Zeilers, wachtend op een “weervenster” (weather window) om de Biskaje over te steken. Wat houdt hen bezig? Wat doen ze al die tijd?

Eerst en vooral is daar de eeuwige zorg voor het dagelijks brood, eten op tafel.
De mooi aan boord gestouwde en geïnventariseerde voorraad, daar kom je liefst nog niet aan, dus elke dag een wandeling van 20 minuten naar de bakker in Camaret en gelijk naar de Super U vlakbij.
Tony fungeert als rem op mijn kooplust. Eén litertje fruitsap, een paar blikjes frisdrank of bier, potjes yoghurt, fruit en groenten. In zijn hoofd tikt een tellertje de kilo’s  in de rugzak aan. Werkt perfect, we zijn nog net geen muilezels. Terugweg, vaak in de brandende zon, langs terrasjes en restaurants. Soms kan er een koffietje af, wat mensen kijken en dan weer verder.

In het volle besef van ons “luxeleven” rusten we een flink stuk van de middag uit van onze inspanningen. Lees : in de kuip, eigenlijk ons terras, de wereld of toch Europa zien voorbijvaren. Boten binnenkomend van een tocht op zee en hier een plaatsje zoekend.
Soms rustig afmerend, perfecte harmonie tussen stuur- en “touwen”-man. Soms in de grootste paniek, heen en weer geloop, geschreeuw en gevloek, inderhaast toelopende mede-zeilers om de boot af te houden.
Heerlijk om zien als je zelf zonder brokken bent afgemeerd.

Wat doen we nog? Minstens zo belangrijk : tot in den treure weerberichten bestuderen!
Ja, Karen en Bert, ik noteer nog steeds weerberichten, hoor, maar we hebben nu ook de navtex en we halen weerkaarten en gribfiles binnen via de HF-radio.

Want we willen, hoe leuk het hier ook is, toch ook wel verder varen binnenkort.
Moeilijkheid daarbij : Camaret - La Coruña : 340 mijl. Zo ‘n drie dagen varen. Een driedaagse voorspelling , minder betrouwbaar dan voor één dag.
Hoe goed we ook zoeken, we zien alleen een depressie op de oceaan.

Maar als geduld beloond wordt, dan graag met goed zicht  en ruime wind. Liever geen oversteek op motor. Dure diesel die we er al doorgejaagd hebben deze reis, dat wil je niet weten. Met de wagen waren we al aan de Côte d’ Azur !

Maar vandaag zondag, wandeldag, maken we  een fikse uitstap over het douanierspad naar de Pointe de Toulinguet waar je een fantastisch uitzicht hebt over de eilandjes en inhammen voor de baai naar Brest. Forten van Vauban en bunkers van de Atlantikwal, ze getuigen van het groot strategisch belang van dit meest westelijke punt van Frankrijk.

Mooi in een rechthoek opgestelde menhir’s, het vervallen kasteel van Camarets meest beroemde inwoner, de poëet Saint-Pol-Roux, we ontdekken ze bij toeval op ons pad langs met dopheide begroeide hellingen en steile rotspartijen waaraan beneden de groene zee likt.  

Zo een dag als wandeltoerist, niet te versmaden.


 

P7090344 (Medium)P7090348 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

P7110351 (Medium)P7110354 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 


Eerst is er de doordringende visgeur. Dan zien we wat wel een mega-wierveld  moet zijn. Maar het ligt zo hoog op het water?!  En de kleur klopt niet. Vervolgens zien we dit.

 


P7070333 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een dooie walvis van 12 m.

Op de navtex  waarschuwden ze daar een paar dagen geleden al voor.  Nu ligt die 20 - 30 ton blubber zomaar op ons pad.. ‘Ontmoetingen met walvissen’: we hadden daarbij een ander plaatje in gedachten.

Maar kom, we zeilen verder. Over de plek waar op 17 maart 1978 de Amoco Cadiz tijdens een zware storm stuurloos op de klippen liep. 223.000 ton ruwe olie stroomde er in zee. Een ramp voor de prachtige Bretoense kust, voor de vissers, voor het toerisme.

Erg veel veranderde er niet de afgelopen 32 jaar. Op dit ogenblik zitten we met een ramp van veel grotere omvang in de Golf van Mexico. Wordt daar nog over gerept in het nieuws trouwens??

