Verzonden met WL2K

 

"Auw! Shit! Wat een ellende!", Tony vloekt binnensmonds en staat wat ongelukkig kijkend aan de wasbak. "Het is niet erg!" En meteen krijg ik een déjà vu.
Hij lijkt André wel, de simulant op de EHBO cursus van het Rode Kruis. Die zei ook altijd dat er niks aan de hand was.

 

Wat ik daar leerde, zal ik nu maar gaan toepassen zeker? Tony sneed zich immers in zijn vinger aan het vlijmscherpe ijzer van het gasvuur bij het werken aan één van de knoppen.

 

Dat kwam zo.
Na een rustige dag één van inslingeren, een beetje motoren en veel zeilen, dient dag twee zich aan. Een prachtige zonsopgang met bijna synchroon aan de andere kant van de horizon de maan die verdwijnt in een wolkenband. De motor kan uit en we zeilen aan een prima tempo (5 knopen) met ruime wind in de goeie richting.
Het brood is op dus ik ga bakken. Deeg mengen, kneden (buiten op de tafel), laten rijzen in de zon, nog eens kneden. Oven aansteken. Oei, probleem : de oven wil niet starten, het thermokoppel werkt niet. Als ik de knop, die je even dient in te houden, loslaat, gebeurt er niks.
Wat nu? Tony, met zijn pet van loodgieter op, snelt ter hulp. "Ik verwissel wel even die knop met de knop van het kleine vuurtje. Dan bolt de oven tenminste."

 

Maar op een woelige zee is het ongelukje zo gebeurd. Hij komt even te hard tegen de vlijmscherpe rand en haalt zijn linker wijsvinger open.

 

Nu loopt hij hier rond met een spiraalverband en een gelukzalige smile op zijn gezicht, want afwassen, eten koken, yoghurt maken, dat kan hij voorlopig allemaal niet meer.
Afdrogen, zeilen regelen en wacht lopen gelukkig, voor mij, nog wel.