Verzonden met WL2K

 

Aldus geschiedt ook. Terwijl Karen en Ellen de nodige avonturen beleven onder water (maar dat vertellen ze zelf wel) ontvangen wij de familie boven water. Daar moet geen verdere uitleg bij, zeker.

 

Een laatste keer eten we allemaal samen in het restaurant van de jachthaven. Maar Lut heeft een vroege vlucht naar huis morgen, Gil en Francisca moeten de ferry naar Lissabon halen en het is voor iedereen maandag morgen, dus op tijd afscheid genomen.

 

Wij moeten nergens heen, zijn vlakbij huis en genieten nog van de laatste avond met de meisjes.

 

 

Verzonden met WL2K

 

Stoere meiden hebben we aan boord. Sportduiksters. En wat willen die? Duiken op zoveel mogelijk verschillende plekken in de wereld. Portugal bijvoorbeeld.

 

Na een dagje sightseeing in Lisboa en een avondje in een loungebar met Inês, Gil en Francisca bij de Docas , the place to be in Lissabon, vertrekken we dus vanmorgen richting Sesimbra, thuisbasis van een aantal duikclubs.

 

Rustig motoren we richting Atlantische Oceaan langsheen de monumenten van de Taag, want geen wind. Kans genoeg voor de meisjes om vanaf het water alles te bewonderen.

Spijtig, Lut moet dit missen. Het water van de Taag is te diep of te breed.

 

We voelen stilaan de deining. Rustig de tijd om aan te passen, toch. Als eindelijk de wind komt opzetten, sturen Karen en Ellen om beurt de Jakker. Genieten .

 

De tocht is compleet als ook nog een aantal leden van de 25 koppige familie van bottle-nose dolfijnen, die hier in de Rio Sado leven,  in onze richting zwemmen.

Ze wagen zich weliswaar niet vlakbij, maar zijn toch heel goed te zien.

 

Het uitzicht nadat we Cabo Espichel gepasseerd zijn, is prachtig.  Een steile wand met veel holen en grotten, kleine strandjes daartussen.

"Daar gaan wij morgen duiken" , hoor ik Karen en Ellen denken.

De wind geeft er een extra lap op.  Omdat Ellen aan het stuur staat?

 

In de haven van Sesimbra, berucht om de valwinden, meert captain Tony de Jakker vakkundig af aan de steiger. Onze vrouwelijke crew legt de boot vast.

 

Een afspraak met de plaatselijke duikclub is snel geregeld. Afspraak : morgen  14 u.

 

En nu naar het stadje om krabben te eten met de ganse familie. De klassieke hamertjes, waarmee je deze diertjes te lijf moet gaan, worden verstrekt. Smullen geblazen.

 

Doodmoe vallen we in bed na een luidruchtige avond.

 

Morgen gaan we gewoon verder.

 

 

En er staan nieuwe foto's van Portugal en het bezoek op de website.

 

 



Het beloofde een erg rustige nacht te worden …….alle luiken open want intussen zijn ook de nachten behoorlijk warm.
Midden in de nacht schrik ik wakker …. stemmen over het water. Een bootje met vissers komt eraan. Nee, met duikers, want even later horen we bloeb, bloeb ….luchtbellen spatten tegen de boot. Hard dat die klinken ! Telkens opnieuw komt de duiker onder de Jakker door. Rustig slapen, ho maar. Vooral als ook de dieptemeter om de haverklap  alarm piept.  Niet diep genoeg hier ? Nee, natuurlijk klopt dat niet. Onze dieptemeter detecteert die duiker onder de boot.   

Nu begrijpen we pas goed waarom die duikers ons een halve emmer ameijoas (steenmosselen) cadeau deden gisteren….ze wisten gewoon dat ze ons nog zouden komen ambeteren!

Zij haalden gisteren, onder onze verwonderde blikken, ook al ganse zakken schelpen op, vlak bij de Jakker. Illegaal? Daarom dat cadeau? Zwijggeld?
Ons een zorg. De ameijoas, gestoofd in olijfolie, look en peterselie, man, dat smaakt.

En vanavond is het dan weer feest op de Jakker!!! Karen en Ellen zijn door nichtje Inês opgehaald aan de luchthaven en netjes gebracht tot aan het dok waar we nu liggen, in Lissabon. Fantastisch gevoel je dochter na drie maanden weer in je armen te houden!
Daar hoort Cava bij.

