Pijn! Zal ik dit telkens afscheid nemen, blijven volhouden?
Ik wil meegaan, zonder nadenken, meegaan met onze dochter. Haar niet alleen laten vertrekken.
Wat is er zo belangrijk aan onze reis dat we onszelf, onze kinderen en familie steeds verdriet aandoen?
Welke uitdaging zoeken we? Wat jagen we na?

Niet te veel nadenken, dat doet pijn.

Met de huurauto van het vliegveld naar de Mercadona, dan maar. Ja, alweer inkopen. Niet het beste moment ervoor, ik heb geen zin om me in te denken wat we nog allemaal nodig hebben. Maar morgenvroeg moet de huur C 3 terug en wordt het weer zeulen met alles wat we aanschaffen.

Het is donker als we alle tassen en rugzakken aan boord hijsen. Jakker piept en kraakt aan de touwen, het waait hard in de haven.

De overburen van de Flow komen nog even vragen of Karen goed is weggeraakt. Hun bezoekers vertrekken morgen terug naar het koude, natte Noorden.

Het is leeg aan boord.

Daar krijg ik al een eerste sms’je. Na een file bij Brussel (de keiharde realiteit) om 23 u nota bene, hoopt Karen binnen een uurtje thuis te zijn vanuit Charleroi.

Aan morgen denk ik nog niet.