Regen in Marokko! Motregen, harde regen! Op de kaai, tussen de vissers, lopen druipnatte toeristen in bermuda en topje. Essaouira! Waar blijven ze de sprookjesachtige namen vandaan halen? Essaouira bekend om veel wind. Een windsurf- en kitespot! Frisser ook dan de rest van de kuststadjes door een speciale koude golfstroom die voor de deur passeert.

Tezamen met 6 grote vissersboten zijn we hier binnengelopen. Makkelijk. Zij wijzen ons de weg. Eerst richting eilandjes voor de kust (de Purperen eilandjes - ten tijde van de Romeinen bezorgden ze purper, gewonnen uit een plaatselijke mossel, voor de keizerlijke gewaden) dan op een bepaald punt naar de haven afdraaien.

Eigenlijk is hier slechts plaats voor één plezierboot, het plaatselijke zeiljacht voor "promenades en mer". Wij langszij. Onmiddellijk dient Omar, de plaatselijke Rachid, zich aan. Veel vrijpostiger is hij.  Komt zonder kloppen aan boord en begint mij dingen aan te geven om op te ruimen.
Maar eerst moeten de formaliteiten vervuld worden. Onmiddellijk, hoe moe je ook bent, zoals overal in Marokko. Tony verdwijnt dus met Omar in zijn kielzog.

Het is bijna middag als hij terugkeert en we kunnen brunchen en wat bijpraten.

We zijn er weer goed geraakt, bedenken we.  Wat veel gemoterd naar onze zin, misschien.

Vannacht passeerden we Safi. Safi : ik ben in één klap zo een 40 jaar jonger. Het is zondagmiddag  en ik zit aan de radio gekluisterd. Jan Van Rompaey praat over de amateurradio met Fons Oerlemans die vanuit Safi met zijn baggerbuizenvlot “De Laatste Generatie“ vertrekt voor een oceaanovertocht o.a. vergezeld van Hassan (Marokkaan) en Raoul. Wist ik toen veel, dat ik hier ooit ook op zee zou ronddobberen.

Dit keer kreeg Tony een heerlijke dolfijnenshow ‘by night’. Ze sprongen uit het water, snelden onder de boot door als fluorescerende torpedo’s.

Voorbij Cap Safi begon het rocken opnieuw. De golven werden snel hoger. Lijdzaam ondergaan, dat doe je dan.

Voorbije nacht waren er ook heel veel vissers actief rondom ons. We hebben heel vaak proberen ‘uit te vissen’ wat ze van plan waren. Sommigen voerden piepkleine zwakke lichtjes, anderen totaal niks. Als we té dicht naderden,  werden we plots verblind door een helder groen licht. Betekenis : “Hier vissen wij, heb je ons gezien?” Wij schenen terug : “Ok, gezien!” Rechttoe, rechtaan. Geen visserslatijn!

Nu maar eerst even een dutje en dan een kijkje nemen in het oud-Portugese stadje.

 

 


 

Verzonden met WL2K

 

Hoe tof de stad ook is, wij willen graag vertrekken. Laten de kaai en de rotzooi aan onze Zweedse buren. Wuiven naar Rachid die zich verontschuldigt voor het smerige water. De havenmeester beweert dat het niet zijn probleem is, verklaart hij.  Eén van onze landvasten is zo vies dat we die buiten aan de reling hangen. Zo een stinkend ding liever niet in onze bakskist.
Een schietgebedje voor onze schroef, dat ze mooi blijft draaien, tussen al die touwen, netten en het plastic in het water.
Vele vissersbootjes zijn ons vanmorgen voorgegaan. Op zee wordt het spitsroeden lopen, heu, varen. Ze komen naar ons toe, willen vis verkopen en als het effe kan cola of sigaretten meepikken. Wij hebben ze liever niet langszij, gebaren dat we zelf vissen.

 

Ziezo, we zijn weer op pad. Naar Essaouira, zo'n 120 zeemijlen verder zuidelijk.
Het enige verschil met zeilen langs de Bretoense of Portugese kust : de hoge opvallende gebouwen, een welkome navigatiehulp, worden hier op de kaart aangeduid met een verticaal streepje en een half maantje erbovenop want zijn geen kerken (symbool : kruisje) maar moskeeën.

 

 

Verzonden met WL2K

 

Tony, mijn beslist niet onknappe man, wekt thuis zeker geen buitensporige interesse op bij het jonge vrouwvolkje. Hier daarentegen is hij hot!
Meisjes, die hem op straat passeren, kijken hem recht in de ogen, zeker als ze in een groepje zijn. Een fenomeen dat bij ons onbestaande is. "Bonjour, Monsieur. Comment ça va?", giechelen ze.