O ja, we liggen dus in Lissabon, maar dat had je al door.
De verwoede pogingen van Rita, een vergunning voor ons te regelen om in Seixal te mogen blijven, kwamen te laat. We waren net het anker aan het uitbreken toen de politieboot in de nauwe doorgang verscheen. Dezelfde mannen van gisteren kwamen poolshoogte nemen.
Een vriendelijke wenk. Alles ok. Nu we vertrekken natuurlijk wel!





Zó moeten Adam en Eva zich gevoeld hebben toen ze uit het paradijs geflikkerd werden.

Het gebeurde vanmiddag. Ik had nog maar net ons nieuwste ankerplekje in de meest lyrische bewoordingen bewierookt. Ik kon het nog publiceren daarenboven, want we plukten een onbeveiligde site uit de lucht.
Komen daar uit het niets drie politiemannen in een snelle motorboot op ons toe. Of wij een vergunning hebben om daar te liggen? Of we geregistreerd zijn?
Wij : “Ja, in verschillende havens.” “Nee, nee, in Lissabon? “ “Natuurlijk niet, we zijn daar helemaal niet geweest.” “Wel, dan moeten jullie vertrekken en wel nu !”

Uiteindelijk, nadat we onze meest charmante glimlach uit de kast haalden en ook de nodige lepels siroop, konden ze ermee leven dat we nog een nacht bleven.  Morgen zouden ze dan terugkomen voor de vergunning die we in Lissabon moesten halen.

Van het geplande heerlijke dinertje bij Rita en Jorge thuis, kunnen we dus nog genieten. Jorge kwam ons netjes oppikken aan de kaai waar we Jak achterlieten. We zijn  weer wat bijgebabbeld, ook met zus Lut, intussen in Portugal aangekomen.

Veel later varen we over het stille water terug naar de Jakker. Weer een heel toffe avond rijker.

 

 




Bestaat het paradijs wellicht toch, al is het voor heel even? Dat vroegen we ons vanmorgen hardop af, toen we onze slaapkop buiten staken en onze ogen uitwreven.

Zo een verstild plekje, vlakbij miljoenenstad Lissabon! Té mooi om waar te zijn. Seixal, stadje aan een zijarm van de grote Rio Tejo (Taag). Het is laag water nu en wij liggen in een geul tussen de droogvallende platen. Geen windje blaast er, de boot ligt doodstil (hoe lang is dat geleden?) rondom ons enkel wat vogelgeluiden.

Gisteren hielden we het drukke, onrustige water van Cascais voor bekeken. Rustig zeilden we op het namiddagwindje richting Lisboa. Wat een gevoel : de Torre de Belém, het monument van de Descobrimentos te zien vanaf het water.
En dan onder de Ponte 25 de Abril door, waar zich de files beginnen te vormen.  Het geluid dat de talloze auto’s op de metalen roosters van de brug veroorzaken….. word je daar niet neurotisch van als je hier woont?

Aan de andere kant van de stroom, in de zon, Lissabon, de witte stad op de zeven heuvels, maar wij varen zuidwaarts. Volgen een vrij smal, beboeid kanaal dat we moeten delen met de snelle catamaranferry’s van Barreiro en Seixal die om de haverklap voorbijstuiven. We dringen nog verder door tot de smalle zijarm Rio Judeu, zoeken ons een weg in de smalle strook die voor Jakker ook bij laag water nog diep genoeg moet zijn en laten het anker vallen tegenover het schilderachtige kerkje van Seixal.
Dank aan de Cruising Guide van Atlantic Spain and Portugal, die dit onwaarschijnlijke plekje onthult.

We zijn op tien minuten rijden van het huis van Jorge en Rita. Nichtje Inês woont nog dichterbij.  
We vliegen d’er meteen in met een eerste terrasje met de familie. Het weerzien met Inês, die we 8 jaar niet zagen, is hartverwarmend. Kennismaken met haar vriend, een toffe gast. Frans, Engels, Portugees, Vlaams…het klinkt allemaal door elkaar.  Af en toe kijkt er iemand vreemd op als men zich in de verkeerde taal tot hem richt.  
Maar helemaal geen Babylonië.

In het donker tuffen we tevreden terug naar de Jakker, onze Jak beladen met 25 l Portugees kraantjeswater, het enige waar we zuinig op moeten zijn in ons paradijs.

De toon is gezet, laat dat langverwachte bezoek uit België maar komen!