Zie ons hier nu zitten op onze Jakker. Vanmorgen vertrokken uit Baiona met zon en lichte bewolking. Nu dikke regenpakken aan, kap op, handdoek in de nek, turend (ikke onhandig door een beregende bril) in de melkwitte, kleine cirkel om ons heen. Onwerkelijk stil is het met mist rondom je, heel intiem, alsof we de laatste overlevenden op aarde zijn.
Tot plots de vissersboot opduikt, tientallen minuten geleden al zichtbaar gemaakt en aangekondigd door de radar. Wat geweldig dat deze, in de tweede wereldoorlog door de Engelsen ontwikkelde techniek, nu ook aan boord van pleziervaartuigen betaalbaar is.
Samen met de GPS, die zegt waar we zitten, komen we d’er wel.

Daar konden we vroeger enkel van dromen. Karen en Bert herinneren zich de tochten nog wel, naar Le Tréport onder andere. Mist en enkel het gegist bestek en radio positiebepalingen om op te vertrouwen. Je reinste natte vingerwerk.

Dan varen we nu veel rustiger. Hebben de tijd om onze radar uitgebreid te testen.
Maar wat is dat in het water? Duizenden en duizenden krabben zwemmen aan de oppervlakte rond ons…….je ziet die krabbentapijten al van ver als  felle windvlagen op het water. Wie kan me vertellen wat de bedoeling is? Krabbenmigratie, krabbenorgie op zee?
De griend (kleine walvis) die we even later zien opspringen heeft de krabben blijkbaar ook opgemerkt, heeft hij zin in een lekker maaltje?

Zo, kijkend naar al het leven rondom ons, hebben we niet eens opgemerkt dat het regenen gestopt is en een aarzelend zonnetje opduikt. De mist blijft echter en alhoewel we weten dat we vlakbij de grote golfbreker van Viana do Castelo varen, is hij opeens, als we hem zien kan, akelig dichtbij.

We volgen het beboeid kanaal (intussen is ook mijn zelfgeknutseld Portugees vlagje in het want gehesen)  en komen aan bij de haven waarvan de toegang is afgesloten door een voetgangersbrug. Even aan de buitenkant afmeren en op zoek naar de havenmeester. In het cafeetje van de marina vertelt een charmante Portugese jongeman mij dat het kantoor opent om 14 u. Een veelbetekende blik op mijn horloge om te zeggen dat het inmiddels 14u30 is, wordt beantwoord met een guitige glimlach…..het schaamrood op mijn wangen realiseer ik me dat het hier UTC + 1 uur is en dus pas 13u30.
We maken het goed met 2 koppen koffie en een puddingpasteitje.

Als we later een plaatsje in de haven gekregen hebben en we naar de stad willen, speelt de voetgangersbrug ons weer parten. Nu wíj ze willen gebruiken, staat ze open voor de jachten.  Omlopen dus.

Overal klinkt muziek en is er veel volk op de been. We zijn in Viana do Castelo waar morgen de Romaria de Nossa Senhora da Agonía van start gaat. Eén van de grootste romaria’s van Portugal. Oorspronkelijk een bedevaart van vooral zeelieden, nu processies, optochten, folkloristische dansen.

Vast de moeite om hier een paar dagen te blijven.

Dan kunnen we meteen, want we hebben hier internet, weer eens skypen met België en mijn pa welkom thuis wensen uit het ziekenhuis.

 


P8180532 (Medium)P8190534 (Medium)P8190538 (Medium)