Met duizenden waren we in Santiago de Compostella. Groepen jongeren op een speciale bedevaart van overal in Europa met rode, witte, blauwe, groene T-shirts en dito petjes zingend, handenklappend, stappend achter hun eigen vlag aan.

Wat een speciale ambiance!  Maar ook erg vermoeiend.

We zijn in de kathedraal geweest. Indrukwekkend. We hebben de wierookpot gezien die over de hoofden van de mensen door de hele ruimte wordt gezwierd bij speciale gelegenheden. De pilaar, waar je over moet wrijven om je bede kracht bij te zetten, is helemaal afgezet met hekken. Je mag er nu niet meer bij. Een maatregel genomen sinds de Mexicaanse griep. Dan maar in gedachten onze wensen geformuleerd.

En we hebben er écht wel een paar......  zopas bereikte ons het nieuws dat mijn pa is geopereerd aan een darmperforatie en dat hij op intensieve zorgen ligt.  En dan is daar nog de nieuwe baby en onze reis en .....

De Heilige Jacob, mijn patroon, mag daarboven wel een beetje zijn best doen voor ons.

 

Morgen gaan we weer verder proberen te zeilen naar de volgende Ría de Arousa. Bert en Stefanie volgen met hun Happy Herk.

Ondertussen kan je hier kijken naar onze laatste foto's.


 

 

 



Zeilen, het hoeft niet per se een verplaatsing te zijn van A naar B. Nee, je kan het ook gewoon voor de fun doen. Dus hebben we vanmiddag de touwen losgegooid voor een paar uurtjes spelevaren, samen met Bert en Stefanie.
Bert kon zijn hart ophalen met het sturen van de Jakker in de steeds toenemende wind. Hoe meer de boot overhelde, hoe breder zijn smile.

Stefanie heeft haar kennis van het zeilen weer bijgespijkerd. Oploeven, afvallen, fokkeschoot, grootschoot, die begrippen hebben geen geheimen meer voor haar.  Ze imponeerde ons met de kracht  en snelheid waarmee ze de genua inhaalde.
Prima zeilmaatje, dat nu ook weet dat niet alle kikkers*  groen zijn en kwaken!

De prachtige dag sluiten we af met een barbecue bij hun busje dat geparkeerd staat tussen de eucalyptussen dichtbij de haven van Portosín.
Maar eerst even zwemmen aan het strandje vlakbij, want warm dat het is. Ja, vergeet het maar. Enkel Bert, ijsbeer als hij is, heeft zich even in het water gewaagd. Vreselijk, zo koud!
Een klein schoonheidsfoutje in de mooie zeildag onder de blauwe lucht, op het azuren water met de groene bossen en bergen als toeschouwers, wie maalt daarom.

 

* Kikkers zijn klemmen (op het dek van boten  bijvoorbeeld) waarop je touwen belegt (vastmaakt).




“Waw! De max! Mijn vakantie kan niet meer stuk.” Bert is in de wolken.
Namiddag stal hij hier de show op het strand van Muros. Spanjaarden met vakantie,
wandel-joggend in het ondiepe water, dé bezigheid hier, stoppen, kijken met open mond als Bert zijn kite oppompt en te water gaat. Hij had het nooit durven hopen maar het is net de geschikte wind voor zijn 14 m² zeil. Ruim een uur blijft de wind perfect en trekt hij baantjes van en naar het strand . Het water voor hem alleen, geen enkele andere kiter in zicht. Een droom in vergelijking met de drukke Brouwersdam.

Ze hebben voor hun Happy Herk een plekje aan het strand gevonden in het zicht van de Jakker. We pe(n)ddelen op en neer. Drankje op het strand bij hen, diner op de Jakker.
En zo is het goed.

Het waait minder vandaag, onze wifi antenne kan nu wel in het want. Jiepie, internet. Wat een comments allemaal. Heel leuk om te lezen. Dat met de positierapporten is intussen ook in orde. Er was een probleem bij Winlink.

En Rita, ik weet ook niet hoe ik ertoe kwam Cabo da Roca, waar we zelfs gestaan hebben, jaren geleden, als meest westelijke kaap van Europa over het hoofd te zien. De Spaanse pilot heeft me in de war gebracht, denk ik. Maar klopt, Cabo da Roca steekt ruim 8 zeemijl westelijker uit in zee. Kunnen de Portugezen mij dat ooit vergeven?  Mag ik überhaupt nog binnen bij jullie in Moïta?

