Verzonden met WL2K

 

 

Wat was jij aan het doen vannacht om 1 u? Wij voeren rond in de baai van Cascais, of liever, spookten rond in het donker, op zoek naar een betere ankerplek.

 

Als afsluiting van de week van de zee  werd een groots vuurwerk afgestoken vanaf 5 vlotten op het water. Deze keer mochten we niet blijven liggen. De politie kwam ons vriendelijk verzoeken op te hoepelen. Wij dus allemaal (er liggen hier toch dagelijks 20 jachten) naar de andere kant van de baai, naar Estoril. Daar lig je merkelijk slechter. Je moet dichter bij het strand ankeren want daar pas is het zo'n 8 - 10 m diep. De deining is hier ook hoger. Rond middernacht wordt het echt zorgelijk want laag water. We golven op mini-tsunami's op en neer. Je ziet de buren vooruit bewegen op de golf, wegzakken, weer omhoog gestuwd worden.

 

Het prachtige vuurwerk kan niet snel genoeg voorbij zijn voor ons.  Na de laatste harde knallen, die  hier traditioneel een vuurwerk afsluiten, hoor je overal het geratel van de ankerkettingen. Om ter eerst terug naar ons oude plaatsje dichtbij Cascais.
Schaars verlichte spookschepen in het duister. Niet makkelijk, maar je moet dat toch oefenen. Vroeg of laat zullen we dit nog moeten doen.

Nog even buiten genieten van de rust en dan in bed. Een ongestoorde nachtrust tegemoet.

 

 

Verzonden met WL2K


Cabo da Roca laat zijn tanden zien.

Nochtans zeilden we rustig naar deze kaap toe. Bewonderden Sintra, het Castelo dos Mouros; 533 m hoog gelegen op de berg, dat de zee overschouwt. Het doornroosjeskasteel;Palacio da Pena; dat we vroeger bezochten; goed zichtbaar vanuit zee.
Als plots de wind hand over hand toeneemt. Jakker loopt uit het roer. Té veel zeil. Vliegensvlug moeten we het voorzeil kleiner rollen (reven).We schuimen verder. Ons voorzeil de grootte van een stormfok, lopen we nog 6-7 knopen. Man, man, sensatie. De zee rond ons gans wit van de opgezweepte golven. In een oogwenk verandert de wereld totaal. Sjaal en jas, altijd binnen handbereik, moeten weer aan. Zo gaat dat.
Het kaapeffect ! (versnelling van de wind aan kapen) Of is het de wraak van Cabo da Roca omdat ik Finisterre verkeerdelijk tot  meest westelijke kaap van Europa promoveerde?



Eén keer Cascais, 4 mijl verder, in zicht, kunnen we terug uitrollen en uitkleden.



Wat is me dat hier? De aankomst van de zeilwedstrijd aangekondigd op de navtex. Tientallen boten racen naar de finish. In de baai ook tientallen boten en bootjes op anker. Vier, vijf stranden bomvol met parasols en baders! Jetski's en motorboten kriskras overal doorheen.
Badstad Cascais een Saint-Tropez in Portugal.



Ook onze ploert plonst in het blauwe water. Warm is het hier. Zusje Rita; je hebt gelijk, voorbij Cabo da Roca, daar moet je zijn.
Vanmorgen, toen we uit Peniche vertrokken was het koud en mistig. Enkel de drie enorme vissersboten die ons aan de ingang van de haven passeerden, zorgden voor wat warmte. Met z'n allen stonden ze uitbundig te zwaaien naar ons. Vreemd eigenlijk. Hadden ze nu wél tijd om rond te kijken? Waren ze blij te kunnen binnenvaren en hun vis te verkopen? Of gewoon goed gezind?

O ja, ik vergeet het bijna. Ook wij, sorry, Tony, heeft vandaag onze eerste vis gevangen. Omdat we niet zo snel zeilden, probeerde hij de sleeplijn uit. Maximum 4 knopen mag je lopen.

In geen tijd ving hij drie makrelen. Vakkundig maakte hij met de winchhandle een snel eind aan hun lijden. Een vierde slachtoffer vond hij niet meer. Maar die drie exemplaren waren voldoende voor een heerlijk maaltje.

Moe als we waren van twee lange dagen op zee; kon de harde muziek die klonk vanaf een podium in de stad, ons niet deren.
Enkel voor de harde knallen die om middernacht weerklonken, moesten we wel uit ons bed.
Een grandioos vuurwerk werd afgestoken op het water. Jakker op de eerste rij!


 

Verzonden met WL2K

 

Het rubberbootje van de GNR - Brigada Fiscal, met twee 'blauwe' agenten, komt recht op ons afgestoven. Komen ze ons verwelkomen in de haven van Peniche?

