Verzonden via WL2K

 

Zo gezegd, zo gedaan. Vanmorgen gooien we los, richting Sanxenxo, want daar verblijven Rita en Jorge in een hotel. Ook Bert en Stefanie verkassen van hun mooi plaatsje met schitterend view aan de haven van Combarro naar ....een mix van Benidorm en Blankenberge in Galicia (Sanxenxo dus) ! Vinden uiteindelijk toch ergens  in het gewoel een parkeerplaatsje dichtbij tweelingstadje Porto Novo en komen even later in looppas (militairen !) naar de haven.

 

Het aanleggen aan de steiger, het arriveren van de gasten , het voorbereiden van de lunch, het verloopt allemaal zo geanimeerd; dat we onze dagelijks sked over het hoofd zien. Sorry, Tony, Gerard en Jos.

Na de lunch, tijd voor een zeiltochtje. Even heerlijk uitwaaien ver weg van de naar zonnecréme en zweet ruikende opeengepakte menigte zonnekloppers op het strand en  de terrasjes.

 

De Ría de Pontevedra is duidelijk meer ontsloten dan de vorige Rías. Recent gebouwde autosnelwegen brengen de Spanjaarden van het welvarende, industriële noorden in geen tijd naar deze stranden, waar ook genoeg appartementen zijn op die massa te herbergen.

 

We laten het niet aan ons hart komen en vinden later toch nog een restaurantje waar ze lekkere paëlla serveren.

 

Zo, Rita en ik zijn alvast wat bij gebabbeld en kunnen er binnen een paar weken rustig een stuk aanbreien.

 

 

Verzonden via WL2K

 

Eén smsje van Rita was het startschot van hun blitzbezoek ! "Gaan we morgen een pintje pakken in de buurt van Pontevedra? "

In een notedop het verslag.

Het was in Pobra do Caramiñal dat we het berichtje ontvingen. Ze hadden nog wat vakantie en wilden dat best in Galicia doorbrengen en gelijk de Jakker bezoeken. We hadden het daar toch gezien dus dinsdagmorgen op naar de volgende Ría, die van Pontevedra, naar het vissersstadje : Combarro.

 

Maar wat is dat daar in de baai? Het lijkt nog het meest op een menigte Indiërs die een religieus bad nemen in de Ganges.

Nee, de vissers (want dat zijn het)  harken-schudden een verzwaard soort schepnet heen en weer over de steeds ondieper wordende bodem (het is eb). Zijn op zoek naar schelpjes. Later komen ook bootjes het voetvolk vervoegen. Ze werken met een groter hark-schepnet, zullen ook wel een grotere oogst hebben.

Een politieboot patrouilleert langs een boeienlijn waar ze niet overheen mogen., houdt de boel in de gaten.

 

Dé streek voor schelpjes allerhande hier. Goed idee, straks spaghetti alle vongole op het menu!

 

Na een leuk tochtje, deels zeilend, deels op motor bereiken we het oude stadje Combarro en worden verrast door een gloednieuwe marina. Altijd handig zo een jachthaven als je volk verwacht. En geheel op Portugese wijze vereren Rita en Jorge ons om 23 u met een bezoek !

Fantastisch weerzien. Afspraken worden gemaakt voor een zeiltochtje op woensdag waarbij zij zullen zorgen voor de lunch.

 

 



Druk, druk. Wereldzeilers hebben er ook wel eens last van.

Zus, Rita, en schoonbroer, Jorge, de Portugezen, zijn voor een paar dagen extra vakantie naar hier (Combarro - Ría de Pontevedra)  komen rijden.

En als zussen elkaar een tijd niet gezien hebben, dan wordt er nogal wat afgebabbeld, je kent dat.

Minder tijd dus voor de blog. Maar, ik beloof het, dat maak ik later goed.

Nu bereiden we de Jakker voor voor een dagje familievaren, Stefanie en Bert zijn er immers ook nog.

