Je had ons vannacht moeten zien liggen. Elk op een bank in de salon.
Eén voor één zijn we met slaapzak en kussen daarheen getrokken.
Boosdoener : de bomvolle watertank, pas gevuld in Sines, onder onze slaapplaats in de voorpiek.

Door de felle deining hoor je dan een soort bwoek, bwoek, vlak onder je oor, als van een slijmerig monster dat moeizaam ademt.  De ontluchting van de volle tank?

De gebruikelijke oplossing , oordopjes, is uit den boze. We moeten immers het ankeralarm kunnen horen. We betrouwen onze ploert voor honderd procent, hoor. Maar met deze swell en dicht bij de branding als we liggen, kan je maar beter supervoorzichtig zijn.

Maar dat is nu weer allemaal vergeten. We liggen nu in de duurste jachthaven ever, erg Amerikaans aandoend, die van Lagos. De Algarve, hé.  Onze zorgen zijn nu van een andere orde.

 

 

P9120691 (Medium)P9120693 (Medium)

 

 

 

 

 

 


 

 

 




Wil je het verhaal horen van zeilboot “Pas de Deux”?


Het moet zo ongeveer tussen Boulogne en Fécamp geweest zijn, in ieder geval aan het begin van onze reis, toen we op de marifoon haar naam voor het eerst hoorden.
Een onmiskenbaar Duits accent klonk over kanaal 16 van de marifoon “Pas de Deux - Pas de Deux - Pas de Deux hier Deneb”. Als “Pas de Deux” dan antwoordt, schakelt men onmiddellijk over op een babbelkanaal, zendt met minder vermogen uit en is enkel nog dicht in de buurt te horen.
De daaropvolgende maanden weerklonk af en toe, tussen weerberichten en oproepen van de Coastguard, de bekende bootsnaam. Een antwoord konden we niet horen, nog minder konden we hun zien, toch zeilden ze mooi met ons op, blijkbaar.

Maar kijk, vorige week, in de Doca de Alcântara in Lissabon. Wie komt daar binnenvaren en meert af quasi tegenover ons? De Pas de Deux, een al wat ouder Duits zeiljacht met een koppel aan boord.

En vanmiddag zijn we ze voorbij “gemotorzeild”, toen  we van Sines richting de Algarve voeren. Na een dag met te veel wind, was er vandaag immers weer te weinig.
Dit keer waren we wel dicht genoeg om de oproep te horen : “Pas de Deux - Pas de Deux, hier Deneb,  hörst du mich?”  En nieuwsgierig als we zijn, schakelen we ook over op kanaal 77.
Er ontspint zich een gesprek over dat ze het motoren beu zijn en willen gaan ankeren. Maar waar? De Deneb zou op verkenning gaan en verslag uitbrengen.  Er zijn hier wel een drietal ankerplekken een keer Cabo São Vicente gerond.

Wij hadden al uitgemaakt dat er, met deze helse deining, nog maar één ankerplek een klein beetje beschutting kon leveren  : Baleeira en die was nog net vóór het donker te bereiken.

Maar wat een verschrikking ook daar. Een heuse Hawaii branding! Met schuim dat bovenaan van de golven wordt geblazen en groen water waar je doorkijkt. Iets voor surfers als Bert en neef, Gil. Twee zeiljachten liggen er te zwiepen van links naar rechts.
Toch zullen we hier moeten overnachten. Alles vastgezet en gestouwd aan boord alsof we zeilen, zo gaan we tekeer.

Wij zijn al aan het smikkelen van onze melão als de twee Duitse jachten binnenvaren.
Zij hebben ook niks beters kunnen vinden, blijkbaar.

Later horen we nog een gesprekje via de marifoon. ‘Pas de Deux’ ziet het wel zitten op anker, heeft duidelijk meer ervaring. ‘Deneb’ vind het “ein beschissener Ankerplatz”, maakt zich erge zorgen, wil heel vroeg morgen wegvaren….
Of hoe je mensen kan leren kennen, enkel door toevallig een gesprek op te pikken?
Wellicht maken we ergens op onze reis nog wel echt kennis met hun?

