Verzonden met WL2K

 

Alweer afscheid nemen.

Alweer in het donker. Dit keer 's morgens vroeg. Nog erger als je pas wakker bent. 

Onvermijdelijk einde van een heel fijne tijd. Nog een laatste dikke knuffel voor Bert en Stefanie én (baby) buikje.

 

Het lijkt pas gisteren dat ze hun smsje stuurden : "We zijn bijna bij jullie. Aan welke steiger ligt de Jakker?"

 

 

Alweer met Jak naar de kant, want we liggen in Las Palmas op anker.  Een aantal rugzakken, boards en kites én drie personen. Veel voor ons klein bootje.

Dat moet dan ook weer allemaal in de huur-Astra en dan op naar de luchthaven.

Tony mag, na 4 maanden zonder auto, zich nog eens in het drukke verkeer smijten.

Auto rijden, je verleert dat natuurlijk niet!

 

 

Ik pas mijn veel gebruikte (en voor mij toch) effectieve therapie tegen 'een-beetje-in-de-put-zitten' toe : boot opruimen! Je bent routineus bezig, overloopt in gedachten de voorbije dagen, mijmert wat voor je heen en hup ...je kijkt al vooruit. Naar het volgende bezoek bijvoorbeeld.

 

 

Maar eerst nagenieten van de tijd met Bert en Stefanie. Van de vele keren dat we samen afwasten, kookten, uit eten gingen, door de stad wandelden (zij nog veel meer dan wij). De boodschappen die we deden. De aperitiefkes in de kuip. De tocht door het binnenland naar de hoge Pico de las Nieves, de monoliet Roque Nublo, de grotwoningen.

 

Het bekijken van foto's en filmpjes. Het babbelen over het toekomstige mini-mensje, waarvan we de meest recente echo's zagen.

Het bewonderen van Berts hardnekkigheid om te brandingsurfen op de golf van Confital en te kiten waar het ook maar kon. In de haven van Las Palmas, aan het bekende strand waar jaarlijks het wereldkampioenschap windsurfen gehouden worden. Altijd met raad en vooral daad bijgestaan door zijn vrouwtje.

 

 

Kortom, nagenieten van de vele gezellige uren hier met hen op Gran Canaria.

 

Nu is voor ons ook even de vakantie voorbij. Terug bij de les. De Jakker nog eens aan een laatste grondig onderzoek onderwerpen en eventuele reserve onderdelen aankopen.

 

Als ze het hier niet hebben, dan moet je wachten tot aan de overkant (van de oceaan) !

 

 

 

Het is me eindelijk gelukt op het terras van de Sailor's Bar ! Nieuwe foto's , o.a. die ene van de potvis net vóór hij in de diepte dook.   Klik hier

 


 


Het is weer druk in Las Palmas.
Er is zoveel te doen :

- gastheer en -vrouw spelen voor Bert en Stefanie
- de cadeautjes in ontvangst nemen die zij bijhebben
- de nodige toasts uitbrengen om hun bezoek te vieren
- eindeloos wandelen met hun in de super grote stad op zoek naar surfspots, het strand,
de Hiperdino
- een autotrip maken rond het eiland
- snorkelen aan het rif bij Playa de las Canteras
- mondvoorraad aanvullen in de Hiperdino
- honderden spullen voor de boot kopen in de Rolnautic ( Nu kan het nog rustig zonder
volgnummer te moeten trekken. Als die van de ARC (zeg Ark) binnen komen volgende
week, breekt hier de hel los)
- de gewone huiselijke karweitjes uitvoeren
- samen koken of uit eten gaan
- in de catalogus van babyspulletjes kijken
- heeeeel veeeeeel bijbabbelen !

Snap je dat er geen tijd overschiet voor de blog?
Maar ik maak dat later goed, beloofd!


