Verzonden via WL2K

  

Zeilen. Leuk??? Had je gedacht. Jaloers op ons, die op een augustus maandag enkel maar van A naar B hoeven te zeilen.

Wel, je mag het hebben dat zeilen. En zal ik nog eens wat vertellen? Na 7 u gezeild te hebben, liggen we precies terug op de plek die we vanmorgen om half acht verlieten.

 

Wij noemen het graag "goed zeemanschap", of zijn we toch bangeriken?

 

Het weerbericht was ook niet zó veelbelovend voor vandaag . Het was vanmorgen zwaar bewolkt. De wind was pal tegen, maar met 4 bf kon dat leuk kruisen worden. Je legt dan wel dubbel zoveel weg af, maar soit.

We zijn het hier in deze vieze, industriële haven hartsgrondig beu. Hadden gisteren eigenlijk al willen vertrekken. Veel lawaai is hier ook, van de zeeschepen, die gelost worden en intussen hun hulpmotor laten bollen voor stroom.

 

Wij dus op weg. En we lopen goed. Tussendoor horen we op de HF radio hoe de NOL- leden contact hebben met Dirk van de Narid. Collega-zeiler, Limburger, samen met zijn vrouw Anneke 2 jaar geleden vertrokken en nu op weg naar de Cookeilanden.

 

Maar na ongeveer 4 uur en evenveel slagen (een rak over één boeg) zijn wind en golven zo toegenomen dat we haast geen voortgang meer maken want vastbonken in de golven.

Een ruimere koers zou vlotter zeilen maar nog langer duren en ons doel : Aveiro, moeten we tussen half drie en half vier aanlopen. De Gids voor de Portugese Atlantische kust waarschuwt voor "vicious seas" en zegt die ingang te mijden bij harde wind uit het zuiden.  Waarom zo een duur boek kopen als je letterlijk hun raad in de wind slaat?

 

De daaropvolgende haven Figueira da Foz kunnen we bij deze wind niet vóór het donker halen en in diezelfde gids zegt men : "Aanlopen in het donker : riskant."

 

Een nacht doorvaren en Nazaré aandoen, zien we helemaal niet zitten met deze wind. We zijn ook al kletsnat intussen en het zicht neemt zienderogen af.

 

Daarom het besluit : we draaien terug. Met een heel klein ingerolde genua lopen we nog 6 knopen. Het is nu veel rustiger zeilen, maar we hebben zo geen beschutting voor de regen en zitten lijdzaam af te zien. Verstand op nul, blik op de horizon.

Als de achteroplopende golven nog steeds toenemen, weten we dat we de juiste beslissing genomen hebben.

 

Na lange, natte uren zien we eindelijk de haven van Leixões opdoemen. Vissers verlaten de haven. Beelden als in "The deadliest catch". Schuim spat over het volledige schip.

 

Nee, het is niet waar !!! Het zeeschip dat vanmorgen nog aan de kade lag, verlaat net nu de haven. Murphy op zee... bestaat!

 

Motor op, zeil naar beneden en rechtsomkeer. Misselijkmakend, als je moet draaien en even dwars op de golven ligt.  We houden ons vast waar we kunnen.

 

Tergend langzaam komt hij los van de kaai, de pilotboot als een waakhond erlangs.

De Jakker houdt dapper de neus op de wind en de golven.  Tot eindelijk de weg vrij is en we de haven binnenkunnen.

 

Er liggen twee jachten op anker. Wij daar maar bij. De deining loopt de haven binnen maar wij zijn nu toch één en ander gewoon.

 

Onze douche daarna beweegt wel vervaarlijk en we moeten ons flink schrap zetten tegen de wand, maar .we zijn veilig in de haven en morgen ..is een andere dag.

 

 

Verzonden met WL2K

 

De pannenkoeken smaken overheerlijk. Het is immers echt pannenkoekenweer. Karen en Bert weten dan perfect wat ik bedoel.
Koud, regenachtig, en vooral potdichte mist. Alweer! Ja, ik weet het, we zijn aan de Portugese Noordkust. Het water is er koud, de wind warm en vochtig.

 

Onze tocht begon nochtans zo mooi vanmorgen. We voeren de Rio Lima af met op de achtergrond nog steeds de bombos die ook vandaag weer van jetje zullen geven. De wagens voor de historische stoet staan al opgelijnd op straat. Maar wij hebben gisteren genoeg drukte gehad, wij zeilen verder. Naar Leixões.
Daarbij hebben we één goed gesignaleerd obstakel te vermijden, nl. een golfgenerator, die elektriciteit opwekt uit de beweging van de golven. Het is de eerste in de wereld en bestaat uit verschillende modules die half-drijvend aan de oppervlakte hun werk doen.

