Een uitgebreide kennis van het zeilen en alles wat erbij komt kijken, een grote technische kennis van motor en alle mechanische en elektrische dingen aan boord, kennis van meteorologie en navigatie, een zo groot mogelijke talenkennis, psychologisch doorzicht van mensen allerhande en boven alles een uiterst verfijnd buikgevoel : ziedaar de broodnodige kwaliteiten van een goeie schipper.

Met het buikgevoel van kapitein Tony, Ali Baba zoals ze hem hier noemen, maakte ik al eerder kennis.
Toen, in Leixões, hadden we het, op mijn aandringen, genegeerd. Herinner je je de afloop nog? Ganse dag kletsnat zeilen en jakkeren om ‘s avonds terug bij af te zijn.

Vanmorgen, 7 u, onze kaartentafel. Na het bekijken van de weerkaarten, sprak Tony ‘s buik : “Wachten! Tenminste tot morgen, dan kunnen we beter inschatten wat die nieuwe depressie bij de Azoren (ja, weer dààr) zal gaan doen. Als ze té zuidelijk komt, zijn we de klos. “

Ok. Wie durft daar tegenin gaan? Trouwens er is slechts één kapitein op een schip.
En ik zal diens buik vandaag maar eens extra gaan vertroetelen!





Wat een bedrijvigheid in de marina van Agadir. Overal zijn mannetjes met touwen in de weer. Iedereen helpt iedereen. Het personeel van de haven doet een ronde om te controleren of iedereen goed vastligt. Ook de boten waarvan de eigenaars voor een korte of langere periode naar huis zijn, worden zorgvuldig van meer touwen voorzien.
Als ze klaar zijn, zien de jachten eruit als enorme spinnen middenin een reusachtig web.

Oorzaak van deze onrust : een zware storm ten noorden van de Azoren, die de zee opstuwt tot 5 - 6  meter hoge golven hier aan de Atlantische kust. In de haven liggen we weliswaar vrij beschut, maar ook hier rollen de golven binnen zodat we bewegen alsof we varen.

Vannacht hebben we goed overleefd. Al schiet je soms wel eens wakker van een bijzonder harde ruk aan een touw.
Na vandaag zouden de golven langzaam afnemen. We gaan ons dus voorbereiden voor de oversteek naar de ‘Canaries’.

Daar komen de kinderen zich namelijk hoogst persoonlijk overtuigen van het feit of we al dan niet aan het ‘zee-verloederen’ zijn.

 


PA100865 (Medium)PA100869 (Medium)PA100871 (Medium)

 

 

 

 

 

 




Met de Petit Taxi zijn we naar hier gekomen. Naar hypermarché Marjane.
Man, man, wat is me dat hier!
Het is van de Modelo in Moita, bij Rita en Jorge thuis, geleden dat we nog in een supermarkt waren.
Wat decadent veel producten puilen hier uit de rekken? Heeft een moderne mens dat allemaal nodig? Dat kan toch niet!
Hoe vlug wen je aan inkopen doen op de markt en in de kleine winkeltjes van de souk.

Even slikken en dan beginnen we eraan. Winkelkarretje volladen.
De prijzen swingen wel de pan uit, allemaal ingevoerd spul of hier geproduceerd door buitenlandse firma’s.  Dit is niet voor Hassan modaal.
Wij doen ook kalmaan. Op de Canaries zal het goedkoper zijn.

Het hoekje met alcoholische dranken, mét aparte kassa, waar enkel veel Marokkaanse mannen staan aan te schuiven, laten we links liggen. ‘Verboden’ dingen zijn ook hier uiterst attractief!

De Petit Taxi die ons terugbrengt, kreunt en steunt alsof dit zijn allerlaatste rit is. Tony kan zo wel tien dingen opnoemen die er kapot zijn. Toch voegt de Peugeot 205 zich, na zijn karwei, weer gezwind in het verkeer. Bij ons thuis zou hij bij de autokeuring meteen aan de ketting gelegd worden.

 

 

 

 

 

Nieuwe foto's van de laatste havens vind je hier


“Voilier à position 30°30,5 N et 9°45,5 W this is Warship huppeldepup! “   
“Voilier à position 30°30,5 N et 9°45,5 W this is Warship …….! “
Oeps,  ik kijk op onze GPS, dat is onze positie!!!! …. Wie roept er ons op?

