Verzonden via W2LK

 

Alarmerend, de berichten die tot bij ons, op de oceaan, doordringen. Sneeuw, sneeuw, nog meer sneeuw. Ligt België plots in Oostenrijk? Elke dag opnieuw oprit vrijmaken, auto van onder de sneeuw te voorschijn schrapen en borstelen, gladde wegen trotseren (want geen zout), ellenlange files het hoofd bieden en als je even weg wil uit die wereld kan je zeker niet vliegen want de-icen kan ook even niet.

 

En wat doen wij .. wij rijgen de zeildagen aan elkaar als ballonnetjes aan een snoer. Weten nauwelijks welke dag het is. Schandalig!
Toch wel, het is kerstavond straks. In gedachten zijn we bij onze geliefden die we op zulke momenten heel erg missen. Maar komaan, zeuren helpt niet, hier moet gezeild worden.

 

Dag 11 was erg ruw. Dan doe je enkel het noodzakelijkste. Wat boterhammetjes smeren, chips eten en fruit en nog wat overschotjes opwarmen. Zeilen regelen, natuurlijk ook.

 

Dag 12 was zijn tegenpool. Aan het werk dus. Brood bakken en een 'Kerstmis' cake. Al snel is het binnen, met de oven aan, 35°. Is er geen manier om 'koud' te bakken?

 

We nemen een zoutwaterdouche met emmers zeewater. Ok, shampoo schuimt niet zo goed met al dat zout, maar het is beter dan niks. Afspoelen met zoet water, klaar. Zuinig zijn met water, weet je wel. 154 liter water verbruikten we tot nu toe. Goed, hé.

 

Tony probeert te vissen. Als hij de lijn een keer binnenhaalt om te checken, zijn alle haakjes weg. Eén of andere vis-onverlaat is ermee vandoor. Zit hij hier al een uur te turen naar een lijn zonder haak! Vloekend op wie... op Neptunus? ...gaat hij op zoek naar een nieuw stel haakjes.
Succes had hij gisteren niet. Vandaag probeert hij het opnieuw. Met een andere lijn dit keer. Gelukkig heb ik genoeg in frigo en kelder om te beletten dat we honger lijden.

 

Zou ik nog durven hopen op een tonijntje voor vanavond? Ik vrees ervoor.