Verzonden via Winlink - WL2K

 

"Komaan, Jaklien, zet je schrap, we zijn  al halfweg", Tony moedigt me aan nog even op mijn tanden te bijten.  Het plaatje : we zitten bibberend in onze Jak, op terugtocht van de stad. Rond onze voeten plastieken tasjes met onze inkopen en een echt waterdichte zak met mijn rugzakje. Tony stuurt zo goed mogelijk recht in de golfjes, zo langzaam mogelijk. Toch krijgen we telkens een zoutwaterdouche, als de wind het schuim van die golfjes blaast. Het water druipt van mijn blote benen . Niks, geen beschutting heb je op zo een dinghy. We zijn dan ook behoorlijk doorweekt als we uiteindelijk de Jakker bereiken.
Maar die inkopen hebben we dan toch maar gedaan en het leuke "kantklosters-stadje" Camariñas bezocht.  Het voor-de-wind ernaartoe tuffen ging als een fluitje van een cent.

 

En later in onze badjas gehuld, onze natte spullen drogend aan de zeereling, zijn we de barre terugtocht ook alweer vergeten. We kijken een aflevering van '24' en kruipen in bed.

Dat was eergisteren.

 

Gisteren waaide het zó hard dat we niet van boord durfden. Of, we hadden geen zin in een zoutwaterdouche. Enkel 's avonds maakten we een strand-, oeverwandeling. Het tochtje naar het strand is kort en er zijn amper golfjes. Wat is het hier mooi. Noorwegen, Kroatië , een Schots Loch, daar moet je allemaal aan denken als je hier om je heen kijkt.

 

Vanmorgen leek het opnieuw wat minder te waaien. Een aantal collega zeilers vervolgen hun reis. 5 boten liggen er nu nog. Wij brengen nog eens een bezoekje aan de bakker vlakbij het strand en drinken een koffietje op het terras van een pensionnetje.

 

Terug aan boord waait het weer net zo hard als tevoren.
De plannen om hier wat verderop te ankeren en met Jak de Río del Puente del Puerto op te varen, zullen we maar opbergen, zeker.

 

Maar we houden ons zonder problemen bezig met :

 
  • Jakker poetsen in die kleine hoekjes die we normaal overslaan,
  • lekker etentje bereiden,
  • waypoints voor de volgende etappe uitzoeken en ingeven in de GPS,
  • touwtjes en "netjes" maken aan de binnenkant van kastjes om te vermijden dat er té veel dingen uitvallen als je op zee het deurtje opentrekt,
  • mails beantwoorden,
  • tekstje schrijven,
  • Portugese vlag maken, niet makkelijk die kleuren mengen en dan moet er nog zo een mooi schildje in met kastelen, begot,
  • Spaanse woordjes en vervoegingen inoefenen,
  • QSO maken,
  • (in Spanje) borrelen met onze favoriete Quint Sangria van thuis
  • lezen, ieder in één deel van de Millennium-reeks van Stieg Larsson
  • muziek luisteren : Las Cuarentas Principales : om de haverklap dezelfde nummers. Veel Lady GaGa, Shakira, met het lied van de
  • Wereldbeker Voetbal,   de Black Eyed Peas.  Maar ook "onze"Milo.
  • veel babbelen ,
  • de wind in het oog houden,
  • het doen en laten van onze 'collega ankeraars'' gadeslaan . Gisteren ging er één anker krabben. Vandaag zien we een Engelsman
  • met zijn hondje aan land gaan. Lapt de eigen wetten aan zijn zeilerslaarzen. In Engeland ben je nl. verplicht je 'pets' onderdek te houden!
  • jezelf koesteren in de Spaanse sol,
  • weerkaarten  en gribfiles binnenhalen en analyseren,
  • nieuws luisteren op de Nederlandse wereldomroep en die Deutsche Welle...

 

Op die wereldomroep waarschuwen ze voor heel druk vakantieverkeer dit weekend.
Bert & Stefanie die morgen met hun busje richting Galicia vertrekken, zullen daar wel kennis mee maken, vrees ik.

Maar Bert, weet één ding, wind om te kiten is hier zonder twijfel voldoende!
We kijken uit naar jullie komst.

 

 

Verzonden via Winlink - WL2K

 

Nee, ik wil zo niet sturen! Recht naar de rotsen. Ik zie ze al donkerbruin uitsteken boven het schuimend wit. Alles in mij verzet zich tegen verder zeilen in die richting. En dan nog met zo een rotvaart. Toch móet het. Tot aan waypoint 6, dat we ingaven in de GPS: NO van Las Quebrantas (ondiepte), dan pas mag ik onze koers verleggen  naar 179°.

 

Enkel dit 'pad' leidt ons naar veilig water tussen twee gevaren door. Het is als volle bak recht naar een boom rijden en vlak ervoor, met piepende banden, afdraaien omdat enkel daar ruimte is. Klein verschil...een rempedaal. In een wagen kan je dat ding ten allen tijde intrappen. Op een zeilboot nada. 