 

 

 

P8040471 (Medium)P8040480 (Medium)P8040483 (Medium)

 

 

 

 

 

 


 

 

 

Ze zouden ons bezoeken, Bert en Stefanie. Met hun Happy Herk.
We spreken af in de haven van Muros. Daar mogen mobilhomes zonder probleem gratis overnachten. Zowat gelijktijdig komen wij met onze Jak aan in de haven.

Geweldig gevoel dat weerzien. Wat glunderen ze allebei.

Ja, dat zal wel dat ze stralen. Bij een glas champagne komen ze op de proppen met het grote nieuws. Eerst dat ze een huis gekocht hebben. Ok, proficiat!  
Dan dat ze die woning ook inderdaad wel nodig hebben voor dat extra persoontje, dat eraan komt in februari.

Slik, worden we in ineens tot Oma en Opa gepromoveerd. Even schrikken toch wel.

Veel tijd om te vieren is er dan niet meer. Het is bijna donker en wij hebben weer een woelig tochtje vóór ons, richting Jakker, de wind is aangewakkerd, of wat dacht je.

Later lig ik toch nog even wakker. Denkend aan : hoe onze reis combineren met toch genoeg bezoekjes aan dat nieuwe wezentje. Denkend ook aan wat we  allemaal zullen missen en hoe we niet zullen kunnen bijspringen wanneer ze ons zouden nodig hebben.

Maar dat is nu eenmaal zo en wereldreizigers moeten toch minstens die éne kwaliteit hebben, zich kunnen aanpassen aan elke situatie! Wellicht is dit nu zo’n onvoorziene omstandigheid waardoor we onze route wat veranderen. Een jaar in de Caraïben? We houden je op de hoogte.

 


 

P8040469 (Medium)

P8030467 (Medium)

P8040475 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Verzonden via WL2K

 

Het is feest op de Jakker. Douchefeest!
De ruim 4 zeemijl recht tegen de harde wind in, de Ría de Muros binnen, legden we, voor een groot stuk met dit doel voor ogen, op de motor af.
Na dit uurtje op motor hebben we een boiler vol gloeiend heet water. We  zijn erg zuinig met dit kostbare goedje, maar de heerlijkste douches van ons leven, op de Jakker, daar  genieten we intens van. En je gelooft het wellicht niet, maar met 10 liter water voor ons beiden, ruiken we weer zo fris als het Fa-reclame-meisje.

 

Als wij geen "groene" energiezuinige boot zijn ,dan weet ik het niet meer. We bewegen ons voort op de wind. De zon zorgt rechtstreeks voor onze elektriciteit. We gebruiken, via de zeewater-voetpomp, zoveel mogelijk zeewater om bijvoorbeeld een "voor"afwasje te doen. We komen een paar weken toe met 440 liter zoet water en warm water wordt geleverd door de motor, die ons tegelijk ook ergens brengt. Zoals vanmiddag bijvoorbeeld, in de Ría de Muros.

 

Vanmorgen om 7 u (het is dan nog donker hier) was er nochtans weinig animo op de Jakker. Maar we willen toch echt wel verder, dus hijsen we ons in onze zeilpakken want nu nog koud en regenachtig en bovendien, hoe kan het ook anders, veel wind.
Enkel op genua lopen we bij deze ruime wind al gauw 6-7 knopen en zo stuiven we ervandoor langs de Costa del Morte (what's in a name?). Op ruime afstand langs Cabo Toriñana en Cabo Finisterre, de meest westelijke kapen van Europa. Vervolgens de enorme baai van Muros in.

 

Nadat ook hier weer twee dolfijnen ons komen verwelkomen, valt onze ijzeren ploert (anker) als een blok 7 meter diep, 30 m ketting erachteraan en we liggen als een huis.

 

De kleuren rondom ons. Donkergroen, de bossen tegen de heuvels vlakbij. Diepblauw, het water van de Ría. Oranjerood de daken van de huizen met fel witte gevels. Witgeel het brede strand van het middeleeuwse stadje Muros.

 

Een mens zou voor minder op reis vertrekken.
Vooral ook als je weet dat je af en toe bezoek zal ontvangen, zoals vandaag of morgen van Bert en Stefanie.