 

"Bonjour. Sorry, maar de marina is gesloten voor jachten sinds de laatste zware storm de steigers erg beschadigd heeft. Jullie mogen ginds in de hoek aan de oostpier ankeren ..kunnen wij dan gelijk langskomen om de papieren te controleren? "

 

Natuurlijk ! Je gaat de politie toch niet tegen de haren instrijken. Trouwens, we hebben weinig te vrezen. De BTW op de Jakker is betaald. De vlaggenbrief maakt indruk. Onze paspoorten zijn in orde.

 

Zodoende liggen we nu op anker in de ontzettend drukke vissershaven van Peniche. Om ter snelst willen de vissersboten bij de veiling zijn, de snelheidsbeperking lappen ze aan hun visserslaarzen.  Wij liggen te rocken op hun golven.

 

We hebben ze de ganse dag in de gaten moeten houden, de vissers. Want hoewel we zonder nevel vertrokken zijn vanmorgen, kwam die mist, je raadt het al, vrij snel terug opzetten.

 

Wij in "mistmodus" dus. Terwijl ik een half uur in de mist tuur naar schepen maar vooral naar vissersboeitjes, die hier met massa's zijn uitgezet, kan Tony de ogen laten rusten en na een half uur draaien we de rollen om.  Toch nog vermoeiend, hoor.

 

Maar namiddag is de mist verdwenen en kunnen we prachtig zeilen. Met ruime wind richting Cabo Carvoeiro, tussen de kaap en Ilha Berlenga door naar Peniche

 

Ik lees in een oude Trotter van Portugal (daar haal ik mijn informatie uit) dat er een interessant museum in de burcht te bezoeken is.

 

Het zal voor een andere keer zijn. We hebben geen zin om onze Jak van het dek te halen en de Honda buitenboordmotor uit de bakskist te zeulen, om dan te gaan spelevaren tussen die opgejaagde vissers die ons schuitje amper opmerken .

 

 

Verzonden met WL2K

 

De misthoorn, wat een geweldig ding! En niet enkel voor zeelieden die blind in de mist de toegang tot de haven zoeken. Ook voor luie zeelieden die, half slapend te kooi, weten dat ze zich nog eens kunnen omdraaien als die monotone, gesmoorde toe-oe-oet vanaf de pier over de haven klinkt.

 

Mist ..weer van dat vanmorgen! Je ziet het havenkantoor niet eens. Wij hebben geen zin om op radar en GPS onze weg naar buiten te zoeken en turend tegen die witte muur rond te varen de ganse dag.
Klusjes genoeg te klaren. Het is gauw beslist: we blijven hier.

 

Eerst maar eens onze mail en bankrekening checken. Dit kan enkel in het cafeetje vóór de haven.  We lezen de comments op de website. Leuk te weten dat we al een heel aantal fans hebben. En ja, we stellen echt belang in jouw reacties.

 

Daarna gaan we met de Jakker op expeditie naar de overkant van de haven om, bij de vissers, te gaan tanken. De dieselpomp in de jachthaven is stuk. Pikant detail: aan het uithangbord bij het havenkantoor kan je lezen in een krantenartikel dat men in Figueira da Foz trots is op de dieselpomp die pas in gebruik genomen is in de jachthaven. Blijkbaar niet van lange duur geweest.

 

Met gebaren wijst een visser ons de plek van de pomp aan. Langszij een hoge kaai met autobanden als stootkussens leggen we aan. Visschubben dwarrelen naar beneden. Als je aan wal stapt, loop je over een tapijt van die schubben. En Tony heeft pas het dek gepoetst..

 

We zijn beland in een scène van "The Birds". De vissersboot achter ons is net aangekomen. Met man en macht wordt er vis gesorteerd en schoongemaakt, netten worden geboet. Honderden meeuwen vliegen er met heel veel belangstelling overheen,  duiken, zwenken, vechten om elkaars buit, schreeuwen dat je er doof van wordt.

 

Een man komt ons vertellen dat de pomp pas om 14u30 weer opengaat en dat er enkel diesel getankt kan worden. Tenminste, na 10 minuten hebben we dat begrepen. Hij begint een praatje over welke motor in ons schip ligt. Volvo! Duim op !
Gaat dan even weg. Komt weer terug met de pompbediende, die nu een half uur middagpauze moet missen.
Zo gaat dat in Portugal. Als we volgetankt weer vertrekken, zwaait hij ons heftig gedag.

 

Werken aan de motor nu. Een zweterig klusje, want de motor is gloeiend heet. Maar er moeten nieuwe rubberen trillingdempers komen tussen de motor en het kastje met de relais en automatische zekeringen.
Gisteren, met veel rondgevraag in ons beste Portugees, hebben we die op de kop kunnen tikken bij een fietsenmaker - verkoper van motorzagen. Je moet je dan zo een ateliertje voorstellen als dat van de fietsenmaker uit onze kindertijd. Bomvol gestouwd met doosjes, rekjes, fietsen, motorzagen. Een toonbankje met één heel klein vrij plekje.
Maar ok, die dempers staan er nu tussen, het was hoognodig.