Met alweer een beroemde vuurtoren le Four, dwars, stromen we het Chenal du Four binnen, de passage tussen de Pointe de Bretagne en het eiland Ouessant. Onze berekeningen kloppen eens te meer. We zeilen met 7 knopen tussen de boeien die het vaarwater markeren. Hier kan je enkel komen met goed weer en vooral goed zicht.
Viva la vida : schalt in de kuip. Genieten!

In de verte : Ouessant. Magisch eiland in de tijd van de druïden. Bezaaid met dolmen en cromlechs. Verblijfplaats voor de zielen van overledenen. Scheepskerkhof ook voor ontelbare ongelukkige zeemannen en hun boten. Nu nog steeds één van de belangrijkste aanlooppunten in de internationale scheepvaart.
Tony herinnert zich nog van zijn tijd bij de koopvaardij : Ouessant in het logboek betekende : bijna thuis.

Met Pointe de St Mathieu aan bakboord verleggen we onze koers richting Rade de Brest. Meteen wordt het warm. Laagje na laagje kleding pellen we af, heerlijk zon-koesteren is dit. Pien, weten jullie nog wel, had het echt wel bij het rechte eind. “Voor goed weer moet je voorbij de lijn Parijs - Brest“, herhaalde onze vader-van-alle-weermannen telkens.

We ontspannen. Nog een uurtje varen. Even het logboek bijvullen binnen.
“Jaklien, kom vlug”, kreet van Tony. Maar, zoals zo vaak, als ik als de bliksem de trap opstorm, is het fenomeen in kwestie al verdwenen.
Dit keer was het ‘iets zwarts, een vin als van een haai, of liever, twee vinnen, het bewoog heel traag, een maanvis misschien ………’
Ja, ja , zal wel.

Zonder problemen meren we een uur later langszij een Engels jacht. De haven van Camaret-sur-Mer ligt behoorlijk vol.
We passeren langs het Bureau de Port. Een affiche : Requin Pèlerin dans le Rade de Brest. Iedereen die denkt een walvishaai gezien te hebben, gelieve dat te signaleren. Je kan hem herkennen aan twee zwarte vinnen als van een haai. Hij beweegt traag door het water.
Potverdorie, Tony heeft gewoon een walvishaai gezien. Ne walvishaai, begot! Zo een gigantische krilslurper! Ikke stikjaloers!

Maar vandaag hoor ik als eerste het geluid van Flipper. Dat felle geklik van de dolfijn uit de TV reeks. Ik hoor hem ook ademen. Hij zit vlak aan onze steiger. Hij laat zich aaien. Is hij de huis (haven) dolfijn? Komt hij eten bedelen, of wat aandacht wellicht?  Hij is duidelijk gewoon aan mensen.

Een laatste hap lucht; een geluid als van perslucht, ik zie de klep voor het ademgat sluiten en weg is hij!

Zeezoogdierendag, of hoe noem je dat !

O ja, wat is een Navtex :  een soort faxtoestel, zonder papier. Op de display verschijnen weer- en navigatieberichten voor zeevarenden. B.v. Over werkschepen die je moet vermijden, losgeslagen boeien of, heel uitzonderlijk, dode walvissen.

 

 

 

P7080339 (Medium)P7080340 (Medium)P7060330 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 



De Roompot, zo heet de toegang van de Oosterschelde tot de zee, hadden we al een tijd geleden achter ons gelaten, dacht ik. Surfen we hier nu toch binnen op een behoorlijke deining door Le Grand Pot de Beurre en le Petit Pot de Beurre. Daar moet zeker geen tekeningske bij. Die zeemannen wisten de namen van ondieptes , banken, rotsen  en plekken met veel stroming en kolken wel te kiezen. Hier wil je niet binnenkomen met 6 -7 bf als je geen local bent. Het schuim zal wel rond je oren spatten.  En de hoogste stenen vuurtoren ter wereld, de Phare de l’ Île Vierge, kan je dan ook niet helpen.

Maar als de golven wat minder worden ontdekken we de rustige wereld van een mooie inham met vele bootjes op anker, groene oevers, verre huisjes.
Ook hier komt de havenmeester in zijn bootje ons vergezellen naar een plekje aan de steiger. We zijn in L’Aber Wrac’h. Kan het Bretoenser klinken!
Ik denk terug aan langvervlogen tijden zonder TV, toen we naar Omroep Limburg luisterden, naar een programma  van Irène Houben, die haar hart verloren had aan Bretagne en de Bretoense vissers.

De tocht naar hier was er eentje van laveren tussen de “sargasso-weed-velden”.