 

Is het voor zijn "schoon ogen" die grijs-blauw oplichten in zijn gebruinde gezicht? Is het zijn zilvergrijze haardos? Is het de uitstraling van rijke Westerse mijnheer, die het hem doet? Of lijkt hij echt op een holywoodster zoals een politieman in Marrakech opmerkte?  Wie zal het zeggen? Hij laat zich die belangstelling glimlachend welgevallen. Vindt enkel dat sommigen te zwaar gesluierd zij en té veel aan hebben. Alhoewel dat wel meevalt. Blote benen zie je hier niet in de stad El Jadida, die beroemd is om haar mooie vrouwen. Maar bloesjes met bescheiden décolté heb ik al opgemerkt. Hoge hakken ook.


Het is immers zaterdagavond en iedereen flaneert op de "dijk", de corniche. Dé place-to-be voor de jongeren : het trottoir voor een bepaalde pizzeria. Ze drinken niks, staan in groepjes te praten. Je kan er amper omheen. Op het plein in het park tussen de drakenbloedbomen jongens met skateboards. Kinderen maken een ritje met een soort trapautootjes met houten paardjes voor, je stuurt met teugels.

 

Maar wij moeten terug naar ons huisje op het water, waar we ons binnen verschansen met een geurkaarsje tegen de weeë vislucht.

 

 

Verzonden met WL2K

 

Ontwaken in een Marokkaanse vissershaven. Jawadde!!


Eerst en vooral het geschreeuw, ruzie alom? Nee, gewoon onderhandelen. Over de prijs voor vis. Bij het eerste licht, 6 u vanmorgen, komen kleine vissersboten, 9 (!) man aan boord, aanleggen aan de kaai tegenover ons. Massa's mensen lopen op de kaai. Kopen vis. Vissen worden van in de bootjes naar omhoog gegooid. Anderen vangen zo een glibberige vis op.  Hoe?
Later worden kraampjes opgebouwd. Hamerhaaien, haaien, roggen, tong, dorado, murene, inktvis. Het ligt er allemaal te koop. Je loopt letterlijk doorheen het vissenbloed. Koppen worden tentoongesteld.
Wij, die de ganse dag op weeë afvalvislucht getrakteerd worden, hebben nu echt geen zin in vis kopen. Daar zullen we nog spijt van krijgen.

 

We bezoeken de Cité Portugaise. Oude fort-stad gebouwd door de Portugezen in de 16de eeuw. De cisterne, die de stad van water voorzag, is indrukwekkend én beroemd, decor in o.a. de film Othello van Orson Welles. De onderaardse, door prachtige gewelven ondersteunde cisterne werd toevallig opnieuw ontdekt toen een winkelier zijn handeltje wilde uitbreiden.

 

Als we langs de boulevard terugkeren, ruiken we ineens bierlucht! Inderdaad, hier ontdekken we een echt café mét bier. Minder fanatieke moslims genieten hier van een biertje en een sigaretje, per stuk gekocht van de verkoper die buiten op een bankje zit. Het vuurtje is in de prijs inbegrepen.

 

Even langs het havenkantoor passeren nog om ons verblijf te betalen. We zijn gisteren om 7u15 officieel toegekomen, als we ook maar 5 minuten later morgen vertrekken, moeten we voor 3 nachten betalen. Dat doen we dan maar, 7u15 is wat vroeg naar onze zin, en voor de prijs moet je het niet laten. Indrukwekkende ? 7 voor drie nachten!

 

Jakker, ocharme, ligt intussen te drijven tussen àl het afval van de haven zo lijkt het wel. De vissers gooien gewoon alles overboord. Pas op : ga je zo dadelijk eten, lees dan maar niet meer verder... Ingewanden van grote vissen (haaien), dode vissen, een dode reiger, plastic kratten, flesjes, touwen , plastic zakken... je wil het gewoon niet weten!
Uitgerekend hier gaan de optimistjes te water. Want geloof het of niet, er wordt hier ook aan zeiltraining gedaan.

 

Ik kan enkel maar denken aan morgen. Hoe geraken we hier weg zonder touw of plastic zak in onze schroef? Als dat toch zou gebeuren, zie ik maar één oplossing : de duikers die hier ook een stek hebben, inschakelen.
Ik gruwel bij de gedachte Tony hier in het water te zien duiken.

 

 

 

Verzonden met WL2K

 

Met geen pen te beschrijven, zeggen we wel eens. Wel, de indrukken die je hier in El Jadida opdoet... man, man, hoe vertel je dat? En waar begin je?
Bij het begin, dan maar.

 

Dat het ruw ging zijn op zee, zoals het weerbericht voorspelde (seastate : rough), zien we meteen bij het uitvaren van Sale, onze "follow me" Zodiac is net een steigerend paard hoe hij de golf beklimt.