 

Maar mijn ..euh, toch niet zo stalen zenuwen, worden beloond. Nu zeilen we verder in rustig water. Prachtig is het hier. Ría de Camariñas. Sommigen beweren de lieflijkste ría van Galicia. Groter dan de vorige. Geen vivero die de baai ontsiert. Vele beschutte ankerplekken. Herinnert ons aan Kroatië.

 

Terwijl Tony het ankeren voorbereidt, komen vier dolfijnen nieuwsgierig kijken wat hij uitvoert. Ze spelen echt vóór de boot, hun staart (zoals bultruggen) hoog uit het water als ze duiken.

We laten het anker vallen in 4 m diep water. Even rekenen : het is nu laag water, het tijverschil is hier 3 m (nu dus, want het is volle maan), als je goed vast wil liggen (ook bij hoog water) steek je 3 maal de diepte aan ketting (5 x de diepte bij heel ruw weer). Goed zo : ongeveer 21 m ketting. 

Het anker houdt echt niet als je het gewoon op de bodem laat zakken. Een ketting, recht omhoog naar de boot, trekt het anker bij de minste golf los en je drijft weg. Die ketting die op de bodem ligt, houdt het anker mooi op zijn plaats. Hét ankergeheim !

 

In deze sprookjesachtige omgeving rondkijkend, genietend van een kopje koffie blazen we uit van onze korte trip hierheen.

 

Om 6 u, het was nog donker, zijn we begonnen met opdoeken. Buitenboordmotor van de Jak heffen en sleuren richting bakskist waarin we hem opbergen, nadat alles eerst uit die onpeilbare diepte is weggenomen. Het mooie steuntje voor die motor dat zich op de spiegel bevond, heeft immers plaats moeten ruimen voor onze spoiler voor de zonnepanelen. Dus steeds onze 28 kg wegende Honda manipuleren, pffff.

Dan .. Jak, ondersteboven, op het voordek leggen. Nog meer tillen, maar dat doen we met behulp van een val (touw om zeil te hijsen). En goed vastbinden want het is ruw buiten.

 

Enkel op fok, flink gereefd, op het einde van de tocht, zijn we naar hier gesurft. Het luik in de kajuitopening gezet, bang als we waren dat zo één van die schuimkoppen over de boord zou spoelen en ongestoord ons interieur even flink zou inzouten.

Achteraf niet nodig gebleken, hoor.

Na een laatste roller van boord tot boord vóór Cabo Villano, in de buurt van El Bufardo, rots waarvoor elke pilot waarschuwt, laat de Atlantico ons, nog maar eens, gaan.

 

Volgende kapen: de meest westelijke van Europa : Cabo Toriñana en natuurlijk de beruchte Cabo Finisterre.

 

 

Zeilers doen het helemaal niet graag, spreken er ook liever niet over ..op motor varen.
Maar verdorie, deze reis heeft onze lawaaimaker al flink wat gas moeten geven.
Zeezeilen ...dit hoort er blijkbaar ook bij. We zijn niet zomaar een middagje voor de fun aan het zeilen op de Grevelingen, dat weet ik ook wel.  We willen mijlen afleggen, ergens geraken.

Mijn overpeinzingen worden onderbroken . Ik merk witte kopjes op de golven. Dit móet toch 4 beaufort zijn. Makkelijk is het niet, het oppervlak van de zee "lezen". De swell bedriegt ons wel vaker. Maar onze windmeter is stuk, er is dus geen ander manier dan met trial and error uitvinden of er te zeilen valt.
Amper een uurtje geleden is onze laatste hoopvolle poging gestrand in een gefrustreerd inrollen van de als-gek-heen-en-weer-klappende genua (groot voorzeil).

Een nieuwe poging dus en het lukt! We stuiven er vandoor. Halve wind tegen 7-8 knopen. La Coruña verdwijnt aan de horizon en daar zijn de Islas Sisalgas al.
Bij deze snelheid en wat helling stoort de deining helemaal niet.

Als we een paar uur later Punta del Roncudo ronden en de Ría de Corme y Laxe inzeilen merken we pas goed dat de wind behoorlijk is toegenomen tot de voorspelde 6 bf.
Costa del Morte heet het hier. In de winter te mijden zeilgebied.

Pas ter hoogte van de superhoge pier, vertoont zich het stadje Corme, met de vele kleine vissersbootjes in de baai.  Een drietal hagelwitte strandjes knipogen naar ons.
Hier laten we, beschut tegen de noordenwind, het anker vallen.