 


P7050315 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We krijgen die slierten liever niet in de schroef, remember.

Oppassen moesten we ook met ‘une Houle’ van ongeveer 2 meter. La Houle : zo noemen de Fransen de Atlantische  Oceaandeining die zich hier laat voelen. Het vermelden van de hoogte van de houle hoort gewoon bij het weerbericht hier. Onze Jakker neemt die bergen en dalen vrij makkelijk, maar zij maakt af en toe flinke schuivers. De houle in ons kommetje  soep is ook niet van de poes.

En dan heb je nog het effect van stroom tegen wind. Als halfweg onze tocht de stroom flink begint mee te lopen, betekent dat voordeel voor ons, het is alsof je op een rolband vaart. Maar, d’er is altijd een maar, omdat we wind tegen hebben, krijg je steile, korte  golven bovenop de houle. Nu valt dat nog reuze mee, maar in zwaardere condities bonkt je boot zich gewoon vast in die steile golven. Dan maak je geen voortgang meer. Echt jakkeren is dat!

Zo, als je dit nu allemaal een beetje onthoudt, zou je een aardig mondje kunnen meepraten in het gezelschap van toogzeilers.

Leuk vind ik het om die dingen uit te leggen, ik weet immers, via jullie toffe comments, dat er gelezen wordt. Dat doet deugd aan mijn “schrijvershartje” en motiveert me om verder te gaan.

 

 

 

P7050318 (Medium)P7050319 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zie je de Phare de l'Île Vierge in de verte?

 

 

 



Even een wasmachieneke insteken. Je moet ervan profiteren als ze die service aanbieden in de jachthaven. Het is zondagmorgen en ik heb ook al een handwasje gedaan.
Met een voldaan gevoel in het zonnetje een koffie in de kuip en genieten van het uitzicht op de roze rotsen en parasoldennen. Een zuiders sfeertje toch al.

Vrijdag vergeten we snel, regendag. Alles hebben we gehad, van motregen tot ouwe wijven. Maar in de kajuit was het gezellig, met Stubru op de laptop. Via All Areas leefden we mee met Bert en Stefanie en duizenden anderen die haast bezweken onder de hitte, tijdens  wat als (Werchter 2010) Bikini-festival de geschiedenis ingaat.  
Krijgsraad hebben we ook gehouden die vrijdag. Waar gaan we heen morgen?
Niet té ver, want dan moeten we vroeg vertrekken en zitten we in de voorspelde mist. Weg bij het kenteren van het tij dan. Dat is rond 11 u.  En zullen we dan Trébeurden proberen? Daar kan je over de drempel van de haven vanaf hoog water min vier u op zaterdag, 19u30. Dat moet haalbaar zijn.
Even uitleggen. Een aantal havens langs deze kust vallen droog bij laag water. Wij met onze diepe kiel kunnen daar dus niks gaan doen. We zouden vast komen te zitten, op onze zij vallen en heel wat schade oplopen. De schrik voor elk diepstekend jacht, zeker met deze rotsachtige ondergrond.
Er zijn de vele havens waar je enkel bij hoog water binnen kan en dan heb je deze van Trébeurden, die een groot stuk van de dag toegankelijk is.

Zaterdagvoormiddag gooien we dus los onder een veelbelovend zonnetje. De rivier afvarend bewonderen we mooie strandjes, landhuizen tegen de helling, vissersboten, kleine Bretoense dorpjes, ruige rotsen.

Op zee staat er een lekker windje en de zeilen kunnen omhoog. Jefke kan weer aan het werk. Wij kleden ons warm, de wind is nog steeds ijskoud. Met de stroom mee lopen we tot 8 knopen (8 mijl per uur) over de grond. Da's prima. Klopt met onze berekening. Een paar keer overstag om Les Héaux de Bréhat (ferme kaap waar de branding op slaat) te ronden en dan ten zuiden van Les Sept Îles naar Le Crapaud (mooie namen allemaal) een eilandje voor de baai van Trébeurden.

We volgen strikt de aanwijzingen van het pilotboek tussen de rotsen door en arriveren rond acht uur. Nu maar eerst eens een "wachtboei" oppikken , vooraleer door te varen naar de drempel. Maar daar komt het bootje van de havenmeester al aan. "Profondeur du bateau?  2 m? Vas-y! "

Achter de drempel een mooie haven met alles d'erop en d'eraan.