Tony grijpt de marifoon en antwoordt.
“You are on the limit of a restricted area, sir. We would like you to alter your course!” “Roger!”

We turen rond. Ha ja, eindelijk zien we een oorlogsschip patrouillerend dicht tegen de kust. Hoge bergen op de achtergrond. Zo perfect gecamoufleerd dat we hem niet opmerkten!
Wij zijn gefocust op Agadir en de heel opvallende silo, in de haven. Silo die we al uren zien.

De tocht naar hier ging vlotjes. Soms op motor en dan weer zeilend hebben we de ongeveer 75 mijl afgelegd.
Met de ondergaande zon in de rug varen we de jachthaven binnen.
Veel steigers, weinig jachten. Iemand gebaart ons naar een plekje. Als ik opkijk van het “aanlegwerk” zie ik, godbetert, een hele grote ‘Zara’ winkel. Welkom in de “beschaving“!

Iemand zou dat toch eens aan die mannen van politie, gendarmerie en douane moeten uitleggen. Wij zijn nog volop aan het afmeren, bovendien moe en groggy van de tocht, staan zij al in onze kuip, met zwarte schoenen, nota bene.
Binnen worden alle papieren ingevuld want buiten is het intussen donker. Ze pennen en kijken van elkaar af alsof ze examen afleggen. De politieman maakt er een potje van. Hij verwart voornaam met familienaam en het adres noteert hij ook al foutief. Met een formulier als een kladje, zoveel doorgestreept en opnieuw begonnen, verlaat hij na een half uur de Jakker. Zijn collega van de gendarmerie in zijn kielzog.

Vooruit, kunnen wij nu even rustig rondkijken in dit Benidorm van Marokko!

 

 

 

PA060858 (Medium)PA070860 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Dikke pech! Vanmorgen onze wifi antenne in de mast “gehesen” om wat weerberichten te bekijken.
Een  joekel van een depressie ten noorden van de Azoren zal de komende dagen voor extreem hoge golven gaan zorgen aan de Atlantische kust van Marokko en op de Canarische eilanden. Hier in Essaouira verwacht men 5 m hoge golven vanaf vrijdag.  Oversteken zit er dus nu niet in.
Waar zijn we aan begonnen? Nooit hebben we rust. Altijd die verdomde weerkaarten in de gaten houden….
We gaan de prachtige stad in. Prachtige stad, ja, maar veel te veel toeristen, veel te veel souvenirshops , veel te veel bedelaars en koud bovendien. Deze keer helpt een muntthee niet. Onze dip, of zeg ik beter depressie, is serieus.
Hier blijven liggen. No way. De swell is vandaag ook al niet te onderschatten. Jakker rukt aan zijn touwen. Niet normaal. Dat zegt ook onze franse buurman, die van het charterjacht. Niet mormaal, dit weer. Dit is iets voor december!

Maar morgen zal het even beter zijn. Goed, dan gaan we naar Agadir. Daar is tenminste een echte jachthaven en lig je, hopelijk, beter beschut.

Nog even diesel tanken, dan.
Weer een verhaal apart : er is hier geen pomp, dus met de “petit taxi” (zo heet een taxi die kleine afstanden aflegt binnen de stad) en een aantal jerrycans én Omar naar een pompstation langs de weg. Jerrycans vullen, geen probleem. Maar ……wie wil een paar pipo’s met jerrycans vol stinkende diesel in zijn petit taxi mee terug naar de haven nemen???
Uiteindelijk moet Tony toch niet te voet en stopt er een welwillende chauffeur.

Een paar biertjes voor Omar en voor de man die de jerrycan hielp aan boord dragen, o ja, en een fles rode wijn voor de havenkapitein : voila, de prijs van de haven van Essouira.

‘s Avonds duiken de Viskus en de Vrijheid, buren uit de haven van Sale, op in het donker.
Zij willen hier een paar dagen blijven, maar wij vertrekken morgen, zeker weten.

 

 

PA040842 (Medium)PA050853 (Medium)PA050855 (Medium)