Tevreden en nieuwsgierig kijken we rond. Onze eerste kennismaking met één van de Rías Altas. Die Rías : eerste  niet te missen bestemming voor ons. Droom voor elke lezer van 'vertrekkersverhalen'.
De kleine Paseo Maritimo,compleet met palmbomen. De vissershaven. Drie witte strandjes. Pijnbomen en eucalyptussen op de ronde; rotsige heuvels, die nog het meest doen denken aan de Alpen rond de boomgrens. Paadjes die je uitdagen tot wandelen. Het is er allemaal.

Dus pompt Tony onze Jak op en dit keer tuffen we naar de kant. De Honda doet het perfect. Maar nu is dat bijbootje natuurlijk nog zwaarder. Man, man, het tot boven de vloedlijn de slipway opdragen ..ondoenbaar. Daar moeten we wat op vinden.

Als we zondagmiddag brood gaan kopen laten we de Jak gewoon in het water liggen aan een lang touw. Het via de rotsen aan land kruipen, met mijn jeansrokske aan, beschrijf ik maar niet.

We belanden middenin een klassieke zondag in Corme. Vrouwen, opgetut, en mannen op hun paasbest. Kroegentocht na de mis. Groepjes mannen slenteren van café naar cafeetje. Drinken bier uit een klein Hollands bierglas. Duidelijk een fluitje. Zetten hun tocht voort na een kwartiertje. Doen ze echt alle kroegen aan? Het moeten er tientallen zijn.  Eén huis op twee lijkt wel een drankgelegenheid te huisvesten.

Belgen : stevige drinkers? Zonder die van Galicia gerekend, zeker!

 



Wat is dat nu weer voor gestommel aan dek? Laat me toch slapen!
Even later merk ik dat Tony terug in bed duikt ….????
Natuurlijk, hij is wakker geworden van de touwen die kraken rond de kikkers (klampen waarop ze vastgezet worden). Het jankend geluid houdt je uit je slaap. Eén keer wakker, moét je d’er iets aan doen.
Wat?  Met een moortje vol met water, in je blootje, over dek balancerend de landvasten flink natgieten.  Nooit falende oplossing voor dit probleem. Ongestoord slapen we verder tot de ochtend.

Later, op zoek naar een supermercado, ontdekken we de overdekte mercado van La Coruña. Groenten en fruit, glanzend in de lekkerste kleuren.  Vele soorten vis, die enkele dagen geleden nog onder ons in de diepe zee zwom. Tientallen , heel vreemd, vrouwelijke slagers die op je vraag een lekker biefstukje afsnijden.  Geen mannelijke slagers hier!
En dan het kraampje met het heerlijkste brood en maïscake. Je mag eerst proeven vóór je beslist iets te kopen.

Vooraleer we morgen afscheid nemen van deze sfeervolle stad gaan we vanavond met de locals snel-wandel-joggen  op de Paseo Maritimo. Het uitzicht op zee is overweldigend. Balcón del Atlántico noemen ze hun stad, niet zonder trots.
We wandelen helemaal tot de Torre de Hércules, de enige, nog werkende, Romeinse vuurtoren ter wereld.  De geschiedenis van A Coruña begint eeuwen vóór Christus met een Keltische nederzetting. De Romeinen, de Noormannen, hoe kan het ook anders, lieten hier hun sporen na.

Het scheepswrak dat hier, 13 jaar geleden, aan de voet van de vuurtoren nog lag, zoeken we tevergeefs.

Al dat wandelen maakt dorstig en we laten ons de dos cervezas op een terrasje smaken.
Conchita (compleet met snor) zit aan een tafeltje langs ons. We hebben haar maar niet gevraagd of ze ene Tom(testeron) uit Vlaanderen kent.

 

 

 

P7220411 (Medium)P7220419 (Medium)

P7220425 (Medium)

 

 

 

 

 

 

 

Voor meer foto's van A Coruña klik je hier.

 

 

 

 


Wat is het HF gebeuren toch iets wonderlijks. Vanmorgen hadden we, buiten met “die hards “ Tony en Gerard, ook contact met Mathijs, nog een lid van de NOL-club, op avontuurlijke vakantie met de Landrover in de Pyreneeën.Wij op het water, hij in de bergen, zijn antenne opgesteld in the middle of nowhere. Heel leuk is dat, we worden nog echte radio amateurs. 

Op deze nationale feestdag hebben we twee hoofdopdrachten : op zoek gaan naar batterijen en de was doen. De was, Tony (ON6TM), valt nogal mee, want hier is een mooie lavandería met drie wasmachines. Het resterende kleine handwasje is snel opgesopt.


Batterijen dan. Ook dat valt reuze mee. Vlak naast de haven is een werkplaats annex winkel waar een bereidwillige mecánico ons verderhelpt. Met Spaans, Engels en een tekeningske komen we een heel eind.

Namiddag na 17 u (siesta, weet je wel) kunnen we ze afhalen. We krijgen een steekwagentje mee. Ningún problema!

Op naar het volgende probleem en wat zal het wezen ??