Een trip naar Isla Ons wellicht !



 

Verzonden via WL2K

 

 Pet af voor de Spaanse gezondheidszorg! Het snelste doktersconsult ooit en gratis.
Stefanie, het toekomstige moedertje, heeft last van een blaasontsteking. Gevaarlijk voor zwangere vrouwen zo waarschuwen zus, verpleegster, en schoonbroer, dokter, ons.

 

Dus vanmorgen vroeg op en op zoek naar een Centro de Saude. Voor we het wisten, stonden we alweer buiten. Half negen, de stad ontwaakte nog maar pas.
Inschrijven, voorbij alle wachtende patiënten, verwezen naar de eerste verdieping. We hebben amper tijd om rond te kijken. Meteen aan de receptie krijgt Stefanie al een (plas)potje toegestopt. Ze laten er hier geen gras over groeien. Resultaat moeten ze zien.
Doctor José, een biljart-fanaat, kent België. Brugge, Mechelen, Amberes (Antwerpen). Ceulemans. Hij praat met veel animo, stelt Stefanie gerust en bezorgt een antibiotica voorschrift.  Als we willen betalen, maakt hij een vliegen-verjaag gebaar en kijkt wat afkeurend :"No!"
Muchas gracias, doctor José.

 

Later bij de Pharmacía moeten we maar ? 7 betalen voor vier doosjes medicijnen. Emigreren naar Spanje, het overwegen waard?
Misschien, als de Spanjaarden maar zo luid niet waren! (Sorry, Claudio).

 

Gisterenavond nog. Welk religieus feest ze vierden, we hebben er het raden naar en ik kan niet op internet om het te googelen. Maar er was een processie waarin een zwaar beeld werd meegedragen en op het plein vóór het kerkje werden honderden vuurwerkbommen afgestoken. Het oorverdovend geluid weerkaatste tien keer harder tegen de heuvels rondom. Ze bleven maar doorgaan. Veel later hoorden we gelijkaardige geluiden van de overkant van de baai.

 

Houden wel van wat herrie, die Spanjaarden.

 

 

Verzonden via WL2K

 

Steeds weer is het een verrassing.
We staan vroeg op, vertrekken bij het eerste licht, hier is dat rond half acht. Er is erg veel wind. 's Morgens, pas uit bed, lijkt die nog harder te waaien. De zon heeft de enkele wolken nog niet kunnen wegbranden, het ziet er allemaal niet zo uitnodigend uit. De haven slaapt nog. Vertrekt er nu niemand anders?
Maar één keer op zee, zie je hier en daar t
och steeds, verrassend, collega's. Witte zeiltjes, mijlenver kan je ze zien. "You never (walk) sail alone!", denk ik.

 

Vanmorgen was het niet anders. Vertrokken uit Portosín met als doel de volgende Ría, de Arosa. Met een puntje van de genua uitgerold, stoven we er vóór de wind vandoor. Als die wind maar niet té erg toeneemt. Minder zeil kan bijna niet meer. Laatste mogelijkheid : voor top en takel (= zonder zeilen).

 

Maar dan neemt in de buurt van Cabo Corrubedo de wind drastisch af en, zoals zo vaak, eindigt onze tocht op motor. Op de ankerplaats in de buurt van de haven van Pobra do Caramiñal (Pueblo de Carmiñal in het Spaans) worden we al verwelkomd door een vuurrood kite-zeil. Over de weg ben je hier duidelijk sneller.

 

Het is hier echt zondag. Jet-ski's, motorbootjes allerhande, zeiljachten, iedereen moet het water op bij zulk mooi weer. En inderdaad het water is hier warmer.
Als we voor het eerst sinds de Grevelingen rond de boot zwemmen, krijgen we eindelijk het echte vakantiegevoel.

 

In ons geval : vertrekkersgevoel. Immers : geen vakantie, zonder werken!