deze hoge, dwars inkomende zee, die af en toe de wind uit de zeilen neemt met een hels geklapper als gevolg.
"Zo moet alles kapot," jammert Tony meer dan één keer.
De ganse nacht en ook dag vijf krijgen we deze wind  en vooral ook die golven cadeau.
Geen uitgebreid diner vandaag, overschotje kip met appelmoes en puree uit een pakje (niet mijn favoriet).

 

Maar onze afgelegde mijlen vandaag :  130 , die mogen er zijn!

 

 

Verzonden via W2LK

  

Dag 2:

  

De zee is bedaard. Eenmaal flink ten westen van Saõ Antaõ, in de voormiddag van dag twee, komt ze tot rust. De wind is afgenomen. Het is nu fijn zeilen. We bomen de genua uit, het grootzeil aan de andere kant : vlinderen dus.

 

Maar er loert een nieuwe belager op ons. Het spook : geen wind!  Herb zegt het en we zien het op de gribfiles ( wind- en golfprognoses die we binnenhalen met de HF) . De zone met totaal geen wind zou 600 tot 800 zeemijlen breed zijn. De enige raad die Herb ons kan geven : " Go South, go south. South of 15° N."

 

Even voorstellen toch : Herb Hilgenberg is een marine officier en weerman met pensioen die zeilers op de oceaan begeleidt met een weerbericht naar maat. Ik meldde mij ook aan bij zijn station : South Bound II, maar kan hem enkel uitluisteren. Zenden kunnen we niet op deze marine frequentie. Geen probleem er zijn genoeg zeilers in onze buurt aan wie hij raad geeft.

 

Go south, dus. Ok, even beraadslagen. Doen we! Het is natuurlijk omweg, ons doel ligt west. Maar zonder wind vallen, dat wil je niet. En nu al onze kostbare diesel beginnen consumeren. Nee, geen goed idee.

 

Craig, die al pal west aan het motoren was, herziet zijn mening en komt ook zuid gevaren.
Daar vinden we warempel weer wind. Zo zeilen we de nacht in op zoek naar de passaat.

 

Dag 3:

 

We zien ze al van ver hangen : de bui. Als we dichterbij komen, is er onder de bui veel wit schuim. Reven dan maar vooraleer we plat zouden slaan. Felle wind en regen... wat is me dat? Een soort squall. Ik ben al bijna  weg om mijn shampoo te halen, als de regen stopt, zo plots als hij gekomen was. Nu is het even "pietjesbak" zoals we dat vroeger ook al noemden. De wind lijkt wel uit alle richtingen te komen.
Wat een frustratie. Wat een geklapper van zeilen.

 

Maar dan eindelijk, hoe is dat mogelijk? Zien we de eerste witte kopjes pal op 15° noord. De passaat, we hebben hem gevonden.  Let's go west!!!

 

Op een gestaag windje gaan we de nacht in. Pierke (onze windvaan) lijkt ervoor gemaakt.
Wíj hoeven enkel om de 12 minuten 360 ° rond te kijken. 12 minuten : de tijd die een zeeschip nodig heeft om van vlak achter de horizon bij jouw schip te zijn.

 

Na honderden vallende sterren zijn mijn wensen uitgeput. Wijzelf, onze kinderen, familie en vrienden. Iedereen komt aan bod. Die sterrenregen is gewoon van het goede te veel.

 

Dag 4:

 

"Walvissen!" Zo moet dat vroeger ook geklonken hebben vanuit het kraaiennest op de walvisvaarders.
"Spuiters!"
We zien ze duidelijk, nog ver van ons vandaan. Maar wat een grote beesten. En die beesten, ware tientonners, springen volledig uit het water!  Ik zie hun blinkend zwarte staarten omhoog gericht als ze duiken.

 

Willen we dat ze dichter komen, om hen beter te zien? We kijken elkaar aan... Nee, eigenlijk niet. Wat zou een tiental van die 10 meter lange beesten met onze boot gaan doen? Gewoon aan ons voorbij zwemmen, wellicht.

 

Wat als ze vlakbij de Jakker zo helemaal uit het water zouden springen?
We willen het maar liever weten.
De oerangst van de kleine mens voor deze enorme dieren zit ook in de moderne mens voelen we.
Maar ook bewondering en respect voor deze vrachtwagen grote brokken natuur.