Wat heeft een mens toch met geuren? Ooit las ik dat ons “geurcentrum” (of hoe noem je dat) zich in het oudste gedeelte van onze hersenen bevindt. Geuren roepen oer-emoties bij ons op.

Wel de oer-Jaklien in mij rook vannacht, nacht drie in de Golf van Gascogne, een zalige eucalyptusgeur, een vleugje pijnboom en grond, vochtige humusgrond.

 

Het was rond 1 uur. De maan ging onder in een donkeroranje wolkenband. Ik had de vuurtoren van Punta Candelaria geïdentificeerd : 3 + 1 flitsen om de 24 sec. Klopte perfect met de kaart. En toen rook ik het. Mijlenver op zee en toch .......

 

Steeds heb ik gedacht : land ruiken ver op zee! Die ontdekkingsreizigers, toch wel erg veel fantasie, die mannen. Nu moet ik bekennen, gelijk hadden ze.

En zoet dat die geur is! Na, ocharme, 3 dagen op zee. Stel je voor als je met Cook of Columbus onderweg bent, waarheen.....voor hoe lang....wat een streling voor je reukorgaan.

 

Dan zien we ook de contouren van bergen, straatverlichting, nog meer vuurtorens. Ook weer meer vissers. En als om 7 uur de zon opgaat, varen we binnen in de grote baai van La Coruña.

 De houle vergezelt ons nog steeds en rolt gewoon binnen in de haven. Boten die buitenvaren, verdwijnen voor een groot stuk achter de golf. Kijk maar.

 


P7200405 (Medium)P7200406 (Medium)

 

 


 

 

 

 

 

 


De stad schittert met veel wit in de eerste zon, maar aan bakboord zijn rotsen en heuvels in een onheilspellende mist en zware wolken gehuld.

Nog bijna een uur varen in de baai en dan is daar de bezoekerssteiger van Marina Coruña.

Liefst twee knappe Spaanse havenmeesters verwelkomen ons en wijzen ons een plaatsje aan in de , naar ons gevoel, haast lege haven.

 

Als we later naar het havenkantoor lopen over een hoofdsteiger als een boulevard, bewegen we ons een beetje onzeker, als zatlappen. Zeebenen!

Alles blinkt en fonkelt als nieuw. De douches, toiletten, lavandería, de reuzengrote toren op de nieuwe golfbreker. Europees geld, goed benut?

 

Een eerste bezoekje aan de stad. Toevallig is er een groot middeleeuws festival in de smalle straatjes van de oude stad. Overal kraampjes met hapjes, snuisterijen, gebak, drank. Het stikt er van de middeleeuwers. Tof.

 

De terrassen op de Plaza de María Pita zijn strakker, cleaner dan zo'n 13 jaar geleden toen we hier vlakbij kampeerden. Maar de ciudad de cristal doet nog steeds haar naam eer aan : ganse straten vol gebouwen met talloze fonkelende glasramen voor de schitterende galerijen.

 

Het is wachten tot 20 u en dan zijn we nog de eersten in het tapas restaurantje om te genieten van de heerlijke pimientos de padrón en de chiperones (calamares) fritos.

Tuurlijk, even niet vergeten : tussen één en vijf uur wordt hier niet gewerkt en het diner da's iets voor na 20 uur of later als het even kan.

 

Foto's van de overtocht vind je hier.

 


 


 

Menslief, kan die boot nu niet eens heel even stilliggen. De ganse dag rollen we heen en weer van boord tot boord. Hoeveel graden zijn dat?

Het begon gisteren. En sinds we het weerbericht lazen, binnengehaald met de HF radio, heeft het fenomeen ook een naam. "Courte houle" noemen ze dat ettertje. Broer van de grote motherfucker. Steile, korte deining dwars op de Jakker.
Als je gaat zeilen, dan weet je dat elke alledaagse handeling, kop koffie ingieten, naar het toilet gaan, jezelf wassen, een onderneming wordt. Wel, nu zijn we gewoon aan een expeditie bezig. Schrap zetten in het kwadraat, perfect aanvoelen van de bewegingen van de boot of je wordt meteen afgestraft.  Atijd minstens één hand om je vast te houden, liefst ook een knie gebruiken, indien beschikbaar.  Binnen in de boot, welteverstaan.
Toen ik vroeger het deuntje : 'Biskaya' meeneuriede , stelde ik me bij die golven een heerlijke beweging voor.  Hoe dom kan een mens zijn?

En dan is er bijna geen wind. Die 'bijna geen wind' komt van achter. Tony heeft geprobeerd de genua (voorzeil) met de spiboom uit te bomen. Je zet het zeil dan vast met een soort stok zodanig dat het minder zou inklappen bij elke rol. Vergeet het maar. Dit is echt dé manier om ons spinternieuwe zeil zo snel mogelijk naar de haaien te helpen. Het geluid doet pijn aan onze zeilersoren. Naar beneden met die peperdure lap stof!

