Verstuurd met WL2K

 

Lap, we hebben weer prijs. Daar komt een officiële boot aangestoven. Gaat bij alle ankeraars langs. Of we weten dat we in verboden, want natuurgebied, liggen? Tja, eigenlijk waren we niet zeker. De Pilot trouwens ook niet. Maar er lagen hier zovele anderen bij onze aankomst.
Toch is het zo. We moeten vertrekken. Kunnen naar Playa Francesa, de volgende baai, maar dienen maandag een "autorización" te halen bij het bureau aan de haven.

 

"Vale", dus wij een plaatsje zoeken tussen de twaalftal jachten die al bij het nog mooiere Playa Francesa liggen. Dat lukt aardig, al vreest Tony dat ons anker achter een rots klem zit. Straks maar eens duiken, bij laag water is het 4,5 m diep.
"In blauw water duiken naar je anker" : nog zo een item op Tony's verlanglijstje.

 

Ik wil dan weer gaan wandelen op dit eilandje van 6 km op 3 woestijnzand met mooi daarin verdeeld, 4 vulkanische kegels, de hoogste 266m.
Jak, met de wieltjes uit Lagos omgetoverd tot landingsvaartuig, maakt een perfecte beachlanding. Nog even met vereende krachten een inspanning en hij rolt met motor en al tot boven de vloedlijn. Het wiel, man wat een uitvinding! Onze rug zal ons eeuwig dankbaar zijn om die aanschaf.

 

Kijk, de kluizenaar woont hier nog steeds. Zijn hutje van opeengestapelde stenen, aangespoelde houten balken en tentdoek merkten we vijftien jaar geleden ook al op.

 

Enkel de glassbottom boat, die vlak achter ons ankert, met zo een honderd mensen aan boord, die komen zwemmen en spelenvaren aan het strand, is nieuw.  De toeristische druk neemt toe.

 

Maar "de Bevallige" heeft haar charme weten te bewaren. Een paradijsje om in je hart te sluiten.

 

 

Verstuurd met WL2K

 

8 uur vanmorgen. Het anker plonst in het kristalheldere water van Bahia del Salado, Isla La Graciosa. Canarische eilanden. Wij duiken er vlak achteraan.

 

Echt waar, een mens zegt dan "glashelder" water. Maar het is ook echt zo zwembadblauw. Je kijkt gewoon naar de bodem 8 meter onder je, je ziet nog net geen tegeltjes. Je hoeft niet te gaan duiken naar kiel of roer. Gewoon kop onder water en je ziet de ganse boot, anker incluis. De anti-aangroeiwerende verf zit er nog overal mooi op. Het anker is goed ingegraven. Er zit geen touw rond de schroef. Enkel is er één anode rond de schroefas verdwenen en de andere is al flink weggevreten. Die anode, die dient om te beletten dat onze bronzen schroef té snel corrodeert, zal dus vervangen dienen te worden.

 

In de kuip brunchen we op de goeie overtocht.

 

Ik kan het nog niet geloven dat we hier liggen in deze smalle zeestraat, Estrecho del Rio, tussen Lanzarote en Isla La Graciosa. Ik kijk naar de indrukwekkend hoge wand met bovenop de Mirador van Manrique (de beroemde kunstenaar - adviseur van de eilandraad, die ervoor zorgde dat Lanzarote veel kunstzinniger en mooier bebouwd is dan de andere eilanden).
Vijftien jaar geleden waren we hier al eens. Heel toevallig, gewoon omdat er op Lanzarote geen plek meer was om te overnachten. Ongelooflijk dat we hier nu terug zijn  op eigen kiel. Nooit had ik dat durven dromen.

 

Straks eens gaan kijken in het piepkleine stadje Caleta del Cebo, of ons huisje van toen er nog staat.

 

Eerst nog maar eens een frisse duik, warm dat het hier is!

 

 

Verstuurd met WL2K

 

Zijn enorme, stompe kop verschijnt plots vlak langs de Jakker. Zijn grote blubberlijf duikt, toch elegant (hoe doet hij dat?) achter ons door. Psjjjt ..... hij ademt zwaar uit, een nevel van waterdruppeltjes. Eu...eu.... eu....Tony, Tony vlug !!! Walvis! Potvis! Hij keert, zwemt naar ons toe. Steekt als het ware zijn nek uit om eens te kijken : "Wat zwemt hier rond?".  Waw....je mond valt gewoon open bij zo een confrontatie. Wat prachtig, zo groot, en dat zwemt hier gewoon rond onze Jakker..... enne ..... oei, wat gaat hij doen? Wat als hij in volle vaart tegen ons zou botsen? We denken hetzelfde.

 

Maar geen zorg. Hij ademt nog eens diep uit en in en duikt dan recht naar beneden, die typische walvisstaart van de halssnoertjes hoog uit het water. Oeps, foto's maken tijdens zo een ontmoeting... ondoenbaar

 

Whale watching? Dit leek me eerder "men" of nog beter "boat watching", die enorme dikzak kwam gewoon eens naar dat grote aantrekkelijke lijf van de Jakker kijken!