Andere ontmoeting vandaag : dolfijnen. Tientallen groepjes van die beestjes. Ze komen aangesurft uit het niets. Plots hoor je het aparte bruisen van de golf die ze veroorzaken vlak naast je.
Als ze echt geluk brengen, zoals zeemannen zeggen, wel dan kan ik je allemaal wel een pakje ervan opsturen.  Bij deze!

 

Cabo de São Vicente

 

 

P9100685 (Medium)P9110687 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Verzonden met WL2K

 

Boenk, boenk, klinkt het door de hele boot. Golven spatten tegen de spiegel. Golven die zich op het kleine stukje binnenhaven, achter ons, opbouwen. Een mini-zee. Aan de grote tafel op de laptop werken, kan niet, de trillingen van de mast doen het scherm vibreren.
Ja, de noordenwind fluit ook hier in Sines met een fikse 6-7 bf door het want. Frisjes man!

 

Vanmorgen om 5 u, toen we wilden vertrekken, eerst nog een laatste weersvoorspelling binnengehaald. Die garandeerde een aanwakkerende noordenwind 6 bf  in de loop van de dag, met 7 bf aan de kapen. Vooral als Cabo de São Vicente op je te wacht, denk je dan eerst wel even na. Het "buikgevoel" van Tony zei : "Jakker blijft liggen" en aldus geschiedde. Wij heerlijk terug in bed.

 

Goeie beslissing, blijkt nu. Liever een middagje klussen dan jakkeren rond de kaap.
Tony installeert de radio met USB aansluiting, uit Bert zijn busje. Oneindig veel muziek kunnen we nu beluisteren. Hij plaatst tevens een nieuw 12 V stopcontact.

 

Ik werk verder aan de vlag van Marokko, verzin een tekstje, lees de pilot met aanwijzingen voor het volgende stuk van onze tocht.

 

Vanmorgen waren we in het oude Sines. Mooi stadje, weinig toeristen. Wifi vind je hier niet, tenzij je veel betaalt. Maar in de bibliotheek registreren ze ons via voornaam en leeftijd en dan kan je een halfuurtje surfen.  Net de bib van Genk, compleet met een klas rumoerige kinderen met juf.
We weten nu dat je voor Marokko, als Belg, geen visum nodig hebt. Hebben ook al flink wat info over de havens daar.
Nu enkel wachten op "fair winds" zoals ze ons dat steeds wensen.

 

Als we van de avondwandeling terugkomen, is de oude 79 jarige Noor, onze buurman, zijn voorzeil aan het klaarleggen voor morgen. Hij wil, met zijn 9 m lange zeilboot, naar de Canarische eilanden vertrekken. Daar komt zijn vrouw hem vervoegen.

 

Zou het er morgen toch inzitten dan?

 

 

Verzonden met WL2K

 

Wat een ellende, afscheid nemen. Het wee gevoel in mijn buik blijft vast nog even hangen. Karen en Ellen wuiven een laatste keer voor ze aan het verre einde van de vertrekhal de hoek omslaan en uit het zicht verdwijnen.

 

Ook Inês hebben we al bye bye gezegd. Ze heeft ons vanmiddag van Sesimbra naar Moita (naar het huis van Rita en Jorge) gebracht, waar we heerlijk gezwommen hebben. De meisjes hebben tot het laatste genoten van hun extra lang weekend. Maar.

 

Wat een ellende, de Fransen, dus ook de luchtverkeersleiders staken tegen het  verhogen van de pensioenleeftijd. De vluchten lopen vertraging op. Karen en Ellen vliegen via de U.K., aldus Frankrijk vermijdend en zijn pas in de vroege uurtjes terug thuis ..in de gietende regen.

 

Wat een ellende 's morgens na een wel heel korte nacht, in de extra lange file naar je werk, de geur van Portugal nog vers in je neus.

 

Wat een ellende. Een zware bui achter je op zee. Eerst een beetje afwachten. Is ze voor ons bedoeld? Ja, het lijkt me wel. Dan hectisch, plots moet alles tegelijk : regenpakken en laarzen aan, zeilen reven. Het kan niet snel genoeg gaan.
Het enerverende klapperen van zeilen en schoten tot het zeil een stuk kleiner is en we weer iets rustiger, over de zich opbouwende zee, verder kunnen.