Op motor weer verder.

Tony doet zijn drie-uurs motorcheck en kijkt ook de batterijen even na. Wat is me dat hier, begot!!!!  Eén van de batterijen kookt........het stinkt ook verschrikkelijk in de achterkajuit.  Sorry hoor, Bert en Stefanie, maar daar staan nu eenmaal de accu's.  Accugas! Vlug alles opengezet en de ventilator van het motorruim aan. Weg met die, ook nog gevaarlijke, walm.

Dat wordt dus in La Coruna op jacht naar twee nieuwe batterijen. Als de ene kapot is, zal de andere het ook niet lang meer uithouden.  Had Tony ze thuis toch maar vervangen, zoals hij eerst van plan was.
Beginnen de kosten nu al? De eerste maand zouden we daar toch van gespaard blijven?

Dan klinkt uit de marifoon een Spaanse stem  :  Santander  Radio.

Zitten we toch goed ! Wellicht morgen voormiddag in La Coruna? 

 

 

"Is het nog ver?", dé klassieker van de kinder-faq tijdens, of beter, al vlak bij het begin van een reis. Die vraag zullen we nu maar zelf stellen, zeker.  " Enne,  ja, het is nog heel ver !! Zo'n 340 mijl."
Maar we hebben er zin in.
Daarom zaterdagmorgen vroeg uit de veren en hup, richting dieselpomp. We verwachten perioden met weinig wind en dan kan onze tank maar beter vol zijn, zodat we met een gerust hart kunnen motoren.

Verdorie, met dat tanken is het toch ook altijd wat!! De 24/24 pomp, waar ze hier zo trots op zijn, doet het niet. Op het schermpje lees ik dat het programma zich aan het initialiseren  is.  Pf, telkens opnieuw zeker. Weet je wat hier nodig is? Ne goeie, ouwe reset.....  Tja, dat kan enkel gebeuren via het havenkantoor. Wachten dan maar tot die mannen aankomen. Intussen is er wel tijd voor een mooie QSO met Tony, ON6TM en Jos, ON3JF.
Na hun wensen voor een behouden vaart zijn we d'er dan eindelijk klaar voor.

In de grote baai van Camaret staat nog een vervelende houle van de voorbije stormdagen, zeilen kan je dan haast niet. Bij elke grote golf klapt de wind uit je zeilen, om zich daarna weer te bollen met een enorme, misselijk makende knal.  Op motor dus.
Maar één keer vrij van de rotsen en hindernissen voor de kust gaan de zeilen omhoog. Hoog aan de wind kunnen we een koers aanhouden richting La Coruna, koers die ons slechts een klein tikje naar de Franse kust verzet. Morgen kunnen we dat bij een wellicht andere windrichting herstellen.

Om beurten proberen we al een dutje te doen om straks niet te moe aan de wacht te beginnen. Overdag volgen we niet zo een strak wachtenschema. Wie zin heeft, gaat wat slapen of een karweitje opknappen. 's Nachts houden we ons aan drie uur op drie uur af. Omdat ik tevoren goed had kunnen slapen, vang ik aan om 23 u. De zon is dan wel onder maar de prachtige kleuren van het laatste licht houden me nog een hele tijd gezelschap. Dan is daar de halve maan en de miljoenen sterren. En het fosforiserend schuim van de golven. Miljoenen kleine organismen die flonkeren in de nacht. Je weet niet waar kijken. Rond je natuurlijk, want we zijn niet alleen. Een aantal vissersschepen houden de spanning erin. Komt die achter of voor ons door? Maar wij zeilen, dus hij moet maar uitwijken. Maar belemmeren zijn netten hem niet daarbij en  moet hij wellicht die koers blijven volgen? Komt er nog bij dat je in het donker afstanden bepaald moeilijk kan inschatten.
Mijn truukje : ik houd zo een kaper op de kust een tijdje niet in de gaten. Als je dan nog eens kijkt, kan je beter beoordelen wat hij van plan is. Of tenminste zo voel ik dat toch aan!

Als Tony in de pikdonkere nacht van mij overneemt, ben ik blij in ons. door hem voorverwarmde, zeebedje te kunnen kruipen. Een bank van de zithoek, goed afgesloten met zeildoek. Je ligt er echt muurvast.

Nu, terwijl ik dit schrijf, zijn we al een flink eind opgeschoten. Er zit hier een duizelingwekkende diepe 'kelder' van 4750 m onder ons. Een klein uitgevallen Mont Blanc zou hier gewoon verdwijnen. Het is die diepte die op een afstand van ongeveer 30 mijl plots terugloopt tot ongeveer 150 m die voor de gevreesde houle zorgt. Theorie van golven, zoiets als branding op een ondiep strand.

Maar onze vriendjes de dolfijnen die voelen zich hier als een vis in het water. Plots zijn ze d'er. Een kudde? Nee, geen school, want geen vissen.