 

Hij laat ons verweesd achter. We lijken wel alleen op de wereld. Buiten hem (of haar) en een familie dolfijnen zagen we geen levende ziel vandaag en gisterennacht. Geen boot groot of klein.
Vijf miljard mensen op de wereld, hier zie je niemand. De zee volledig leeg van horizon tot horizon.

 

 

Verstuurd met WL2K

 

"Mais Monsieur, vous êtes un vrai professeur de mathématique!"; verleidelijk lacht de secretaresse van de haven van Agadir vanonder haar lange wimpers naar Tony. Zal 't gaan, ja?
Tony heeft haar zonet de precentberekening uit de doeken gedaan. We krijgen hier een korting van 8 % voor een week verblijf in de haven. Ze heeft duidelijk problemen. Puft en zweet. Onze factuur laat op zich wachten. Dan geeft ze toe: die remise dat lukt haar maar niet. Tony doet vlug de berekening op het telmachientje. "Hoe doet u dat, mijnheer?" Grote, verbaasde ogen. Tony, galant als altijd, geeft ter plekke een staaltje van zijn ongeëvenaarde leraarstalent ten beste.  Ze zal het nooit meer vergeten die percentberekening. Het papiertje waar Tony op voorrekende, met alle stappen, verdwijnt in  haar la, voor toekomstig gebruik.
De haven betaald, de paspoorten afgestempeld, het "blauwe" papier van de douane afgegeven....Tony's buik zegt : Go!

 

Adieu Marokko. Land waar katten koning zijn, de medina's en souks authentiek, de gebouwen met mozaïeken schitterend, de mensen vriendelijk, de sfeer exotisch, het leven lawaaierig, de auto's en Petit Taxis de heersers van de straat, de voetgangers overstekend wild, de meisjes mooi en vaak vrijpostig, de muntthee mierzoet, de kruiden alomtegenwoordig....
Enkel die penetrante rotte vislucht in de vissershavens, die mogen jullie houden.

 

Vertrekken jullie met zulke windvoorspelling. Zwakke wind uit veranderlijke richtingen????

 

Ja, dat doen we. We zullen wel moeten. We kunnen Bert en Stefanie toch niet met pak en zak laten staan ergens op Gran Canaria.

 

En wonder boven wonder, wie niet veel verwacht, wordt vaak toch nog beloond. De ganse dag zeilen we op een zacht briesje aan de wind, zo een 5 mijl per uur. Is het hiervan dat we droomden? In ons blootje aan dek van de Jakker, urenlang voortbewogen door de wind, in vrede met alles en iedereen., gestuurd door Pierke, onze windvaan, collega van Jefke die je al kent.

 

Pierke, naar Peter Förthmann, mede-ontwerper van de Windpilot, heeft enkel wind en goed getrimde zeilen nodig om te kunnen sturen . Hij verbruikt dus geen stroom zoals Jefke, die elektro-mechanisch werkt. Na een aantal try-outs, hij wordt niet zomaar met een  knopje bediend, maar met touwtjes en lijntjes en perfect verticaal geplaatste onderdelen, doet hij het intussen prima.

 

Na middernacht geven de wind en de maan er de brui aan. Op motor dan maar verder onder de schitterende sterrenhemel door een fluorescerende zee.

 

 

Verstuurd met WL2K


Rustig zitten we te lezen in de kajuit. Het is hier ook zo vroeg donker. Worden we daar opeens opgeschrikt door felle lichtflitsen, recht op ons gericht. Heu....we liggen toch in de haven?! Is er wat aan de hand? Nu zien we het. Na dagen van superhoge golven komt er nog eens een jacht binnenvaren......de Viskus, onze Nederlandse buren in Rabat.
Dit felle licht om te melden dat ze zijn aangekomen.

 

Nadat alle mannetjes (douane, politie, gendarmerie) hun papieren weer hebben vol gekribbeld, gaan we hen even gedag zeggen en krijgen meteen hun horrorverhaal te horen.

 

Metershoge golven in Essaouira waar ze vandaan komen. Flink wat regen en kou. Vijf jachten, waar er slechts plek is voor eentje. Nachten van waken, zo erg gingen de boten te keer. Geknapte touwen. Anker moeten uitbrengen voor de veiligheid.
Bovendien nog flink wat dirhams lichter door een nieuw havenreglement dat vanaf 1 oktober van kracht is en ook jachten veel geld aanrekent. Kennelijk zijn wij daar als bij wonder aan ontsnapt.

 

Met dank aan Tony's legendarische buikgevoel (daar heb je het weer) is die kelk aan ons voorbijgegaan en lagen wij vrij comfortabel in de marina van Agadir.

 

Net als in Essaouira lossen de Viskus en de intussen ook aangekomen Vrijheid ons hier af. Estafette op zee.

 

En wij, wij nemen weer afscheid, de rode draad doorheen ons zeilersbestaan.