Pijn doet het vanmorgen om ons los te rukken van deze mooie ankerplek. Lijden we nu al aan de ziekte van de wereldzeilers die eerst wat onwennig ergens toekomen en een paar dagen nadien met geen stokken nog weg te krijgen zijn?
Vreemde ziekte, want tegelijk heb je ook die onbedwingbare aandrang steeds verder te willen zeilen, voorbij de horizon!

Vanmorgen is de afstand slechts 9,5 NM , naar Baiona, aan de overkant van de baai, rakelings langs de wondermooie Islas Cies voorbij.
We verwonderen  er ons niet eens meer over dat de zon weer schijnt vandaag. De wind is iets minder maar brengt ons toch all the way. We realiseren ons wel degelijk dat het thuis water giet. Krijgen genoeg half verzopen berichtjes. Juli te heet, Augustus te nat. Maat houden kennen ze in de Lage Landen niet, blijkbaar.

Baiona, onze laatste stop in Spanje, geen Benidorm, eerder een Tossa de Mar. Toeristisch, natuurlijk, maar met toffe kleine straatjes, middeleeuws. Aangenaam.

Maar ook hier weer pijn: als we de prijs van de jachthaven horen. €  42,47 voor één nachtje. Een hoge prijs voor zoet water en internet. Later blijkt ook nog dat we geen wifi verbinding krijgen vóór 24 u . Persen ze ons gepensioneerden uit en verwachten ze ook nog dat we nachtwerk zouden verrichten.

Dan is het maar goed dat we kunnen rekenen op ON5FS, onze radioamateur-collega, André.  Hij zorgt met zijn station ON0FS, zijn  automatische richtantenne , zijn HF transceivers en modems dat wij via de HF radio en een Pactor modem, mails kunnen versturen en ontvangen. Weerkaarten en -berichten en gribfiles kunnen binnenhalen. Wat zouden we zonder hem en Winlink moeten beginnen? 

Hij is gewoon onze tam-tam overzee.

Lees hier meer over André en zijn activiteiten.


 


 


Klik hier voor meer foto's van de Ría's en ons bezoek.

 


 

Verzonden met WL2K

 

Langzaam verwijdert de Jak zich in het duister. Enkel met de verrekijker kan ik de twee figuurtjes die uitstappen op het strand nog ontwaren. Bert en Stefanie lopen langs het donker bospaadje naar hun busje en verdwijnen zo (met hun drietjes) voor een tijdje weer uit ons leven.

 

De afsluiter van hun  bezoek mocht er zijn. Een waar langostinos festijn hebben we gehouden op de Jakker met ruim 1,8 kg van die beestjes die Bert bij had gisteravond. 4 pannen hebben we om beurten gebakken. Genoeg om ook vandaag nog te kunnen smullen.

 

De Happy Herk (van Hercules, het toestel waar Bert mee vliegt en waarvoor Stefanie de maintenance regelt) is nu via Zuid-Frankrijk op weg naar huis. We wensen hun nog verdere prettige 2 weken vakantie.

 

Wij verwerken onze emoties van het afscheid met :
- flink wat tegen de felle wind roeien met de Jak naar het strand
- om daar mee te doen met het populaire 'in je blootje op en neer wandel-joggen', een beetje als baantjes trekken in het zwembad
- het volgen van de blusactiviteiten van de Canadair en helikopters die de brand proberen te blussen die gisterenavond ontstond in de bergen tegenover onze baai, in de buurt van Baiona.

 

Onze gedachten dwalen desondanks toch vaak af naar het busje dat nu over Spaanse wegen rijdt en naar Karen die thuis probeert het beste te maken van wat, naar we horen op de Nederlandse radio, toch niet zo een mooi 15 augustus-weekend blijkt te zijn.

 

Morgen vertrekken we uit deze mooie baai, richting Baiona, de laatste Spaanse haven die we aandoen, vóór we richting Portugal varen.
Eerst nog een rustige avond op anker, toch nadat de tientallen luidruchtige Spaanse weekendjachten stilaan huiswaarts keren.

 

 

Verzonden met WL2K

 

Dat je dat al van zo ver kan zien. Hoe zou dat komen? Tientallen mensen wandelen op het strand van de Ensenada de Barra (Cangas), wandelen in hun meest normale outfit ..  geen outfit!

 

We zijn beland bij het Bredene van Noord-Spanje. De naturisten, ze weten ook altijd de mooiste plekjes te vinden. De heuvels, de pijnbomen, het zand, de blauwe zee .; het lijkt wel Corsica.

 

We zijn echt naar hier gevlogen. 6 - 7 bf waaide het. Twee reven in de genua en vooruit met de geit .euh, boot.

 

Dit is de laatste van de Spaanse Rías : de Ría de Vigo. Het vakantieoord Baiona ligt tegenover deze baai, die afgesloten wordt van de oceaan door de wondermooie Islas Cíes.

Laura, het zeilmeisje, die naar ik hoorde, ons al voorbijstak op weg naar Portugal, moet dit allemaal missen.

Bert en Stefanie hebben in de andere Ría weer een kitespot opgezocht.
Onze belangen zijn immers totaal tegengesteld : in die zin dat wij de beschutting van de hoge wal zoeken (de wal waar de wind vandaan komt), terwijl hij de lage wal nodig heeft  om niet op zee geblazen te worden.

 

Vanavond komen ze ons nog één keertje opzoeken alvorens morgen de terugreis aan te vatten.

 

Afscheid nemen, wie houdt daarvan. Maar ik wil me vooral focussen op hun volgend bezoek!

 


Verzonden met WL2K

 

"Wat is dat hier een toffe supermercado, hé mama," Bert heeft ook al de ware zeilers-vertrekkers-geest. Twee weken geleden begreep hij mij niet, nu loopt hij zelf met een brede smile tussen de rekken.
Hoe erg ik thuis een hekel had aan boodschappen doen, hier loop ik in de supermarkt rond als een kind in een speelgoedwinkel.
Ik sla geen enkele rayon over, op zoek naar dingen die ik kan gebruiken, voorraden die ik kan aanvullen. Verbaas mij over de bekende dingen die ze ook hier hebben, koekjes van Lu, flesjes Leffe, Nutella ...

 

Steeds weer koop ik te veel. Dat merk ik als alles, onder de brandende zon, in rugzakken, gedragen moet worden tot aan de Jak en dan aan boord moet gebracht.

 

Maar we hebben weer flink gezeild in de Ría de Pontevedra met ons jong bezoek en daar krijg je honger van. Vandaag koken zij en wij laten ons verwennen.

 

Later genieten we van de zonsondergang op anker in de baai tussen de havens van Sanxenxo en Porto Novo. Op het strand krioelt het nog steeds.
Als ik om 4 u even wakker wordt, hoor ik nog steeds lawaai. Morgen zijn we hier weg!