 

Ja dus, ook hier tussen Sesimbra en Sines krijgen we een staartje van de depressie mee.

 

Maar in het zicht van Sines klaart het op en onder een stralende zon leggen we aan, opgewacht en geholpen door wel vier jonge havenmeesters.
We liggen vlak voor het oude, wat Arabisch aandoende centrum, met zicht op het grote strand.
Sines is, zoals Leixões, een grote industriële haven met veel petrochemie, maar daar zie je in de jachthaven niks van.

 

Moe van de emoties, het werken aan de schoten, de bewegingen van de Jakker liggen we na het sturen van wat mailtjes en het verzenden van het positierapport al snel in bed.
Oordopjes in, want de touwen kraken vervaarlijk, de deining staat in de haven.

 

Ik ben in gedachten al ver weg van hier. Ergens op de Canarische Eilanden waar de kinderen ons opnieuw een bezoekje zullen brengen.

 

Daar zullen ons niet zoveel chauffeurs ter beschikking staan. Dank je, Inês, Rita en Jorge voor de vele keren dat jullie taxi speelden, vaak laat 's avonds.
Dank je voor de gezellige etentjes, het samen boodschappen doen, de aanvulling van onze boordapotheek en de laatste noodzakelijke prik vakkundig gezet door dokter Jorge.
Dank je Lut, Karen en Ellen voor het bezoek.

 

We kunnen er weer tegen.

 

 

Ok mama, je vraagt erom dus je krijgt een verhaaltje van Ellen en mij....het zal niet kunnen tippen aan jouw stukjes maar hier gaan we dan:

 

Stipt om 14u melden we ons aan in Duikcentrum Cipreia. Dit is voor ons de best bereikbare plek ooit, amper 100m van de kuip van de Jakker verwijderd. Pure luxe!

 

Ons materiaal wordt bijeen gezocht, we zetten het in elkaar en nog geen kwartier later zijn we duikklaar. De Portugezen duidelijk nog niet, maar we blijven optimistisch en beseffen nog niet dat WACHTEN de rode draad van de dag wordt....wachten op de rib die nog niet is teruggekeerd van de voormiddagduik (nóg niet??), wachten op de duikers van een initiatie, wachten op de instructeur, wachten op de briefing....en onze trouwe supporters en camera ploeg van dienst wachten met ons mee in de Portugese namiddag hitte!

 

Anderhalf uur later genieten we eindelijk van het verfrissende tochtje richting duikspot in de volgende baai. Blijkbaar heeft onze gids ook zijn buik vol van het wachten, als eerste liggen we in het water. Na het ok teken dalen we af, Ellen ook, maar pas nadat ze een kilo extra lood heeft bijgehaald. Een octopus verwelkomt ons en zwemt vervolgens op zijn typische manier weg. We genieten van de wuivende wit-paarse anemonen, scholen vissen, de deining tussen de begroeide rotsen, hier en daar wat wit koraal en zelfs een paar van onze favoriete felgekleurde naaktslakjes. Na 50 min heb ik genoeg van het bibberen in het koude water, allemaal samen stijgen we op.....maar waar is de boot???

Gewoon nergens te bespeuren! Aan de kou komt pas na 20 min op zee ronddobberen een einde. De zodiac was even een paar duikers gaan afzetten aan de andere kant van de baai. 

 

Het wachten is dus nog niet afgelopen. En door anderhalf uur heen en weer varen, andere duikers oppikken, zoeken naar een vin, de motor even tussendoor repareren, zien we de aperitief aan boord van de Jakker in gezelschap van de hele familie, mooi aan onze neus voorbij gaan.

Als we uiteindelijk om 19u compleet verkleumd en uitgehongerd de haven in varen, zit het welkomst comité op de eerste rij om ons toe te juichen!

 

Na een superwarme douche zijn we terug in de stemming en genieten we nog volop van een luidruchtig diner met de hele bende!

 

Conclusie van de dag: neem ruim de tijd als je wil gaan duiken in Portugal!