 

We zeilen eraan voorbij alsof we in een promotiefilmpje zitten. Zo eentje dat ze telkens opnieuw afspelen op watersportbeurzen. Ik zit helemaal achteraan in de kuip tegen de zeereling omdat daar het zonnetje schijnt en dommel een beetje in. Droom over verre landen.
De achteropkomende golven bruisen af en toe vervaarlijk. Neemt de wind toe? Als ik mijn ogen open, zie ik dat Tony de genua heeft uitgeboomd. Op die manier kan het voorzeil beter bol blijven in de golven en kunnen we vlinderen (voor de wind zeilen met aan elke kant één zeil). We bruisen aan 6-7 knopen door het water.

 

Als een andere zeiler mét genaker (heel licht voorzeil) ons voorbijgaat, denken wij beiden hardop aan wat Thomas Siffer overkwam. Genaker en ego aan flarden voordat hij dat zeil in toenemende wind beneden had.

 

Maar : "Kijk naar jezelf, dan heb je al werk genoeg", is ook nu de boodschap.
Voor we het weten is ook óns promotiefilmpje in één klap een thriller.. plots is de enorme tanker die op anker ligt vóór de haven van Leixões verdwenen. De band, die achter ons over zee lag, is vliegensvlug uitgebreid tot bij ons scheepje. Mist, alweer. Vlak vóór de haven. We zien niks, horen wel de hoorn aan de haveningang.

 

Maar die boom moet weg, de genua naar beneden. We lopen veel te snel en kunnen op deze manier niet maneuvreren want enkel vóór de wind varen. Tony naar voren, met zwemvest en aangelijnd. Maar die sterke Tony,krijgt de boom niet los. Ik heb de genuaschoot al gevierd, té vroeg, want nu wordt hij tegen het onderwant gedrukt met zo een kracht dat die helemaal doorbuigt. "Aanhalen die genua", schreeuwt hij, "Nu! Nog, nog, nog ..SNELLER!!!!!" Ik winch me een ongeluk om dat schoot binnen te halen. Schreeuw om meer kracht te kunnen uitoefenen of om mijn frustraties te ventileren? Van het voordek ook een schreeuw : "Het lukt me niet .....niet!!!!"

 

Het ziet er even heel riskant uit, die uithouder wil niet los, zit vast ín een knoop van de schoot. En we blijven er met een rotvaart vandoor gaan, richting haveningang....of dat hopen we toch, want we zien niks.
Dan eindelijk, net als Tony het touw wil gaan doorsnijden, laat het verrekte ding los..pfffff.  We staan samen te trillen in de kuip, Tony nahijgend alsof hij net de marathon gelopen heeft.

Nog is de lijdensweg niet voorbij want het binnenvaren vraagt uiterste concentratie.

De marina interesseert ons niet, we gooien ons anker uit tussen een paar andere jachten die we in de mist ontwaren.

Dat pannenkoekenfeest, ook een beetje verzoenings- en overwinningsfeest dus.

Met een high five bezegelen we ons vertrouwen in elkaar. De lucht is weer heel erg schoon op de Jakker!

 

 

 

Wie wil weten hoe zo een golf generator eruit ziet, een filmpje:

{youtube}7TSmYmV23W0{/youtube}

 

 

Verzonden met WL2K

 

Oor-ver-dovend! Alles-over-heersend! Kippenvelmomenten! De bombos van Viana do Castelo.

In de voormiddag zijn ze er aan begonnen. Een optocht door de stad van verschillende trommelkorpsen, nee, bombos, want geen vergelijking met onze trommelkorpsen mogelijk.
De trommels zijn nl. reuzengroot en worden met een enthousiasme beklopt.  Jongens toch. Ze stoppen op gezette tijden, keren zich naar het volk en geven een extra concert ten beste. Steeds harder, feller, sneller dan de concurenten dingen ze naar het applaus van het publiek.

De stoet eindigt op de Praça da República, waar rond de fontein wordt gestapt. Hetzelfde stramien. Elke groep trommelaars, in een andere outfit, zweept zichzelf op tot steeds hardere klanken, moeilijkere zwaaien van de trommelstok, snellere ritmes. Al dat ritmische lawaai samen op één plein.  Het dreunt in je ingewanden. Ook hier willen ze indruk maken op het publiek. Verbeten, sommigen met duidelijk plezier, moe ook al, zwetend in de ongenadige zon.

Ik wil wachten tot het stil wordt op het plein...vergeefs, ze weten van geen ophouden. Lang nadat ik terug op de Jakker ben, hoor ik ze nog in de oude stad.

Ook namiddag, als ik aan de oever van de Rio Lima tussen de honderden mensen kijk naar de talloze vissersbootjes die een processie vormen achter de boot met het Mariabeeld,  hoor je de bombos nog.

Een aspect van de folklore van de Minho om niet snel te vergeten.