En zo ziet de toegang tot de haven eruit bij hoogwater (bovenaan links - foto links)

 

P7040294 (Medium)P7040310 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                     en bij laag water (foto rechts).

Spannend hoor als je binnenvaart en er staat 2,2 m op de schaalverdeling, terwijl je 2 m diep bent!!

 

La Côte de Granit Rose ! Jaren geleden las ik erover tijdens gure winteravonden. Dat ik hier nog eens zou geraken, op eigen kiel, of hoe zeggen ze dat?

Wel, op die rotsen zullen we nu eens een flinke wandeling gaan maken, zie!

 

 

 

P7040300 (Medium)P7040301 (Medium)

P7040302 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als ik eens veel tijd (lees zin) heb, zal ik een nieuw mapje met foto's maken, die je eventueel kan vergroten, hetgeen bij deze niet kan!

Ik houd je op de hoogte.


 

 




Woensdagmorgen. Vroeg, heel vroeg. Boe ....boe.......boe..... de misthoorn klinkt wattig over het water. Ik draai me nog eens om, glimlach. 'Koeien op het water', zo noemden de kinderen deze dingen.

Vertrekken zit er wellicht vandaag niet in. De Kanaaleilanden zijn berucht om het plots optreden van mist, door de warme wind over het koude water.  
Uren later herhaalt de madame van Island FM nog steeds dat de luchthaven gesloten is en alle vluchten uitgesteld.

Wij dus met ons Jakske (bijboot) naar de kant geroeid en na een enigszins 'natte landing' (hier staan nogal wat golven aan de slipway) en de altijd zware tocht om Jakske tot boven de vloedlijn te dragen, zijn we klaar voor een dagje sightseeing in St Peter-Port.
Na een aantal dagen op anker en op zee doet het goed om in de steile straatjes rond te struinen. Onze benen kunnen best wat oefening gebruiken.   

Tijdens de middagpauze op een terrasje 'opgetutte-bankmensen-in-pak-en/of-mantelpakje' bekijken. Zo eens iets anders dan slonzige-collega-toeristen, vaak met een groot Onslow-gehalte. 1/3 van de bevolking van Guernsey werkt tenslotte in  de banksector! Belastingparadijs, weet je wel!

Maar donderdagmiddag houden we dit paradijs  voor bekeken. De zon is er terug, het zicht is goed, een licht briesje waait. Op naar Bretagne.

Op zee houden Jan-van-Genten ons gezelschap. Ze zijn komen opdagen ter hoogte van Le Havre en vergezellen ons nu steeds. Vliegen dat die jongens kunnen en zeilen, met hun vleugeltippen net niet in het water. Geregeld zitten ze gewoon op het water. Hun stralend witte veren zie je mijlenver. Aanvankelijk dachten we met vissersboeitjes te maken te hebben.

De golven worden hoger en hoger. La Houle? Nog zo een wetmatigheid op zee : als je eten gaat klaarmaken, wordt de zee plotsklaps ruwer. Weten jullie nog wel, Karen en Bert?
Toch krijg ik een wokschotel op tafel. De pannen goed vastzetten op ons half-cardanisch vuur. Anti-slip matjes her en der voor potten, bestek, borden, kruiden .... mezelf schrap zetten in die flink hellende keuken.  En ik vind het nog leuk ook. ...tot nu toe, het zal zeker  veel erger worden.

Dan het aanlopen van de rivier de Trieux. Met de GPS een makkie. Dat was vroeger anders.
Voor ons stervelingen van de Lage Landen zijn die rotsen, die hier overal opduiken, even slikken. Maar het went snel.
De 6 mijl stroomopwaarts leggen we in een uurtje af.

Tenslotte de moeilijkste oefening van vandaag : afmeren met een fikse stroom die de boot in één richting duwt terwijl de wind heel andere bedoelingen heeft.  Captain Tony bedwingt beide krachten op zijn eigen rustige wijze en even later liggen we langszij een Engels jacht aan een nieuw gedeelte van de steiger.
Oeps, Google heeft nog oude foto's van de haven en zo lijkt het alsof we midden op de stroom liggen.
Weer eens een echte marina, met water, elektriciteit ( die wij niet nodig hebben) en wifi.

Morgen zullen we dus naar hartelust kunnen surfen !! Meer leesvoer komt eraan. De site updaten zonder internet, is helaas niet mogelijk.
En, onze webmaster is op weekend. Plan B : tekst doorsturen met de HF radio zodat zij die kan publiceren, is nu dus ook niet aan de orde.