 

Als we 's avonds de havenmeester nog maar eens gaan betalen, verkondigt hij dat morgen de mist zeker nog niet weg zal zijn.

 

Wat een vooruitzicht, zeg. Zullen we weer door de misthoorn gewekt worden?

 

 

Verzonden met WL2K

  

Met stip op nummer één van onze top tien van :"Te mijden havens" : Leixões (op anker).

 

Ik geef toe, we gaan zelf niet helemaal vrijuit. De marina binnenvaren was ook een optie geweest, maar daar hadden we geen zin in. Erg uitnodigend was die immers niet.

Een nacht schommelen dus, geen probleem.  Dan slapen we goed, zeker nu we zo moe zijn van onze belevenissen. Tankers, containerschepen, cruiseschepen rondom ons, geen probleem.

 

Maar wat was dat vannacht? We schrikken wakker van het geluid ...van een gigantische tandartsboor, lijkt het wel. Het stopt even, begint dan telkens opnieuw. Stopjes in onze oren kan niet, we moeten de wekker horen, want willen vroeg op. Ondergaan dus dat lawaai.

 

Inderdaad, als we bij het eerste ochtendlicht ons hoofd buiten steken, ligt er een soort baggerschip bij ons in de buurt. Hij heeft vooraan een reuzengrote drilboor van wel 20 m lang om gaten in de rotsige ondergrond van de haven te boren???!!!!???? Even duidelijk zijn, daar waar ons anker, in de modder, bovenop ligt.

 

De schroef van een motorboot hoor je in een boot (onder water dus) als een hard soort geknetter. Maar het geluid van die drilboor gaat door merg en been.

Plots kan ik me een voorstelling maken van wat walvissen, dolfijnen, met hun veel beter gehoor, met hun gevoelig sonarsysteem, moeten afzien. Wat horen die arme beestjes een kakofonie onder water! Geen wonder dat ze soms gekke dingen doen en stranden.

 

Voor de tweede keer vertrekken we hier! Alhoewel het er nóg niet zo veelbelovend uitziet buiten.

 

Ben ik volop gas aan het geven om het anker uit te breken, komt daar plots de Polícia Marítima in een motorboot om de hoek. Nu zullen we het krijgen, zeker? Controle van de boot? Net nu?  Nee, de mannen verzoeken ons heel vriendelijk, in hun beste Engels of we willen vertrekken want ze gaan explosieven tot ontploffing brengen. Vandaar dat boren, natuurlijk.

 

Met plezier, mannen. Adeus, Leixões.

 

We willen ongeveer 64 NM afleggen vandaag, dus eerst maar een flink stuk op motor zolang het nog niet genoeg waait om te zeilen. De deining is wel enorm. Ik zie, tegenover Tony gezeten in de kuip, ware bergen achter hem oprijzen. Vrees af en toe dat ze in de boot zullen slaan. Maar telkens gaat de Jakker er losjes overheen.

Het is nu nog beter uitkijken naar kleine en grote vissersboten, want die verdwijnen geheel achter deze golven. 

Jezelf vasthouden is ook de boodschap. De boot rolt geweldig, moe in je rug word je ervan. En zeeziek, als je te lang binnen blijft, ikke toch.  Ouwe (hm)  zeerot, Tony, heeft daar geen last van. Ik las dat Laura zeeziek was...dat zal wel. Zij heeft geen Tony die binnen boterhammen kan smeren, koekjes zoeken onderaan in een kast, soepjes maken, drankjes halen.

 

Maar we schieten goed op. We vreten mijlen. En de wind blijft weg. Maar als hij niet mee wil waaien, is dat wellicht nog het beste.

 

Gaandeweg wordt de zee ook kalmer. Het binnenlopen, rond 18 u, in Figueira da Foz verloopt vlot en we krijgen het laatste vrije plaatsje in de haven. Overigens het duurste tot nu toe.

 

Figueira da Foz heeft een leuk oud centrum, een beetje vergane glorie, dat wel. We liggen net tegenover de overdekte markt. Kunnen ons dus morgen eens goed laten gaan. Fruit en groenten zijn helemaal opgepeuzeld als je een paar dagen niet aan land gaat.

 

Als we met een drankje in de kuip zitten in de ondergaande zon en zachtjes babbelen over volgende week als we bezoek krijgen van Karen, zijn we weer totaal gelukkig met ons leven als zwervers over de zee. Toch tot we moeten binnenvluchten vóór we opgevreten worden door de muggen. Het paradijs bestaat niet!!