 

Zolang er wind genoeg is en we 5-6 knopen lopen, beweegt Jakker soepel over deze golven. Vannacht echter, met heel weinig wind en een voordewindse koers, slaat de genua met rotklappen heen en weer. Alles trilt. Binnen een hels lawaai van schoten en blokken zodat je telkens wakker schiet en je meteen zorgen begint te maken over dat dure, splinternieuwe voorzeil dat op deze manier wel erg vlug versleten zal zijn. Ik zie beelden van een "testopstelling" voor mij. Zijn wij zo een testapparaat waarop ze een zeil miljoenen keren laten heen en weer bewegen om te analyseren hoelang het meegaat?

 

Door halve wind te gaan varen, proberen we het probleem op te lossen. Maar dan is onze koers niet juist en moeten we geregeld over de andere boeg gaan varen : afkruisen. Nog beter opletten, nu,  op de vele vissers die in de nacht rondom ons hun zware arbeid verrichten.
Het licht van het grootste religieuze gebouw ter wereld : de moskee van Hassan II, waarbij het licht van de vuurtoren verbleekt, begeleidt ons nog een heel eind voorbij Casablanca.

 

Het hevige rollen beu, besluiten we, bij het eerste licht, El Jadida aan te lopen.

 

Oeps, moet Jakker hier een plaatsje vinden?
We hebben heel omzichtig de grote zandbank in de buurt van de haveningang vermeden. Helemaal volgens het "boekje" (onze elektronische Navionics kaart die wél heel juist is)  zijn we langs de pier de haven ingevaren. We komen de hoek om en zien... een kleine haven, volledig volgestouwd met vissersbootjes. Enkel een muurtje in de buurt van wat een zeilschool voor kleine boten lijkt, met een restaurantje ernaast, is vrij.

 

Wij daarheen. Er is één bolder en een leuning. Daar maken we onze lijnen aan vast. Lange lijnen want dit is geen drijvend ponton. Het is hoog water nu. We beginnen zo meteen 1,5 m te zakken en moeten dus voorzorgen nemen om niet aan onze touwen "opgehangen" te worden. Die touwen gaan we liever niet met een mes te lijf, het laatste redmiddel als je ze echt niet meer los krijgt en je boot omhooggetrokken wordt.

 

Kritisch bekijken we het resultaat van ons afmeren, daar verschijnt de havenkapitein al op het toneel en neemt captain Tony mee om de formaliteiten af te handelen. Madame of ook La Gazelle, mag niet mee, ik kan pas van boord als alles in orde is.

 

Een andere haven, een ander douaneverhaal. In een gammel kantoortje (nieuwe kantoren zijn in aanbouw ....c'est pour 2014?!) krijgt Tony een wankele stoel aangeboden, makkie als je van een hobbelende boot komt. Minutieus worden alle gegevens van paspoort en vlaggenbrief overgeschreven in een groot boek. Zelfde scenario bij de politie. Voor de immigratie moet Tony nog een keer terugkomen om 11u. We mogen dus nog niet van boord.

 

Nu doet Rachid zijn intrede. Rachid : waker, boodschappenjongen, manusje-van-alles.
Hij heeft een fiets, rijdt bedrijvig heen en weer in de hitte van de middag. Zal ons wel komen verwittigen als de immigratie officier er is. Gaat op zoek naar een nieuwe bus camping gas.

 

Als we 's namiddags eindelijk van boord kunnen, ligt er aan onze boot vastgemeerd, een internationaal gezelschap. Eén Canadees, één Zweed en één Nederlander.
Wat een aangename stad, El Jadida. Een windje brengt verkoeling, zoals in elke badstad ter wereld. Blankenberge in Marokko. Een heel mooie 'corniche' langs het lange zandstrand. Het hele strand ingepalmd door wel 10 ploegen voetballende jongens. Heel zorgvuldig wordt het voetbalveld uitgetekend in het zand, de goals kleine zandkasteeltjes.

 

In de medina kan je weer over de koppen lopen langsheen de winkeltjes. "Zitten mensen hier ook ooit eens rustig thuis?" vraag ik me af.

 

In het duister op de thuisweg lopen we tegen Rachid aan. "Ik breng dadelijk jullie gasbus".  ? 2 !!!! Horen we dat goed? Thuis betaal je voor camping gaz makkelijk ? 34. Ok, de bus lijkt de oorlog meegemaakt te hebben. Hopelijk willen ze die elders nog inruilen.
Dan vraagt Rachid stilletjes of we misschien een biertje kunnen missen. We geven hem 4 blikjes. Onze policy inzake : je krijgt enkel een "cadeautje" als je ook echt iets doet voor ons!

 

De havenmeester bietste eerder al een pakje koffie af. Hij doet natuurlijk niks extra, maar ja, hem hou je beter te vriend.
En de nachtwaker-bootoppasser wilde graag een cola voor bij de sardientjes die hij op een houtskoolvuurtje vlakbij de Jakker grilt.
Het sardientjes-ontbijt dat hij me vanmorgen aanbood, heb ik afgeslaan.