 



Zie ons hier nu zitten op onze Jakker. Vanmorgen vertrokken uit Baiona met zon en lichte bewolking. Nu dikke regenpakken aan, kap op, handdoek in de nek, turend (ikke onhandig door een beregende bril) in de melkwitte, kleine cirkel om ons heen. Onwerkelijk stil is het met mist rondom je, heel intiem, alsof we de laatste overlevenden op aarde zijn.
Tot plots de vissersboot opduikt, tientallen minuten geleden al zichtbaar gemaakt en aangekondigd door de radar. Wat geweldig dat deze, in de tweede wereldoorlog door de Engelsen ontwikkelde techniek, nu ook aan boord van pleziervaartuigen betaalbaar is.
Samen met de GPS, die zegt waar we zitten, komen we d’er wel.

Daar konden we vroeger enkel van dromen. Karen en Bert herinneren zich de tochten nog wel, naar Le Tréport onder andere. Mist en enkel het gegist bestek en radio positiebepalingen om op te vertrouwen. Je reinste natte vingerwerk.

Dan varen we nu veel rustiger. Hebben de tijd om onze radar uitgebreid te testen.
Maar wat is dat in het water? Duizenden en duizenden krabben zwemmen aan de oppervlakte rond ons…….je ziet die krabbentapijten al van ver als  felle windvlagen op het water. Wie kan me vertellen wat de bedoeling is? Krabbenmigratie, krabbenorgie op zee?
De griend (kleine walvis) die we even later zien opspringen heeft de krabben blijkbaar ook opgemerkt, heeft hij zin in een lekker maaltje?

Zo, kijkend naar al het leven rondom ons, hebben we niet eens opgemerkt dat het regenen gestopt is en een aarzelend zonnetje opduikt. De mist blijft echter en alhoewel we weten dat we vlakbij de grote golfbreker van Viana do Castelo varen, is hij opeens, als we hem zien kan, akelig dichtbij.

We volgen het beboeid kanaal (intussen is ook mijn zelfgeknutseld Portugees vlagje in het want gehesen)  en komen aan bij de haven waarvan de toegang is afgesloten door een voetgangersbrug. Even aan de buitenkant afmeren en op zoek naar de havenmeester. In het cafeetje van de marina vertelt een charmante Portugese jongeman mij dat het kantoor opent om 14 u. Een veelbetekende blik op mijn horloge om te zeggen dat het inmiddels 14u30 is, wordt beantwoord met een guitige glimlach…..het schaamrood op mijn wangen realiseer ik me dat het hier UTC + 1 uur is en dus pas 13u30.
We maken het goed met 2 koppen koffie en een puddingpasteitje.

Als we later een plaatsje in de haven gekregen hebben en we naar de stad willen, speelt de voetgangersbrug ons weer parten. Nu wíj ze willen gebruiken, staat ze open voor de jachten.  Omlopen dus.

Overal klinkt muziek en is er veel volk op de been. We zijn in Viana do Castelo waar morgen de Romaria de Nossa Senhora da Agonía van start gaat. Eén van de grootste romaria’s van Portugal. Oorspronkelijk een bedevaart van vooral zeelieden, nu processies, optochten, folkloristische dansen.

Vast de moeite om hier een paar dagen te blijven.

Dan kunnen we meteen, want we hebben hier internet, weer eens skypen met België en mijn pa welkom thuis wensen uit het ziekenhuis.

 


P8180532 (Medium)P8190534 (Medium)P8190538 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 


 




Nee, wij zijn geen citroenen. Na eerst “gouden” water getankt te hebben, vertrekken we en ankeren in de buitenhaven op 100 m van de steigers. En weet je wat, hier is de ontvangst van wifi veel zekerder en vooral veel sneller. Toegegeven, je moet eerst in de haven om login en paswoord te kennen, als je dat tenminste niet kan ontfutselen van collega’s in de ankerbaai.

Nu dus weer zuinig met het zoet water. We oefenen alvast voor de grote oversteek, kweken goeie gewoontes aan. Nooit knoeien met water, nooit de kraan zomaar laten lopen. Onszelf wassen doen we in een plastic kommetje in de wasbak, want het stopje wil er nog wel eens uitspringen, gevolg : weg water.
De afwas spoelen we vóór met zeewater, via de zeewaterkraan. Dit is een voetpomp die we ook kunnen gebruiken om zoetwater te pompen. Veel zuiniger met water dan de gewone kranen met water onder druk.
Aardappelen en spaghetti koken we in zeewater, gemengd met zoet water, anders véél te zout. Dat zeewater is trouwens net zo helder als het kraantjeswater van thuis.

Maar …..al dat praten over eten.  Ik zal er maar eens aan beginnen, zeker. Vandaag wil ik dé specialiteit van Galicia zelf uitproberen : Pimientos de Padrón. Een soort paprikaatjes in zeezout en olijfolie gebakken. Dat wordt smullen straks!