Wat zijn dat snelle zwemmers, zeg.  Ze komen echt van achter de Jakker aangezwommen met hoge snelheid, nieuwsgierig kijkend vlak langs de boot, ademend als een zwemmer. Buitelen over elkaar heen, springen uit het water, zwemmen voor de boeg.
Niet alleen vlak langs de boot, ook verder op zee. Overal zie je groepjes van 5 - 6 van die Flippers jagen en springen. Grijze dingen op de witte golftoppen,
Prachtig!

Fotootjes maken van die gasten, dat is een ander verhaal. Razendsnel dat ze zijn. Tientallen foto's van .......... enkel water, hebben we. Maar ook een paar goeie, hoor.

Die zijn voor later. Nu eens kijken of ik dit tekstje doorgestuurd krijg naar Karen zodat ze het op de site kan zetten.

Internet op zee ...... zou dat nog ooit kunnen????

 

 



Al wel eens het geluid gehoord van een jachthaven bij windvlagen van 8 bf?
“Horen en zien vergaan!” : die uitdrukking moet haast wel in een haven geboren zijn.

Oorverdovend lawaai. Huilende wind in het want, zovele toonaarden. Vallen die slaan tegen masten. Vervaarlijk gekraak van touwen. Harde snokken aan die touwen, als willen de boten zich losrukken. Binnen verlies je gewoon je evenwicht. Dit is erger dan op zee, want telkens opnieuw totaal onverwacht.
Golven staan in de haven.  Het begint te regenen . Donker wordt het ook. Erger dan nu kan niet meer. Het is hoog water en deining en wind hebben vrij spel.
Dit is echt geen simulatie, zoals een paar maanden geleden bij GetWet.

Mannen met zorgelijke gezichten lopen rond op hun boten. Touwen in de hand. Alles wordt uit de kast (bakskisten) gehaald om de boot nog beter vast te leggen. Extra stootwillen om schokken op te vangen.
Jakker doet vrolijk mee met deze macabere dans aan de steiger. Ook wij hebben extra touwen, er ligt immers nog een boot aan ons vastgemaakt.

Ok, alles zo goed mogelijk beveiligd. Wat kan een mens nu beter doen dan lekker binnen, met de verwarming op, gaan zitten wachten tot ook deze kelk weer aan ons is voorbijgegaan?  
Tony dommelt ondanks alles in. Zou hij dromen van de sexy zangeresjes tijdens het bal van de brandweer op de vooravond van le quatorze juillet, eergisteren?  Overal ter wereld : straffe mannen die van de brandweer. In Genk, Bilzen, Geel of ……..Camaret-sur-Mer overal organiseren zij de coolste fuiven .

Maar dat is alweer voorbij. Zie ons hier nu zitten. Dit natuurgeweld ondergaand, veilig in de haven. Terwijl thuis mensen zich te pletter werken, in de file staan.  
Ondanks alles, gelukzakken, dat zijn we !

 


 


 

" ON3TER - ON3JJ, dit is ON6TM die roept en luistert.”

Met zo’n oproep als vandaag zal onze dag in de toekomst meestal aanvangen. En zo is het goed.
Even een gesprekje met Tony G. of iemand van de andere leden van NOL  vóór het ontbijt.
Een rapport uitwisselen (hoe sterk we elkaar ontvangen) , wat nieuwtjes over het weer en andere actuele dingen, onze plannen. Leuk voor vertrekkers die op deze manier toch niet helemaal vervreemden.

Het gesprek verloopt prima, net zo duidelijk als de oefengesprekken die we  een aantal maanden geleden in het lokaal bij Tony maakten.
Wat is zo een radio toch een wonder van techniek. Een antenne met een goeie lengte (dank zij Rudi) en je kan van hieruit zomaar spreken met iemand in Noord-Limburg.
We kijken uit naar de volgende skeds.

Niet enkel in Limburg regende het vanmorgen, Tony. In Bretagne kennen ze d’er ook wat van.
Dus knutselen maar. De Spaanse beleefdheidsvlag !  Je moet weten, in elk land waar je te gast bent, dien je, op straffe van boete, hun vlag in het stuurboordwant te voeren.

Zuinig als we zijn, willen we zoveel mogelijk die vlaggen zelf maken.
Met stof van een oud laken, een stikmachine en verf kom je een heel eind.
Hoelang ze het in weer en wind zal volhouden??

Ook Tony vindt warempel nog een klusje. Hij zorgt voor een schakelaar zodat we met de lichtbatterijen ook eventueel de motor kunnen starten. Weer een extra veiligheid indien de startaccu het zou verdommen.

Lezen, koken, eindelijk een nieuw mapje met foto's gemaakt (wil je ze zien, klik hier), nog meer weerberichten. De dag is zo om….

En straks is er nog het vuurwerk aan de vooravond van le quatorze juillet!

 

 

 

P7120356 (Medium)P7130359 (Medium)