 

 


Cruiseschepen. Ik moet ze niet. Ellendige, giga-grote ‘ambetanteriken’.
Natuurlijk, wat is het heerlijk, een tocht met zo een drijvend luxe hotel.  Maar ik kruis hun pad liever niet.
Het is niet dat je ze niet ziet !! Je kan er gewoon niet naast kijken.
Eerst doemt er een piepklein lichtje op in het duister. Al snel heb je door :”Dat is er weer eentje”. Alsof er een groot dorp, met alle kerstverlichting aangestoken, daar rondvaart.
Met de verrekijker op zoek gaan naar rood en groen, bak- en stuurboordlicht, zodat je haar richting kan zien, vergeet het maar. Fel blauw licht, ja, van de disco.
Welke koers vaart zij??

En dat gaat ook niet vooruit! Tergend langzaam blijft zij uren in je buurt rondhangen. Zij heeft geen haast. Haar schema zegt : Morgenvroeg op Tenerife. Tijd zat en de passagiers moeten toch rustig hun glaasje kunnen drinken. Weten zij veel dat daar in de donkere nacht ook mensen op zeilboten onderweg zijn.

De radar vertelt me dat ze op twee mijl achter ons doorvaart. Ok dus. Toch in de gaten houden, wispelturig als ze zijn, verleggen ze soms weer hun koers. Zomaar. Maar dat is een zorg voor Tony die zo de wacht overneemt.
Het is inderdaad al tijd! Met al dat uitkijken en zoeken op de radar zijn de drie uurtjes zo voorbij gegaan. Toch nog iets positiefs aan die etters.
De eierwekker die we om het kwartier laten aflopen, om niet in slaap te sukkelen, hebben we nu helemaal niet nodig.

Daar zie ik tegen de wolken de lichten van Las Palmas al. Nog tien uur varen.
Alweer op motor. We zijn voorlopig opnieuw een motor-sailor.  
Zou dat nog ooit veranderen?
Iedere zeiler vertelt hetzelfde : dit is een jaar met bijzonder weinig wind. Tja!

 


 

Verstuurd met WL2K

 

Ik heb je nog een geheim te vertellen. Tony heeft kieuwen... of toch iets gelijkaardigs. Hoe kan hij anders zo lang onder water blijven? Hij snorkelduikt naar het anker, haalt ketting onder de rotsblokken vandaan... en ik sta aan dek en wacht tot hij eindelijk weer verschijnt.
Zou zijn sterrenbeeld "vissen" daar iets mee te maken hebben?
Handig is het natuurlijk wel.

 

Als een vis in het water, zo zet hij ook met gemak twee nieuwe anodes. Niet makkelijk hoor, de twee helften over de schroefas plaatsen, een klein schroefje erdoor steken en met een moertje vastdraaien. Daarvoor gebruikt hij dan wél 100 bar lucht uit onze duikfles. Nog even oefenen en hij hoeft ook die niet meer.

 

Dat plonsen in het water was meer dan welkom na onze tocht van vanmiddag.
Afgebeuld hebben we ons. Die van Lanzarote zeggen : "Op La Graciosa moet je je schoenen uittrekken en de wereld vergeten." Ik heb, tegendraads, wél mijn stapschoenen aangetrokken en drie kwartier in de hitte geploeterd naar het enige dorpje, Caleta del Sebo. Er is immers geen weg, enkel zand, stenen en prachtige doornenstruiken.
In het supermarktje, waar je je kont niet kan draaien, hebben we wat groenten en fruit gekocht.  We zijn gaan eten in een charmant restaurantje waar vooral locals komen.


Wifi hebben we niet kunnen ontdekken, of jawel, de bar met wifi spot is 14 dagen gesloten.

 

's Avonds hebben we nog urenlang bij het licht van de halve maan in de kuip gezeten. Dat unieke uitzicht op de vulkaankegels, de hoge wand van Lanzarote, het strand vlakbij wil je in je hoofd saven om nooit meer te deleten!